வனம் 7

மே-ஜூன் 2005

ஆசிரியர்கள்: ஜீ.முருகன், ஸ்ரீநேசன்

சினிமா விமர்சனம்:

ஜீ.முருகன்

ஆந்த்ரே தார்க்கோவ்ஸ்கியின் ஸ்டாக்கர்

ஓர் இறுதி நம்பிக்கை

மனைவியும் மகளும் தூங்கிவிட்டதாக நினைத்து ரகசியமாகக் கிளம்புகிறான் ஸ்டாக்கர். விழித்த நிலையில் படுத்திருக்கும் மனைவியோ அவனைத் தடுக்கிறாள். அவன் திரும்பவும் சிறையிலடைக்கப்படுவான் எனவும் வருவதற்கு பல வருடங்கள் ஆகும் எனவும் அதுவரை தான் உயிரோடு இருக்கப் போவதில்லை என்றும் எச்சரிக்கிறாள். அவளை உதறிவிட்டு கிளம்புகிறான்.

முன்னேற்பாட்டின்படி ஒரு மதுவிடுதிக்கு வரும் விஞ்ஞானப் பேராசிரியரையும், எழுத்தாளரையும் (இவர்களின் சரியான பெயர்கள் குறிப்பிடப்படுவதில்லை) அழைத்துக்கொண்டு பிரதேசத்திற்கு வருகிறான் ஸ்டாக்கர். பிரதேசம் தடைசெய்யப்பட்டப் பகுதியாக இருக்கிறது. அதற்குள் செல்வதென்றால் பாதுகாப்பைக் கடந்துதான் போகவேண்டும். ஆபத்தான எல்லைப்பகுதியைக் கடந்து துப்பாக்கிக் குண்டுகள் துரத்த ஒரு சாகசப் பயணத்தை மூவரும் மேற்கொள்கிறார்கள்.

டீசலில் இயங்கும் ஒரு ரயில்வே டிராலியில் மூவரும் அந்த இடத்தைக் கடக்கிறார்கள். டிராலி பிரதேசத்திற்குள் நுழைகிறது. பிரதேசம்’ (Zone ), முன்பு மனிதர்கள் வாழ்ந்திருந்த அது முற்றிலும் அழிந்து சிதிலமடைந்திருக்கிறது. அந்த நிலப்பகுதியின் எல்லா இடங்களிலும் இதற்கான அடையாளங்கள் சிதறிக்கிடக்கின்றன. சாய்ந்துபோன மின் கம்பங்களும், இடிந்து தரைமட்டமான வீடுகளும், உபயோகமற்ற அணைகட்டும், கைவிடப்பட்ட பீரங்கிகளும், துப்பாக்கிகளும், புத்தகங்களும், நாணயங்களும், மருந்து ஊசிகளும் இன்னும் தொலைபேசி இணைப்பு துண்டிக்கப்படாத, விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருக்கும் அமானுஷ்யமான அறைகளும், ரகசியமான சுரங்கப் பாதைகளும் அவர்களை மிரட்சிகொள்ளச்செய்கின்றன.

துணியால் பிணைக்கப்பட்ட இரும்பு நட்டுகளை வீசி திசைகளையும், யார் முதலில் செல்வது என்பதையும் தீர்மானித்தபடி அழைத்துச் செல்கிறான் ஸ்டாக்கர். பிரதேசத்தில் பயணிப்பதற்கு குறுக்குப் பாதையை பயன்படுத்துவது ஆபத்தானது, தொலைவே என்றாலும் சுற்றிச் செல்வதுதான் பாதுகாப்பானது என்கிறான் ஸ்டாக்கர். குறுக்குப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துச் செல்ல முயலும் எழுத்தாளனோ அமானுஷ்யமான ஒரு குரலால் தடுத்து நிறுத்தப்படுகிறான்.

ஸ்டாக்கர் சொல்கிறான்: பிரதேசம் மிக சிக்கலான அமைப்பு கொண்டது. இது ஒரு பொறி. இங்கே உள்ளவர்களெல்லாம் இறந்துபோனவர்கள். மனித சஞ்சாரமற்ற இந்த பிரதேசத்தில் என்ன நடக்குமென்று யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் அதன் இயக்கத்தை நம்மால் பார்க்கமுடியும். அது தொடர்ந்து இயங்கியபடியே உள்ளது. பழைய பொறிகள் அழிகின்றன. புதிய பொறிகள் உற்பத்தியாகின்றன. இங்கே பாதுகாப்பான பகுதி என்பது வழியற்றது. சலன புத்தியுள்ளவர்கள் பாதிவழியிலேயே திரும்பி விடுகின்றனர். சிலர் அறையின் தீவிரம் தாங்காது இறக்கவும் செய்கின்றனர். எதுவேண்டுமானாலும் இங்கே நடக்கலாம், அது இந்த பிரதேசத்தைப் பொறுத்ததல்ல, நம்மைப் பொறுத்தது. இவர்கள் நல்லவர்களா கெட்டவர்களா என்பது தெரியாது, ஆனால் பரிதாபகரமானவர்கள். இவர்கள் பெரும்பாலும் எப்படி இங்கே நடந்துகொள்வதென்று தெரியாததால் இறக்க நேரிட்டவர்கள்.

பார்க்கோபினிஎன்கிற முந்தைய ஸ்டாக்கர் வீசிய நெட் ஒன்று அணையில் தொங்குவதைக் கண்டு எச்சரிக்கை அடைகிறான் ஸ்டாக்கர். இப்போது பயணத்தைத் தொடர்வது ஆபத்தானது, தங்கிச் செல்வோம் என்கிறான். நதியின் கரையில் மூவரும் படுத்து ஓய்வெடுக்கிறார்கள். விஞ்ஞானத்தைப் பற்றியும் கலையைப் பற்றியும் ஒரு உரையாடலை தொடங்குகிறான் எழுத்தாளன்.

இந்த பயணத்தின் போது தங்களுக்கு அன்றாடத் தேவையாக இருக்கும் எல்லாவற்றையும் அவர்கள் இழக்கவேண்டியிருக்கிறது. எழுத்தாளன் தன்னுடன் கொண்டுவரும் மதுபாட்டிலை பிடுங்கி கீழே ஊற்றிவிடுகிறான் ஸ்டாக்கர். தற்காப்புக்காக கொண்டுவந்த கைத்துப்பாக்கியையும் கீழே போடவேண்டியிருக்கிறது எழுத்தாளனுக்கு. அங்குள்ள எதையும் பாழ்படுத்தக்கூடாது என்பதில் இருவர் மீதும் கடுமை காட்டுகிறான் அவன். அது அவர்களைப் பழிவாங்கிவிடும் என்று எச்சரிக்கிறான். இதனால் அவர்கள் இருவரும் எரிச்சலடைகிறார்கள். தங்களுடைய கௌரவம் இப்படிப் பறிபோவதைக் கண்டு சினம் கொள்கிறார்கள். ஸ்டாக்கர் அவர்களை மாணவர்களைப் போல நடத்துகிறான். இந்த பயணத்தின் ஊடே எழுத்தாளனும் பேராசிரியரும் தங்களைப் பற்றி விவாதித்தபடியே இருக்கிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் இருவருமே பிரதேசத்தில் நிலவும் புதிர்களினாலும் தீவிரத்தன்மையாலும் அதிர்ந்துபோகிறார்கள்.

எழுத்தாளனுக்கும் இங்கே வருவதற்கு ஒரு நோக்கமிருக்கிறது. அற்புதங்கள் எதுவுமற்ற அலுப்பூட்டும் வாழ்விலிருந்து விடுபடுவது முதல்நோக்கம். மேலும் எழுதுவதற்கான தூண்டுதலைப் பெறுவது. விஞ்ஞானியோ தனது நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதில்லை. ஆனால் பின்னால் அவன் நிகழ்த்தும் தொலைபேசி உரையாடல் மூலம் அதை வெளிப்படுத்திவிடுகிறான்.

பல உயிர்களை பலி கொண்டதாகக்கூறப்படும் பீதியூட்டும் சிமெண்ட் குழாயின் வழியே பயணத்தை மேற்கொள்ளும் எழுத்தாளனோ, மணல் குவியல்கள் நிறைந்துள்ள ஒரு அறையை அடைகிறான். அவனைத் தொடர்ந்து மற்ற இருவரும் அங்கு வந்து சேர்கிறார்கள். அந்த விஸ்தீரனமான அறையில் இருக்கும் மணல் குவியல்கள் ஒரு பாலைவனத்தையும், மணல் குவியல்களுக்கு நடுவில் உள்ள கிணறு அணுகுண்டு பரிசோதிக்கப்பட்ட இடத்தையும் நமக்கு ஞாபகமூட்டுகின்றன.

மிக சோர்ந்த நிலையில் காணப்படும் எழுத்தாளன் விஞ்ஞானப் பரிசோதனைகள் எல்லாமே சிலரின் முட்டாள்தனத்தின் வெளிப்பாடு என்று பரிகசிக்கிறான். அவன் கேட்கிறான், “உங்களுடைய அறிவால் நல்லது எதையாவது செய்யமுடியுமா? யார் இதற்காக குற்ற உணர்வு அடையப் போகிறார்கள்?’’ மேலும் அவன் சொல்கிறான், “எனக்கு சுய நினைவில்லை, நான் அதிர்ச்சியடைந்திருக்கிறேன். சில வேசைமகன்கள் என்னை விமர்சிக்கும் போது புண்படுகிறேன். சிலர் என் எழுத்தை ஆஹாஎன்று புகழும்போதும் புண்படுகிறேன். எனது இதயத்தையும் ஆன்மாவையும் இந்த வாசகர்கள் விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், பத்திரிகையாசிரியர்களும் விமர்சகர்களும் இன்னும் கொடு, இன்னும் கொடுஎன்று நச்சரிக்கிறார்கள். எழுத்தையே வெறுக்கும் நான் எந்த இழவை எழுதுவது? நான் யாருக்கும் வேண்டியதில்லை. நான் இறந்துவிட்டால் இரண்டு நாள் கழித்து வேறு ஒருவனுடைய எழுத்தை இவர்கள் விழுங்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். நான் அவர்களை மாற்ற நினைக்கிறேன். அவர்களோ என்னை மாற்றுகிறார்கள். அவர்களுடைய பிம்பத்தை என் மேல் ஏற்றிப் பார்க்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எதுவுமே தேவையில்லை. எதையாவது விழுங்கவேண்டும், அவ்வளவுதான்.’’

அங்குள்ள தொலைபேசி ஒன்று உயிர்ப்புடன் உள்ளதை அறியும் விஞ்ஞானி அதன் வழியே தன் சக விஞ்ஞானி ஒருவனுடன் தொடர்புகொண்டு பேசுகிறான்.

நீங்கள் ஒளித்துவைத்திருந்த பழமையான அந்த நான்காவது கட்டடத்தை நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.’’’

உடனே நான் பாதுகாப்புப் படையினருக்கு சொல்லப்போகிறேன்’’ எச்சரிக்கிறது பதில் குரல்.

சொல்லிக்கொள், என்னைக் காட்டிக்கொடு. எனது சக விஞ்ஞானிகளை எனக்கு எதிராக மாற்று. எனக்கு கவலை இல்லை. காலம் கடந்துவிட்டது. இப்போது அதன் மேல் நான் கல்லை எறியப்போகிறேன்.’’

ஒரு விஞ்ஞானியாக உன்னால் கடைசியாக செய்ய முடிந்தது இதுதானா?’’

நல்லது, உனக்கு சந்தோஷம்தானே?’’

இதனால் உன்னால் என்ன சாதித்துவிடமுடியுமென்று நினைக்கிறாய்?’’

மீண்டும் என்னைத் தாக்க நினைக்கிறாயா நீ? என்னுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் நான் பயந்துகொண்டிருந்தேன். உன்னைப் பார்த்துக்கூட பயந்தேன். இப்போது எனக்கு அந்த பயம் இல்லை. என்னால் உறுதியாக சொல்லமுடியும்.’’

கடவுளே! இப்போது கூட உன்னால் சிறந்த மனிதனாக மாறமுடியாது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நான் உன்னுடைய மனைவியோடு படுத்துவிட்டேன் என்பதற்காக என்னுடைய வாழ்க்கையையே நீ நரகமாக்கினாய். இப்போது உன்னைப் போலவே என்னையும் சந்தோஷமாக இரு என்கிறாய். நீ எதை விரும்புகிறாயோ அதைச் செய். என்னை ஒழித்து விடப்போவதாக நினைக்காதே. சிறைச்சாலையை விட மோசமான ஒன்றை நீ விரும்புகிறாய். உன்னையே நீ மன்னித்துக்கொள்ளாதவரை இதுதான் நடக்கும். அந்த சிறைச்சாலையில் நீ தண்டிக்கப்படுவதை ஏற்கனவே நான் பார்த்துவிட்டேன்.’’

இந்த சாபத்தை எதிர்முனையிலிருந்து கேட்டதும் போனைத் துண்டித்துவிடுகிறார் பேராசிரியர்.

அவர் தனது சகபயணிகளிடம் கேட்கிறார், “இந்த அறையை எல்லோரும் நம்பத்தொடங்கிவிட்டால் என்ன ஆகும்? எல்லோரும் இங்குதானே ஓடி வருவார்கள்? ஆசையடங்காத மன்னர்கள், புகழ்பெற்ற புலனாய்வாளர்கள், தன்னார்வலர்கள்… பணத்திற்காகவோ, தூண்டுதலுக்காகவோ இல்லை, இந்த உலகத்தை மாற்றுவதற்காக.’’’

ஸ்டாக்கர் சொல்கிறான், “நீங்கள் சொல்வது எனக்குப் புரியவில்லை, அப்படிப்பட்ட ஆட்களை நான் அழைத்துக்கொண்டு வருவதில்லை.’’’

இந்த உலகத்தில் நீ எதைப் புரிந்துகொண்டாய்? இங்கே நீ மட்டுமே ஸ்டாக்கர் இல்லை. வேறு சிலரும் இருக்கிறார்கள். உங்களால் தேவையில்லாத குற்றங்கள் பெருகிவிட்டன. தற்கொலைப் படைத் தாக்குதலைப்போல, கொள்ளைக்காரர்கள் அரசாங்கத்தில் பங்கெடுப்பதைப் போல. இவர்கள்தான் உங்களுடைய வாடிக்கையாளர்களா? இல்லை லேசர் அலைகளும் மோசமான கிருமிகளுமா? இவைகளெல்லாம் பாதுகாப்பானவைகள்தானா?’’

எழுத்தாளன் பேராசிரியரைப் பார்த்துச் சொல்கிறான், “நீ மனிதாபிமானத்தையும் வெற்றிகொள்ள நினைக்கிறாய். எல்லாமே இந்த மனிதாபிமானத்தை நோக்கித்தான். உங்களால் எதையுமே பெறமுடியாது. வேண்டுமானால் நோபல்பரிசு வாங்கலாம். உன் கனவு வேறு, நீ பெறப்போவது வேறு.’’

இது தொடர்பான ஒரு கதை இந்த படத்தின் பல இடங்களில் விவாதத்திற்குள்ளாகிறது. ஸ்டாக்கரின் ஆசிரியனானக இருந்த பார்கோபினிஎன்ற ஒருவனைப்பற்றியது. பிரதேசத்திற்குப் பயணிகளை அழைத்துவரும் அவன் இறந்துபோன சகோதரனை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும் விருப்பத்துடன் பிரதேசத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே சென்று வந்தால் ஆழ்மனதின் விருப்பம் நிறைவேறும் என்பது நம்பிக்கை. பிரதேசத்திலிருந்து திரும்பி வந்து பார்க்கும் அவன் தான் ஒரு பெரிய பணக்காரனாகியிருப்பதை அறிகிறான். அவனுடைய உண்மையான ஆசை தனது சகோதரன் உயிருடன் வருவது இல்லை, தான் ஒரு பணக்காரனாவதே என்பதை அறிந்துகொண்ட அவன் அவமானத்தால் தற்கொலை செய்துகொள்கிறான்.

அந்தப் புதிரான அறையின் (Room) வாசலில் மூவரும் நிற்கிறார்கள்.

ஸ்டாக்கர் எச்சரிக்கிறான், “இதுதான் தலைவாயில். உங்களுடைய வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான கணங்கள். உங்களுடைய ஆழ்மனதின் விருப்பம் இங்குதான் நிறைவேறப் போகிறது. உங்களுடைய உன்னதமான விருப்பமாக அது இருக்கவேண்டும். உங்களுடைய துயரத்திலிருந்து பிறந்திருக்கவேண்டும். உங்களுடைய இதுவரையிலான வாழ்க்கையை பற்றி சிந்தித்துப் பாருங்கள். இறந்த காலத்தைப் பற்றி சிந்தித்தாலே போதும் ஒருவன் இரக்கமுள்ளவனாக மாறிவிடுவான். இதையெல்லாவற்றையும் விட முக்கியமானது நீங்கள் நம்பவேண்டும். ரொம்ப முக்கியமானது இதுதான். இப்போது நீங்கள் போகலாம். யார் முதலில் போகப்போகிறீர்கள்?’’

இருவரையும் கேள்வியுடன் பார்க்கிறான். எழுத்தாளனிடம் கேட்கிறான், “நீங்கள் போகிறீர்களா?’’’

நான் போகவில்லை’’ என்கிறான் அவன் அச்சத்துடன்.

சற்று சிரமம்தான். இருந்தாலும் உங்களால் போக முடியும்என்கிறான் ஸ்டாக்கர்.

போக முடியும்தான், ஆனால் சந்தேகம் இருக்கிறது. என்னுடைய இறந்த காலத்தை நான் யோசிக்கும் வேளையில் நான் இரக்கமுள்ளவனாக மாறிவிட்டால் எல்லாமே எவ்வளவு அவமானகரமானதாக மாறிவிடும்.’’’

பேராசிரியரைப் பார்த்துக் கேட்கிறான், “நீங்கள் போகிறீர்களா?’’

பேராசிரியர் தன்னுடைய பையிலிருந்து ஒரு வெடிகுண்டை எடுத்து அதன் பாகங்களை இணைக்கிறார்.

இந்த இடம் யாருக்கும் சந்தோஷத்தைத் தரப்போவதில்லை’’ என்ற அவர் அந்த இடத்தை நிர்மூலமாக்கப்போவதாக சொல்கிறார். ““இந்த இடம் தவறானவர்களின் கைக்குப் போய்விடக்கூடாது’’ என்கிறார். அதிர்ந்து போன ஸ்டாக்கர், “மனிதர்களுக்கு இறுதியாக நம்பிக்கை கொள்ள இந்த இடம் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது. அதைத் தகர்த்தெறிய அனுமதிக்கமுடியாது’’ என்கிறான். வெடிகுண்டை அவரிடமிருந்து பிடுங்க முயல்கிறான். இந்த சண்டையில் ஸ்டாக்கர் எழுத்தாளனால் தாக்கப்படுகிறான்.

மனிதர்கள் எல்லாம் இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியேற நேர்ந்தால், அவர்கள் வருவதற்கு இந்த ஒரு இடம்தான் உள்ளது. அவர்களுக்கு வேறு புகலிடமில்லை.

இதை அழிக்க நினைக்கிறீர்களே’’ என்று கோபம்கொள்கிறான் ஸ்டாக்கர்.

ஸ்டாக்கர் ஒரு ஏமாற்றுப் பேர்வழி என்றும் பணத்திற்காக இதுபோன்ற வேலையைச் செய்வதாகவும் அவன்மேல் குற்றம் சாட்டுகிறான் எழுத்தாளன்.

அறைக்குள் செல்லாமலேயே பிரதேசத்திலிருந்து வீடு திரும்புகிறார்கள் மூவரும்.

இனி யாரையும் பிரதேசத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்போவதில்லை’’ என்கிறான் ஸ்டாக்கர் தன் மனைவியிடம். தங்களை விஞ்ஞானி என்றும் எழுத்தாளன் என்றும் சொல்லிக்கொள்ளும் அவர்கள் எதையும் நம்புவதில்லை. தங்களுடைய நலனைப் பற்றி மட்டுமே எப்போதும் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களை எவ்வளவுக்கு விற்பது என்பதுதான் அவர்களுடைய சிந்தனை. இவர்கள் மட்டுமல்ல யாருக்குமே நம்பிக்கையில்லை. யாரை நான் அழைத்துச் செல்வது? அந்த அறையாருக்கும் தேவைப்படவில்லை. என்னுடைய முயற்சி வீணானது’’ என்று அழுகிறான்.

இறுதிக் காட்சியில் ஸ்டாக்கரின் காதுகேளாத வாய்பேசமுடியாத கால் ஊனமுற்ற மகள்(மன்கிஎன அழைக்கப்படும் இவளை மற்றவர்கள் பிரதேசத்தால் தண்டிக்கப்பட்டவள்என்கிறார்கள்) புனித நூல் ஒன்றை வாசித்துவிட்டு உணவு மேஜை மேல் தலை சாய்த்தபடி மதுகோப்பைகளை பார்க்கிறாள். அவை நகர்கின்றன. மெல்ல நகர்ந்த ஒரு கோப்பை மேஜை மேலிருந்து கீழே விழுகிறது. இந்த காட்சியில் பிரகாசமான ஒளியில் அவள் ஒரு தெய்வீகத் தோற்றத்தைப் பெறுகிறாள். ஒரு அமானுஷ்யமான உணர்வொன்று நம்மைப் பற்றிக்கொள்கிறது. ஸ்டாக்கர் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தும் உண்மையான நம்பிக்கைஎன்ற உணர்வு நம்மை ஆட்கொண்டுவிடுகிறது.

பிரதேசத்தைப் பற்றி பேராசிரியர் எழுத்தாளனுக்கு சொல்கிறார், ““இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் எரிநட்சத்திரம் ஒன்று இந்த இடத்தைத் தாக்கி அழித்தது. தேடிப்பார்த்ததற்கு அந்தக் கல் கிடைக்கவே இல்லை. இங்கே வருபவர்களும் காணாமல் போனார்கள். எனவே கம்பி வேலி அமைத்து இந்த இடத்துக்கு வருவதை தடைசெய்தார்கள். இதைப்பற்றி நிறைய கட்டுக்கதைகள் உலாவுகின்றன. இந்த இடத்திற்கு வந்தால் விரும்பியது கிடைக்கும் என்கிறார்கள். நம்மை மகிழ்ச்சியானவர்களாக மாற்றிவிடும் என்கிறார்கள்.

சேக்ரிபைஸ்படத்திலும் தார்க்கோவஸ்கி இதே போன்ற ஒரு விஷயத்தைத்தான் பேச விரும்புகிறார். மனிதனின் அறிவு அவனுக்கு துன்பங்களை கொண்டுவந்து சேர்க்கும் போது, அவன் கண்டுபிடித்த தொழில்நுட்பம் அவனைக் காப்பாற்றாதபோது அவன் எதை நம்புவது? மறுநாள் அணுகுண்டு வெடிப்பில் பேரழிவு நிகழப்போவதை அறிந்துகொள்ளும் அலெக்ஸாண்டர் தான் ஏதாவது செய்து அந்தப் பேரழிவிலிருந்து ஐரோப்பாவைக் காப்பாற்ற நினைக்கிறார். மின்சாரம், தொலைபேசி இணைப்புகள் துண்டிக்கப்படுகின்றன. மனைவி துக்கம் தாளாமல் அழுகிறாள். கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாத அலெக்ஸாண்டர் இன்று போலவே நாளையும் இந்த உலகத்தை மீட்டுக்கொடுத்தால் தன் உடைமைகளையெல்லாம் இழக்கத் தயாராக இருப்பதாகக் கடவுளிடம் பிரார்த்திக்கிறார். ஓட்டோ என்ற தபால்காரரின் அறிவுரையின்படி வேலைக்காரியான மரியாவுடன் படுக்கைக்குச் செல்கிறார். இறுதி நம்பிக்கைஇதுதான் இந்த இரண்டு படங்களின் பிரதான உணர்த்துதலாக இருக்கிறது. இது பெரும் துயரத்தின் மலர்.

ஒவ்வொரு படைப்பாளியும் தனக்கே உரித்தான இது போன்றதொரு பிரதேசத்தைத்தான் நிர்மாணிக்கிறான் என்று தோன்றுகிறது. அவன் புறத்தே உள்ளவைகளின் சிதிலங்களை எடுத்து வேறு வகைமாதிரி ஒன்றை உருவாக்கிக் காட்டுகிறான். ஒரு நாடகம் போல. அது இதுவரையில்லாத ஒரு தர்க்கத்தில் செயல்படுகிறது. புதிர்களை உருவாக்குகிறது. வாழ்வின் மனோபாவங்களை பகடி செய்கிறது. தத்துவ நெருக்கடிகளை தருகிறது. ஒரு சிறந்த படைப்பு நிர்பந்திப்பதெல்லாம் தனக்குள்ளான பரிசீலனைதான். அவற்றை அர்த்தப்படுத்த விரும்புவன் தன்னையே அர்த்தப்படுத்திப் பார்க்கிறான். எழுத்தாளன் மறை முகமாக ஒரு ஸ்டாக்கரின் பாத்திரமேற்று தனது படைப்புக்குள் வழிகாட்டியைப் போல செயல்படுகிறான். தன்னலமற்ற ஒரு செயல்பாடு இது. தான் உருவாக்கும் பிரதேசத்தில் தானும் ஒரு பயணியாகச் சிக்கிக்கொண்டுவிடுகிறான். எதையோ தேடி தன்னை அனுகும் பயணிகளை அவன் ஏமாற்ற விரும்புவதில்லை. அவனுடைய நேர்மையின் ஒளியைப் பின்பற்றி அவர்கள் செல்லவேண்டியிருக்கிறது.

ஏமாற்றுப் பேர்வழி என்று குற்றம் சுமத்தும் எழுத்தாளனிடம் ஸ்டாக்கர் சொல்கிறான், “ஏதோ ஒன்றை நோக்கமாக வைத்துக்கொண்டு இந்த பிரதேசத்திற்குள் என்னால்கூட நுழைய முடியாது. எந்த நல்லதையும் இந்த உலகத்துக்கு நான் செய்யமுடிந்ததில்லை. என்னுடைய மனைவிக்குக்கூட எதையும் தரமுடியவில்லை. எனக்கு நண்பர்களும் இல்லை. ஆனால் என்னை என்னிடமிருந்து பிரித்துவிடமுடியாது. இந்த கம்பிவேலிகளுக்கு பின்னால் உள்ளவர்கள் எல்லாவற்றையும் என்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டுவிட்டார்கள். என்னுடைய எல்லா செல்வங்களும் இங்குதான் இருக்கின்றன. இந்தப் பிரதேசத்திற்குள்தான் இருக்கின்றன. என்னுடைய சந்தோஷம், என்னுடைய சுதந்திரம், என்னுடைய மரியாதை எல்லாம். என்னைப் போலவே துணிந்த, துன்பப்பட்ட மனிதர்களை இங்கே அழைத்துக்கொண்டு வருகிறேன். வாழ்வதற்கான ஆதாரமில்லாதவர்களை அழைத்துக்கொண்டு வருகிறேன். அவர்களுக்கு உதவுகிறேன். என்னால்தான் அவர்களுக்கு உதவமுடியும். இதற்குமேல் எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை.

ஒரு கலைஞன் தனது பொறுப்புகளை இப்படித்தான் உணர்கிறான் என்று சொல்வது மிகையான கூற்றாக இருக்காது. தனது படைப்பை கடமையாக அவன் செய்கிறான். மிஞ்சுவது துயரம்தான் என்றாலும் அதற்காக அவன் கவலைப்படுவதில்லை. புகழுக்காகவும், பணத்திற்காகவும், அந்தஸ்திற்காகவும் படைக்கப்படும் எந்த படைப்பும் சந்தேகத்திற்குரியவையே. அதன் நோக்கம் இதனால் பாழ்படுகிறது. உண்மையில் இது ஒரு மோசடி. இந்த வழிகாட்டி தனது கவர்ச்சியின் மூலம் பலரையும் ஏமாற்றி தவறான இலக்குகளை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறான். அவன் உருவாக்கும் கனவு வேறு ஒரு பகட்டான கலைப் படைப்பின் போலி வடிவமே தவிர வேறில்லை.

சராசரியான வாழ்வின் நோக்கங்களை தாண்டிய, வெற்றிகரமான பாதை என்று அவர்கள் நம்பக்கூடியவற்றை ஒதுக்கிய ஒரு கலைஞன் இந்த மனித சமூகத்தில் தனக்கான வாழ்நிலைகளை எப்படி அமைத்துக்கொள்கிறான்? அரூப ஒவியத்தைப் போலத்தான் எனத் தோன்றுகிறது. ஒரு புதிர் போல அது சகமனிதர்களால் எதிர்கொள்ளப்படுகிறது. அவனுடைய உலகத்தை புரிந்துகொள்ள கடினமாகிவிடுகிறது. அவனைச் சுற்றி வேலி ஒன்று உருவாகத் தொடங்குகிறது. அவனுடைய அழைப்பை புரிந்துகொள்ளாமல் மற்றவர்கள் விலகிச் சென்றுகொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அவனுடைய உதவி தேவைப்படுவதில்லை. அவன் உருவாக்கிய பிரதேசத்திற்குள் செல்ல நினைப்பவர்கள் மட்டும் அவனைத் தேடிவருகிறார்கள். மற்றவர்கள் அவனை குற்றவாளியாகப் பார்க்கவும் தயங்குவதில்லை. அதனால்தான் ஸ்டாக்கர் சிறையிலடைக்கப்படுகிறான். குடும்பத்திற்கு பயனற்றவனாகத் தோன்றுகிறான். மற்றவர்கள் அவனை கேலி செய்கிறார்கள்.

வேறு விதமாக அர்த்தம் கொள்வோமேயானால் இந்தப் பிரதேசம்நமக்கு வெளியே இல்லை. நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் உருவாகியிருப்பவைதான். இது நமக்குள் பரந்து விரிந்துகொண்டிருக்கிறது. இங்கு வழிகாட்டியும் (ஸ்டாக்கர்), வழி தவறுபவரும் நாமேதான். இது ஒரு ஆபத்தான பயணம். பயணத்துக்கான நிர்ப்பந்தம் வெறுமையுறும் மனதிற்கு ஏற்படுகிறது. இந்தப் பயணத்தின் போதுதான் நமது தோல்விக்கான காரணம் புரிகிறது. நமது ஆழ்மனதின் ஆசை என்ன என்பதை உணர்ந்துகொள்கிறோம். கலைஞனும், ஆன்மீகவாதியும் இந்த பயணத்தைதான் மேற்கொள்கிறார்கள். ரமணர் இதைத்தான் தனது தத்துவமாக்கினார். நான் யார்?’ இதுதான் பிரதேசத்துக்குள் நுழைய அவர் அளித்த சாவி.

மேலான கலைகள் எல்லாமே முற்றான உண்மையின் படிமங்கள்என்கிறான் இதில் வரும் எழுத்தாளன். தார்க்கோவஸ்கியின் படங்கள் எல்லாமே இப்படிப்பட்ட படிமங்களால் ஆனதுதான். அவருடைய படங்களில் வரும் நீண்ட உரையாடல்கள் முடிவற்ற அர்த்தங்களை உணர்த்தியபடியே செல்கின்றன. அது மனசாட்சியின் குரலாக இருக்கிறது. சகமனிதர்களுடன் உரையாடுவதுபோல இல்லாமல் தங்களுக்குள் உரையாடிக்கொள்வதுபோல இருக்கிறது.

மனிதர்கள் பேசாதபோது கவிதைகள் பேசுகின்றன.

பலவீனம்தான் போற்றுதலுக்குரியது

பலமென்பது ஒன்றுமே இல்லை

பலமும் கடினத்தன்மையும் சாவின் துணைவர்கள்

செத்துக் காய்ந்த மரம்தான் கடினமாகிறது

வறண்டு போகிறது…

தார்க்கோவஸ்கியின் பாத்திரங்கள் வாழ்வின் துயரங்களால் நிலைகுலைந்து போகின்றனர். நிலை தடுமாறுகிறார்கள். அதிகாரமும், வன்முறைகளும் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை மீறிய ஒன்றாக இருப்பதால் தனிமையையும் பலவீனத்தையும் ஆழமாக உணர்கிறார்கள். எதுவும் செய்யமுடியாத தன் நிலையிலிருந்த அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது “‘இறுதி நம்பிக்கை’’தான். ஆந்திரே ரூப்ளேபடத்தில் ரூப்ளே புகழ்பெற்ற ஒரு ஒவியன். மாஸ்கோவில் கட்டப்பட்டுள்ள தேவாலயத்தில் ஓவியம் வரைவதற்காக பணிக்கப்படுகிறான். இதற்காக அவனது குழுவினர் நீண்ட பயணத்தை மேற்கொள்கிறார்கள். இந்தப் பயணத்தின் போது மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் பல்வேறு இன்னல்களைக் காண நேர்கிறது. அவை அவனது மனதை ரணப்படுத்திவிடுகின்றன. மாஸ்கோவைச் சென்றடையும் அவன் வெள்ளையடிக்கப்பட்டுள்ள தேவாலயத்தின் சுவர்களில் சாணியை அள்ளிப் பூசுகிறான். பின்னர் தேவாலயத்திற்கு மணி தயாரிக்கும் ஒரு சிறுவனால் நம்பிக்கை பெறுகிறான். ஒரு கலைஞனால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் முழு ஈடுபாட்டுடன் படைப்புச் செயலில் ஈடுபடுவதுதான் என்ற முடிவுக்கு வருகிறான். தனது உணர்வுகளை ஓவியங்களாக அந்த சுவர்களில் வரைகிறான். அதுவரை கறுப்பு வெள்ளையில் நகர்ந்த படம் வண்ணத்திற்கு மாறுகிறது. இந்த இறுதிக் காட்சியைத் தவிர படம் முழுவதும் கறுப்பு வெள்ளையில்தான் நகர்கின்றன. இதே போல ஸ்டாக்கர் படத்திலும் டிராலி பிரதேசத்திற்குள் நுழைந்ததும் படம் வண்ணம் பெறுகிறது. பிரதேசத்தைவிட்டு திரும்பியதும் கறுப்பு வெள்ளைக்கு மாறிக்கொண்டுவிடுகிறது. இந்த உத்தி வேறு வேறு உலகத்தை வித்தியாசப்படுத்தவது மட்டுமல்லாது ஒரு நம்பிக்கையையும் உணர்த்தவே செய்கிறது.

எழுத்தாளன், பேராசிரியரிடம் சொல்கிறான், “ஒருவனுக்குத் துயரமும், சந்தேகமும் ஏற்படும்போதுதான் எழுதுகிறான். தன்னையும், மற்றவர்களையும் அவன் நிரூபிக்கவேண்டியிருக்கிறது. இந்த நிலையில் அந்த அறைக்குள் செல்லும் நான் கடவுளின் அருளால் முற்றும் உணர்ந்த பெரிய மேதையாகி விட்டேன் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; பிறகு எதற்காக எழுதவேண்டும்?

உங்களுடைய தொழில் நுட்பங்களும் கண்டுபிடிப்புகளும் எதற்காகப் பயன்படுகின்றன? குறைவாக வேலை செய்து அதிக உணவை பெறுவதற்குத்தானே? இவையெல்லாமே செயற்கையான ஒரு வாழ்க்கையைக் நிர்மாணிக்கின்றன. ஆனால் மனிதாபிமானத்தைப் பெறவேண்டுமானால் கலைப்படைப்பில் ஈடுபடுவதால்தான் முடியும். இதுதான் சுயநலம் இல்லாத செயல்.’’

ரயிலின் சப்தம் ஒரு மந்திர ஒலியைப் போல எழுந்து பரவுகிறது இந்தப் படத்தில். ஆரம்பக் காட்சியில் ஸ்டாக்கரின் வீடே இந்த ஒலியால் அதிர்கிறது. ஸ்டூலின் மேல் வைக்கப்பட்டுள்ள கண்ணாடி டம்ளர் நகரத் தொடங்குகிறது. பிரதேசத்திலிருந்து அவர்கள் திரும்பும் இறுதிக் கட்சியில் இசையுடன் கலந்து ரயிலின் சப்தம் ஒலிக்க இறந்து மிதக்கும் மீன்களின் மீது கறுத்த எண்ணெய் கலந்து பரவி மூடுகிறது. படத்தின் இறுதியில் மன்கி’’ என்றழைக்கப்படும் ஸ்டாக்கரின் மகள் தனது பார்வையால் மேஜையின் மேல் உள்ள டம்ளர்களை நகர்த்திய பிறகு ரயிலின் இசை தொடங்குகிறது. இதனோடு சேர்ந்து தேவாலய இசை ஒன்றும் கலந்து அந்தக் காட்சிக்கு ஒரு தெய்வீகத் தன்மையை அளிக்கிறது.

கைவிடப்பட்ட ரயில் நிலையத்திலிருந்து தொடங்கும் டிராலி பயணத்தின் போது அவர்களுடன் நாமும் பயணிப்பது போல உணர்கிறோம். டிராலியின் சப்தத்துடன் ஒலிக்கும் மாய இசை நம்மை வினோத உணர்வுக்கு இட்டுச்செல்கிறது. போக இருக்கும் இடம்பற்றிய புதிரை அது உணர்த்துவதாக இருக்கிறது. அது ஒரு நீண்ட பயணம் போன்ற கால மயக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

துரிதமான காட்சிகள் என்பது தார்க்கோவஸ்கியின் படங்களில் பார்ப்பது அரிது. அதே போல பதற்றமான அசைவுகளும் குறைவு. ஒரு நிதானமான கதை சொல்லலை அவர் மேற்கொள்கிறார். திரையில் பாத்திரங்கள் தோன்றுவதும் அசைவதும் மறைவதும் ஒரு நாடகம்போல நிகழ்கின்றன. இதுவே காட்சிக்கு ஒரு வினோதத் தன்மையைக் கொடுத்துவிடுகிறது. பாத்திரங்கள் யாரும் மிகையான உணர்ச்சி பாவங்களை மேற்கொள்வதில்லை. அவர்களுடைய முகங்களிலேயே உணர்ச்சிகள் உறைந்து காணப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் மிக அருகாமையிலும், முதுகுக்குப்பின்னாலும் நாம் இருக்கிறோம். பாத்திரங்கள் திரும்பி நம்மோடு உணர்வுகொள்கின்றன.

விஸ்தீரணமான நிலவெளிகளைக்கூட (Landscape) அவர் நாடகவெளி போலவே பயன்படுத்துகிறார். சேக்ரிபைஸ் படத்தில் இடம்பெறும் அந்த இறுதிக் காட்சி முழுக்கவும் இந்த நாடகத்தன்மையை நாம் உணர்கிறோம். நோஸ்டால்ஜியாவில் மிக பிரமிக்கத்தக்க அளவு இந்த விஸ்தீரண நிலவெளி நாடகக் காட்சிகளை நாம் பார்க்கலாம். இவருடைய கதை சொல்லல் முறையே நாடகப் பாங்கானது என்றாலும் பொருந்தும். எதார்த்தமோ, மிகை எதர்த்தமோ அவருடைய படங்களில் அரிதாகவே இடம்பெறுகிறது. ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காகவும், உணர்த்தலுக்காகவும் வடிவமைக்கப்பட்ட காட்சிகளின் இணைப்புகளாகவே அவருடைய படத்தை நாம் காணமுடியும். தார்க்கோவஸ்கியின் படங்கள் புரிவது சற்று கடினம் என்றாலும் அது உணர்த்த நினைப்பதெல்லாம் வாழ்வின் துயரங்களைத்தான். இந்த துயரங்களை கவனிப்பவர்கள், அக்கறை கொள்பவர்கள் புரட்சிக்காரர்களோ, கலகக்காரர்களோ, சீர்த்திருத்தவாதிகளோ இல்லை; எளிய மனிதர்கள், கலைஞர்கள், அறிவாளிகள். இவர்கள் எல்லோருமே தனியர்கள்.

தார்க்கோவஸ்கியின் கலை பாமரர்களைப் பற்றிப் பேசினாலும் அது பாமரர்களுக்கானதில்லை. மேம்போக்கான சிந்தனைகொண்ட சராசரி மனிதர்களுக்கானதும் இல்லை. தன்னை சுற்றியுள்ள உலகத்தை ஆழ்ந்து கவனிக்கிற, சகல உயிர்கள் மீதும், வரலாற்றின் மீதும் அக்கறை கொண்டவர்களுக்கானது. உண்மையும், ஆன்மீகமும் பிரகாசிக்கும் மனம்தான் தார்க்கோவஸ்கியின் கலையை அதே பற்றுதலோடு தரிசிக்க முடியும்.

பகட்டான அறிவாளிகளால் போலியான ஒரு அங்கீகாரத்தை இவருடைய கலைக்கு வழங்க முடியுமே தவிர அந்த தரிசனங்களை தன்னுள் கரைத்துக்கொள்ள முடியாது. இந்தப் படத்தில் இடம்பெறும் காட்சிகள், அதைப் பார்க்கும் எல்லோரையும் சற்றே உறைய வைத்துவிடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. மிரட்சிகொள்ளவும் அச்சுறுத்தவும்கூட செய்யலாம். ஒரு திரில்லர் படத்துக்கான அத்தனை அம்சங்களும் இதில் உள்ளன. அனால் இதெல்லாம் எதற்காக? என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது? எங்கே போகிறார்கள்? எதைத்தேடிப் போகிறார்கள்? எதைக் கொண்டு வந்தார்கள்? இதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு விடை தெரிந்துகொள்வது சற்று சிரமம்தான்.

கலை உணர்த்தக்கூடிய அர்த்தங்களை தொடர்ந்து தேடும் ஒருவனுக்கு ஆந்த்ரே தார்க்கோவஸ்கி ஒரு பொக்கிஷம். எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் அவருடைய படத்தை நாம் திரும்பத் திரும்பப் பார்க்கமுடியும். ஒவ்வொரு முறையும் அது நம்மை வாழ்வின் உண்மைகள் படிந்துள்ள வேறு வேறு பிரதேசங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடியது.

பிரம்மராஜன் கவிதைகள்

ஜென் மயில்

புன்னை மயில் விரைந்தது

ஜென் காரின் குறுக்காய்ப் பறந்து

குருதியொத்த நிறம்

சேதாரம் ஏதுமில்லை

கேட்டுத் திரும்பின கால்கள்

மைனாக்களின் உலோக ஸிம்பனியை

மடையான்களின் மாலை சாதகத்தை

ஸெல் கோபுரம் முற்றும் உச்சியில்

இருவரின் ஸ்பானர்கள் இயங்கும்

வெள்ளி வெளிச்சத்தில்

கைகள் ஓயக்காத்திருந்து

கடவுள் கயிறுகளை சற்றே

மேலே இழுத்து விடுகிறார்

கால்கள் கண்டன

விளக்கற்ற அடுக்களையில்

ஊறுகாய்ப் பாட்டிலின் மீதிருந்து

கொசுக்களைப் பிடித்துண்ணும்

மரத்தவளை

புத்திப் புலன்

புள்ளிக் குயிலொன்று நுணா மரத்தில்

கண்கண்ட காட்சி புத்தி பாராது

அருகாமைக் கூந்தப்பனையிலமர்ந்து கூவியது

திக்கித் திக்கி

புத்திக்குப் புலர் நேரம்

அகன்றுயர் ஆண்பனையில் அமர்ந்தது

நடுநெஞ்சிலிருந்து

விருட்டென்று பறந்தகன்றது வல்லூறு

இலக்கை இழக்க

விரும்பாது

செங்கோணச் சமதளம்

சாபமும் மறதியும் சகதியாய்க் குழைந்து

நதியாகத் தவறி கிழக்கு மேற்கில்

குப்புறத் தூங்கும் சாக்கடை

துருவங்களில் வரைவளைவுகாய்

நீந்தும் நீர்ப்பாம்புகள்

தகவமைப்பின் உச்ச இலக்கணம்

பொரியளவேயாகும் மீன் குஞ்சுகள்

வரைவளைவுகளை வெட்டிச் செல்லும்

செங்கோணங்களும் பிறவும்

நீர்மறந்த ஏரிகள் நிராகரித்த

சிலந்தி இழைவழி இறங்குவது போல்

எரிபொருள் வற்றிய ஹெலிகாப்டராய்

சாம்பல் நிறக் கொக்கு

துணுக்கு மீன்கள்

நீந்தி ஓயும்

ஒளியும்

தென்வடலாய் இந்த வாயில்

கைப்பிடிச்சுவரில்

மந்திரக்கோலாகக் காய்ந்த குச்சி

தார்வேலையில் மிஞ்சிய ஒரு பாறையெச்சம்

இரண்டிலொன்றைத்

தேர்ந்து

குறிபார்க்க

யாருக்கென்ன

யோக்யதை

பெற்றே தீர்தல் மீண்டு

பிரயாணம் முடிந்து ஊர்வந்து

தேர்நின்ற பின் பயணவழிவரைபடம்

பார்த்து சென்றவழியெல்லாம்

எறும்பாய்த் தேய்ந்து செல்கிறபோது

பனையும் தென்னையும் மயங்கும் புலம்

மணலில் மறைந்து கிடக்கிறது

காரை நிறுத்தும் சோதனைச் சாவடிகள்

ஆவணங்களை மேயும் ஆயுதபாணிகள்

சரிசரியெல்லாம் போகலாம் போவென்றாலும்

மேலதிகாரியின் ஜோபிக்காக இன்னும்

கார் தயங்கித் தடங்க

காகிதக் காசுகள் கைமாற

இழப்பொன்றுமில்லை

ஓர் சூர்யாஸ்தமனம்

உருண்டைப் பாறையில் மாறிமாறிக் குந்திய

கடல் காகங்கள்

எறும்பு மீண்டும் பாதை தொற்றிச்

செல்கிறது

மேலதிகாரியையும் சீருடையாளரையும்

வரைபடத்தில்

போடுவதில்லை

என்பதை அறியாது

நவீனக் குறுஞ்செய்தி

மணியன் என்பவன் சொன்னதென்ன என்று கேட்டேன்

அந்த தபால் கார்டு புரியாமல்

அடுத்த நாள் ஆயிரம்

வரைந்தீர் அத்தனையிலும் அதே

கொக்கிகளைக் கோர்த்துச் சாய்த்தது போல

சொன்னதென்ன என்றேன் அடுத்து

விடுத்தீர் ஆயிரத்தெண்ணூறு இன்லாண்டுகள் மாற்றமிலாது

பிறகு தினத்திற்கு 22 தந்திவீதம் பெற்றவள் வாங்கி வைத்தாள்

அதே மூன்று வரிகள் ஒன்றிலும் சாவியில்லை

அவன் சொன்னதென்ன என்றேன் எட்டவில்லை உமக்கு

உம்மிடம் யூடியூப் செல்ஃபோன் சாதாஃபோன் கேமராஃபோன்

ஏதுமில்லை அவன் என்ன சொன்னான் நாம் நம்மைப் பற்றியா

படித்தும் படிக்காமல் விட்ட புத்தகங்கள் பற்றியா

வாங்க நினைத்து வாங்காது விட்டவை பற்றியா

வாங்கியும் பிரிக்காது விட்ட நூல்களையா

படித்துவிட்டது போல பாசாங்கு செய்தவை

பவர் ரீடிங் என்று சொல்லி நீர் 10 பக்கங்களைத் தள்ளிவிட்டு

வாசித்ததையா

முப்பது முறை தொடங்கி ஒருபோதும் முடிக்காது விட்டவை

பிறகும் கடிதங்கள் எப்போதும் போல்

இருவர் பிடித்திழுத்து ஸ்பிரிங்குகளை

தளர்த்தியது போலிருந்த எழுத்துக்கள்

உமது டைப்ரைட்டருக்கு வலிக்காதென்று

எண்ணித் தட்டுகிறீர்

நீர் மறைந்தும் உம் டைப்ரைட்டரிலிருந்து

எப்படி என் இ-மெயில் பெட்டிக்கு

அந்த மூன்று வரிகள் வருகின்றதென்று தெரியவில்லை

ஸ்பாம் பாதுகாப்புக்கு மிஞ்சியும்

அன்னம் உன் ஓவியம்

தந்தையைத் தீட்டுவது கடினமில்லை

பக்கவாட்டில் ஏழை வீடொன்றைப்

பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் கண்மூடி

தங்கையின் பின்புறம் கூட உறுத்தவில்லை

திறந்த கண்ணாடி ஜன்னல்

பாய்மரமேறிய ஒற்றைத் தோணியைக் கண்டாள்

வெண்ணிற உடுப்பில்

அடுத்த அடி எடுப்பது போலிருந்தன கால்கள்

ஃபிராய்டை கரியநிறக்

கம்பிக் கூட்டுக்குள் போட்டாயிற்று

அம்மாவை வரையும் உக்கிரமில்லை

காதலியின் கணவனைச் சித்திரிக்க சலிக்கவில்லை

கார்க்கியின் சொட்டைத் தலைமேல் இறால்மீன்

சிறுமி எப்போதும் மாதாகோயிலின் மணியாய்

குழந்தைப்பெண் குழந்தைக் காதலிக்கு நகப் பூச்சு

ஒரு ரோல்ராய்ஸ் கார்

தலையில் குத்தீட்டி ஏறிய குதிரை

மோனாலிஸாவும் நெப்போலியனும் அருகருகே

பிக்காஸோவின் மூளை பிடறி வழியாக நாக்கை ஆராதிக்க

ஒரு வாசிக்கப்படாத மேண்டலின்

உன்னை வரையும்போதுதான்

மூளை சுக்கல்சுக்கலாக

முற்றாத சலவைக் கல்லை கைதவறிக் கீழேவிட்டீர்போல்

தரையில் கால்பாவாது உன்னை ஏற்றி வைக்க

வேண்டியிருக்கிறது

பாய்ந்து கிழித்தெறியத் தயாராகி

முடியாத வேங்கைகள் அவற்றைக் குறிபார்க்கும் துப்பாக்கிகள்

எல்லாம் சமைந்து நிற்க

ஈயாடாது

எறும்பசையாது

சிகரெட் புகை சுழலாது

அசைவற்ற மோட்டார் பைக் சுற்றி நாலைந்து பேர்

தேனீ ரீங்கரிக்காது

சமுத்திரங்கள் எல்லாம் வெட்டப்பட்ட காலத்தில் போல

மௌனிகளாய் ஸகரன் ஸகரன் என்று நாமாவளியை மனதில் ஜபிக்க

உன்னருகே முட்டையிலிருந்து

மூன்று குஞ்சுகள்

அன்னமே

0

அந்தரத்தில் மிதப்பதென்பதால்

அதைக் கூடென்றோ கோளென்றோ

சொல் தளராது வீடென்று கொள்

விண்ணில் விதைத்த விதை

மண்ணில் விழுந்து வீறிட்டாக வேண்டுமே

மலரும் தோட்டக்காரனும்

ஒருவரேயென்றாலும்

துரிதம் குறைவுறு தெளிப்பான்கள்

மறைக்காட்டுக்குச் சொல்வதுண்டாம்

எடை ஈரம் வடிந்து

ஈய வைக்கோல் காய்ந்து

சுழன்றடிக்கும்

தர்க்க நாணல்

ஒரு நாள்

ஒரே

நாளில்

0

செய்நேர்த்தி கண்ட ஊமத்தை வித்துக்களை

களவு செய்த குரங்குகள்

உண்டிருக்க 120சதம் இல்லை வாய்ப்பூட்டு

கசந்த சுவை விற்பன்னர்கள்

காற்று திசை முகர்ந்து

பருவத்தே பயிர் முடித்து

கருஊதா மலர் விரியக் காத்து

பிய்த்தெறிய

வியலும்

சிலந்தி விரல்களால்

பொறுமையின் தெர்மாமீட்டர்

அனுமதிக்க

0

அங்கே நிற்பாட்டியிருக்கும்

வண்டியைக் கண்டு ஐயம் திரிபு அகற்று

ஐம்பொன்னால் ஆனது பீரங்கி

மல்லர்கள் புஜக பூஷணர்கள்

அசைக்கவியலாதது

ஒன்பதிலிருந்து பூஜ்யம்வரை

எண்ணிக் கழிக்க ஆள்வரக் காத்து

கள்ளிப் பெட்டியில் நிறைகொண்டிருக்கும்

ஐந்தே கல்குண்டுகளும்

ஒரு கோணிப் பை கரிமருந்தும்

அதிக ஆசையில்லை

பொடித்துத் தூளாக்க வேண்டி

உதித்திருப்பது

மேற்குவானில்

ஒரு சுக்கிரன் மாத்திரமே

ராணிதிலக்

செத்த ஆந்தையின் முகத்தில்

துக்கம் கொஞ்சம் கூடுதல்தான்

நிசப்தத்தில் உறையும் ஒரு கோயிலுக்கு முன் அமர்ந்து

மன்றாடுதலுக்காக யாரும் உள்ளே வராதபடி

குழந்தைமையின் முகத்துடன் காவல் காக்கும்

ஓர் ஆந்தையை நான் பார்த்தேன்

இளம் இரவில் இந்த உலகைக் காத்தபடி வாழும் அது

அதே இடத்தில் இக்காலைவேளையில்

செத்துக்கிடப்பது துர்சகுனம்தான்

இன்று மட்டும் ஏன்

சாலைகள் சரியான மனோநிலையில் இல்லை

ஏன் தென்னங்கீற்று இன்று பழுப்பேறிக்கிடக்கிறது

வயலில் நாரைகள் ஏன் இரை உண்ண வரவில்லை

ஏன் இப்போது மட்டும்

நான் அமரும் வேம்பு

துக்கத்தில் அசைவதாகத் தோன்றுகிறது

நான் பார்க்கும் முன்பகல்

ஏன் வெறுமையில் அலைகிறது

நான் அமர்ந்திருக்கும் மரத்தின் நிழல்

என் இதயத்தைப்போல் ஏன் சுருங்கிச் சுருங்கி விரிகிறது

நான் கண்ணைமூடி மௌனமாக அமர்ந்திருக்கிறேன்

மென்மையான சப்தங்கள் சில

தூறியபடி என் முன்னால் விழ

திறக்கிறேன் கண்களை

வேம்பின் பழுத்த இலைகள் உதிர்கின்றன

என் துயரத்தின்மீது செத்துக்கிடக்கும்

ஆந்தையின் மஞ்சள் நட்சத்திரமுகத்தை நினைத்து

ஓர் பழுத்த இலையை எடுத்து சுவைக்கிறேன்

அதில் அவ்வளவு கசப்பு இல்லை

எல்லா துக்கங்களையும் இதுபோல் தூக்கி எறியவே முயல்கிறேன்

துரதிர்ஷ்டமான அது

நம் நிழலுடன் சேர்ந்தேவிடுகிறது.

பயணி கவிதைகள்

பேருந்து

உஷ்ணம் உமிழ்ந்துகொண்டிருக்கும் பேருந்தில்

உடல்களின் சிதைவுகளுக்கிடையே

விதைப் பைகள் நசுங்கி

பிடிப்பற்றுத் தடுமாறும் அவன் கைகளில்

முன்னிற்கும் அவள் முலைகள் தட்டுப்படுகின்றன

குழந்தையைச் சாக்கிட்டு

அவள் தன் ஜாக்கெட்டைத் தளர்த்துகிறாள்

பின்னிருந்து பேண்ட் ஜிப்பைத் திறந்து

குறி துழாவும் மனிதனை

இவனால் திரும்பிப் பார்க்க இயலவில்லை

கீழே விழுந்த சில்லறைக்காக குனிந்த அவன்

இவள் பாவாடைக்குள் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்

அவளும் கால்களை அகட்டிக் கொடுக்கிறாள்

இந்த நேரத்தில்தான் வீரிடுகிறது குழந்தை

கழுத்தை நெரிக்கிறாள் அவள்

அனைத்தையும் கண்டு சாத்தானைப் போல புன்னகைக்கும்

நடத்துநர் விசில் ஊதுகிறார்

திரும்பிப் பார்க்காமல்

பாதையில் மட்டும் கவனம் வைத்து

பேருந்தைச் செலுத்துகிறார் ஓட்டுநர்

ஒரு கடவுளைப் போல.

ஊர்ந்து செல்லும் இரவு

சுயத்துடன் தொடங்கும் இப்புலர்காலையை

சுயபுணர்ச்சியுடன் தொடங்குகிறேன்

அலுவலகம் சென்று

என் சக அலுவலக மயிரான்களை

மாலை வரை சகித்திருந்துவிட்டு

வீதிகளில் வோட்காவும் விஸ்கியும் தேடி அலைகிறேன்

சாலைகளில் திட்டமிட்டே

பின்புறம் அசைத்துப் போகும்

பெண்களின் பிம்பங்களை

கழிப்பறைக்கு இட்டுச் செல்வதைத் தவிர வேறுவழியில்லை

ஊர்ந்து செல்லும் இரவை

புகை பிடித்தே நகர்த்திக்கொண்டிருக்கும் போதே

இந்தத் தாயோளி காலை வந்தேவிடுகிறது.

கீதாஞ்சலி பிரியதர்ஷினி

வெள்ளி நிற இட்லிப்பூக்கள்

உன் மகளிடம் நீ அனைத்தையும் தந்துவிட்டாயா?

அம்மா கேட்கிறாள் இருண்ட கண்களின் ஆழத்திற்குள்

விழுந்து கொண்டிருக்கிறது எங்கள் சமையலறை

பாய்ந்து பெருகும் நதிக்குள்

என் நைந்த தாலிச்சரடை கையிலேந்தி

என்னையும் இழுத்தவாறு நீந்த ஆரம்பிக்கிறாள் அவள்

குடிகூரா பவுடரின் வாசனையுடன் நான் என்

மகளின் மகளுடைய கனவில் எழுகிறேன்

ஒற்றைப்படையில் அமைந்த எண்களுடன் நிரம்பி

இருக்கிறது இந்த ஆஸ்பத்திரி

மேலும் சில பழங்கள், மீன்கள்

சாப்பிடச் சொல்லி செல்கிறது வெள்ளைநிறம்

நிறமற்று பெருகுகிறது பி-பாஸிடிவ் ரத்தம்

எந்த வாசனையும் நிறமுமற்ற ஒரு உலகில்

உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள் மகளின் மகள்

வெள்ளை நிற இட்லிப் பூக்களை நள்ளிரவில்

பிரசவித்திருக்கிறது மெடர்னிடி வார்டு

பார்த்தே வளர்ந்த இந்த மரம்

சிறுகதை:

பாபநாசப்பெருமாள்

நயினார் நோன்பு

அன்று நயினார் நோன்பு எல்லாச் சந்தியிலும், சித்திரபுத்திர நயினார் கதை வாசிப்பார்கள். ஒரு பாவமும் அறியாத அகலிகை கல்லாகி விட்டதால் மேலுலகம் கீழுலகம் ஏழேழு உலகத்திலும் எல்லா ஜீவராசிகளும் மரம் மட்டைகள் உட்பட மலடாகப் போனதை கதை வாசிப்பவர் விவரிக்கும் போது பெண்கள் கூட்டத்தில் சும்மயா, பத்தினி பாவம் பொல்லததுல்லா’’ என்று நிமிர்ந்து உட்கார்வார்கள். நயினார் பிறப்பைப் பயபக்தியோடு கேட்பவர்கள் அமராவதி கதை வாசிக்கும் போது உருகி மெய்சிலிர்த்து விடுவார்கள். பாவம் செய்பவர்களெல்லாம் நரகத்துக்குத் தான் போவார்கள். எல்லோரும் செய்த பாவங்களுக்கு சித்ரபுத்ர நயினார் சரியான கணக்கு வைத்திருப்பார். அவரை மட்டும் ஏமாற்றவே முடியாது. செய்த பாவத்துக்குத் தக்கபடி எமதர்மன் தண்டனை கொடுப்பார்.

செக்கில் போட்டு ஆட்டுவார்கள், கொதிக்கும் எண்ணெயில் தூக்கிப் போடுவார்கள், வௌவாலைப் போல் தலை கீழாய்த் தொங்க விடுவார்கள், கைகால்களைச் சதைப்பார்கள்; நாகங்கள் சீறிக் கொண்டு கடிக்க வரும்; இன்னும் என்னென்னவோ செய்வார்கள். யாரும் சாக மாட்டார்கள். ஆனால் வலியும் வேதனையும் நிரந்தரமாகும். கதை கேட்பவர் சிலரது கண்களில் ஆர்வம் மின்னும். அவர்களை வதைப்பவர்கள் தண்டனை அனுபவிப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்வார்கள் போலும், வேறு சிலர் பேயறைந்தது போலிருப்பார்கள். இதெல்லாம் சும்மாப் பொய்’’, என்ற பாவனையில் சிலர் அசட்டையாக அமர்ந்திருப்பார்கள். கதை வாசிப்பவர் மட்டும் சித்ரபுத்திரனுக்கு ரொம்பவும் நெருக்கமானவர் போலக் காட்டிக் கொள்வார். சித்திர புத்திர நயினார் கதை வாசிப்பதால் அவர் கொஞ்சம் விட்டுக் கொடுத்து தண்டனையிலிருந்து காப்பாற்றுவார் என்ற நினைப்பு இருக்கும் போல.

அமராவதி கதையும் முடிந்த பிறகு தீபாராதனை காட்டுவார்கள். எல்லோருக்கும் ஒரு சின்ன எள்ளுருண்டையும் எலுமிச்சம் பழப்பானகமும் கொடுப்பார்கள். சுக்கும் ஏலமும் அதில் மணக்கும், கதைக்காக இல்லாவிட்டாலும் பானகத்துக்காகவாவது சந்திக்குச் செல்வார்கள். கடையின் ஒற்றைப் பலகையைக் குறுக்காகச் சார்த்திவிட்டு கீழத் தெரு சந்திக்குப் புறப்படும் போது தான் கோலப்பன் பாலிடால் அடிச்சிட்டானாம்’’ என்று என்னிடம் சொன்னார்கள்.

கீழத்தெருவிலிருந்து கொசக்குடிக்குச் செல்லும் முடுக்கில் கோலப்பன் வீடு இருந்தது. கோலப்பன் என்னோடுதான் எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்தார் அரைப்பரீட்சையோடு பள்ளிக்கு வராமல் நின்றுவிட்டவன். அவனுக்கு நான்கு அண்ணன்கள் ஒரு தங்கை. கடைக்குட்டி தங்கச்சியைத் தேரேகால் புதூரில் கட்டிக் கொடுத்திக்கிறார்கள். நான்கு அண்ணன்களுக்கும் கலியாணமாகி தனித்தனிக் குடும்பமாகி விட்டனர். மூத்தவன் பாட்டத்துக்கு நிலம் பயிரிட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். இரண்டாவது அண்ணனுக்கு நெல்லளவு’’ தான் வேலை. நல்ல கூலி கிடைக்கும். அவன் நெல் அம்பாரத்தில் மரக்காலைப் பாய்ச்சிக் கோரினான் என்றால் ஒவ்வொரு மரக்காலிலும் உழக்கு நெல்லாவது அதிகம் கொண்டு வந்து விடுவான் என்பார்கள். மூன்றாவது அண்ணன் வள்ளியூர்ப்பிள்ளை வீட்டில் மாதம் முக்கால் கோட்டை நெல்லுக்கு சாரிப்பு வேலை. கோலப்பனுக்கு நேர் மூத்தவன் பெரிய வீட்டு மாடுகளை மேய்ப்பதும் உழவு நாட்களில் உழுவதுமாக இருந்தான். அப்பா பத்துக்காவல்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய காவலில் மேலப் பத்துக்குள் எந்த மாடும் நுழைந்து விடமுடியாது. நெல் அறுப்பு நேரத்தில் யாரும் கசக்கிச் சென்று விடமுடியாது. மாடாக இருந்தாலும் மனிதனாக இருந்தாலும் அவரது நெற்றிமுட்டுக் கம்பு தான் பேசும். குடும்பத்தோடு என்ன கசப்போ தெரியவில்லை. யாரோடும் ஒட்டும் உறவுமில்லாமல் அபின் உருண்டையும் டீயுமாக காலங் கழித்துக் கொண்டிருக்கிறார். குளத்தங்கரைச் சுடலை மாடன் கோயில் முகப்பில் தான் உறக்கம். கோயில் கொடையின் போது அவர் தான் தீச்சட்டியேந்தி சாமியாடுவார்.

கோலப்பன் வீட்டு முடுக்கில் ஏகக்கூட்டம் கூடிவிட்டிருந்தது. எல்லோரும் கும்பல் கும்பலாக நின்று கொண்டிருந்தார்கள். உட்பக்கமாக வீடு தாழ்ப்பாள் இட்டிருந்தது. அம்மா மகள் வீட்டுக்குப் போயிருந்தாள், இரண்டாவது அண்ணன் தான் சட்டையில்லாமல் மேல் துண்டை தலையில் கட்டிக் கொண்டு அங்கும் இங்குமாக உலத்திக் கொண்டிருந்தான். அவன் மனைவியின் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்துக்கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்குள்ளிருந்து வாந்தியெடுக்கும் சத்தம் இடையிடையே வந்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் பெண்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். எல்லோருமே வீட்டுக் கதவை உடைத்து கோலப்பனை வெளியே கொண்டு வர விரும்பினார்கள். இரண்டாவது அண்ணன் தீர்மானமாகச் சொல்லி விட்டான், “யாரும் கதவைத் திறக்கக்கூடாது; சாகட்டும்; இது மாதிரிப் பயலுகளெல்லாம் சாகத்தான் வேணும்.’’

அவனிடம் யாரும் பேச்சு கொடுக்க முடியவில்லை. மற்ற மூன்று அண்ணன்களும் வரட்டுமெனக் காத்திருந்தார்கள். அவர்களும் வந்தார்கள். இரண்டாவது அண்ணன் அவர்களிடம் என்ன சொன்னானோ தெரியவில்லை, அவர்களும் சவத்துப்பய, சாகட்டும்’’ என்றார்கள்.

கோலப்பனின் கூட்டாளிகள் கட்டமணி புழுவினி, தாணு, செல்லம் நாலு பேரும் அய்யப்பண்ணனிடம் வந்து நின்றார்கள்.

கதவைத் திறக்கச் சொல்லுண்ணே, நீ சொன்னாக் கேப்பாங்க’’ என்று கேவிக்கேவி அழுதார்கள்.

அவங்க அண்ணன் தம்பி விவகாரம்; அவங்க வீடு; நாம என்னடேய் செய்ய முடியும்?’’ கையைப் பிசைந்தான் அவன்.

மௌனமே உரத்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. கோலப்பன் கொஞ்சம் சல்லிப்பயதான், இருந்தாலும் சாகதப் பாத்துகிட்டிருக்க முடியுமா?’’

அவனும் அவன் கூட்டாளிகளும் உழவு நேரத்தில் உழவு, மற்ற நேரத்தில் மலைக்கு போய் தழை தறிப்பது, உரம் தூவுவது, பூச்சி மருந்து அடிப்பது, நடவு நேரங்களில் பெண்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு நடவு வேலை செய்வது, அறுப்பு காலங்களில் ஆட்களை கூட்டிக்கொண்டு போய் அறுப்பது என அந்தந்த பருவத்துக்கேற்ற வேலைகளை செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.

கோலப்பன் நல்ல வேலக்காரன்என்று பெயரெடுத்திருந்தான். குடிதான் அவன் பெயரைக் கெடுத்தது. குடித்துவிட்டான் என்றால் ஆளே மாறிப் போய்விடுவான். தெரு நாறிப் போகும். போறவர்ற எல்லோரையும் வம்புக்கு இழுப்பான். கிண்டலும், கேலியும் நக்கலும் எல்லோரையும் வேடிக்கைப் பார்க்க வைக்கும். யாராவது எதிர்த்துப் பேசினால் அடிக்கவும் செய்வான். அவனிடம் வாய்கொடுத்தால் மீள முடியாது. இரண்டொரு பெண்களோடு சினேகம் இருந்தது. ஒரு சிலர் அவனை ரகசியமாகச் சாராயம் வாங்கிவரப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள்.

வகுப்பு தோழன் என்பதாலோ என்னமோ என்னிடம் மட்டும் எப்போதும் அன்பாகவும் மரியாதையோடும் நடந்துகொள்வான். என்னிடம் பேசும்போது தலையில் கட்டியுள்ள துண்டை எடுத்துத் தோளில் போட்டுக்கொள்வான். என்தோளில் கையைப் போட்டுக்கொண்டுதான் பேசுவான். உமக்கு நல்ல வேலை கிடைக்கும்வேய்’’ என்று அவன் சொல்லும் போது ஆறுதலாக இருக்கும்.

அவனுடனான எனது சிநேகிதம் அம்மாவுக்குக் கொஞ்சம்கூடப் பிடிக்கவில்லை. படிச்ச பிள்ளை, உன் மாதிரி பிள்ளைகளோட சிநேகம்னா சரிதான்; அவனெல்லாம் என்ன பைய…’’ என்பார்கள்.

ஒரு நாள் வீட்டு வந்து என் புதிய சட்டை ஒன்றை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு போனவன் திருப்பித் தரவேயில்லை. அதன் பிறகு அவனும் போட்டு நான் பார்க்கவில்லை. வேறு யாருக்காவது கொடுத்துவிட்டிருப்பான்.

நயினார் நோன்பு அன்று காலை பத்துப் பதினோரு மணிவாக்கில் கடைக்கு வந்தான். கொஞ்சம் நேரம் என்னவோ போல பெட்டி மீது உட்கார்ந்திருந்தான். பேச்சில் சுரத்து குறைந்த மாதிரி இருந்தது. வீட்டில் அம்மா இல்லாததால் இட்லி ரசவடை வாங்கிக்கொண்டு போவதாகச் சொன்னான். மடியில் வைத்திருந்த பிராந்திப் பாட்டிலையும் காட்டினான். வீட்டில் வைத்து குடிக்கப் போவதாகச் சொன்னான். பிராந்தியோடு பாலிடாலையும் சேர்த்துக் குடித்திருப்பான் போல.

இப்பமும் ஒண்ணும் ஆகாது. கதவை உடைச்சி வெளியே எடுத்து கோபால் பிள்ளை ஆஸ்பத்திரிக்கோ, ஜெயகரன் ஆஸ்பத்திரிக்கோ கொண்டு போயிட்டாப் போதும். குடலுக்குள்ள இருக்கிறதயெல்லாம் வெளியே கொண்டாந்துடுவான். எத்தனை கேசு பிழைச்சிருக்கு. அவன் அண்ணனுக இல்லே குறுக்க நிக்கானுக.’’ மொத்த ஜனங்களின் நினைப்பும் ஒன்றாக இருந்தது.

இப்ப மட்டும் அவன் அம்மா இருந்தால் அவளே தோள்ளத் தூக்கிக்கிட்டாவது போயி பிழைக்க வச்சிருவாடேய். சைக்கிள் எடுத்துக்கிட்டு யாராவது போய்க் கூட்டியாருங்கடேய்’’ என்று பழனியண்ணன் சொன்னதும் கட்டமணி வாடகை சைக்கிள் எடுத்துக்கொண்டு ஓடினான்.

அவன் என்ன வேணுமானாலும் செய்திருக்கட்டும் டேய். அதையெல்லாம் சித்ரபுத்ர நயினார் பார்த்துக்கிடுவார். நீங்க அவனைக் கொல்லப் பாக்கேளா?’’ என்று சீட்டுக்கரம் சுடலையாண்டித் தாத்தா சொன்னதற்கு, “உம்ம வேல மயிரப் பார்த்துக்கிட்டுப் போம்வேய்’’ என்றார்கள் அண்ணன்கள். யாருடைய பேச்சுக்கும் அவர்கள் மசியவில்லை. இப்படிப்பட்ட பய எல்லாம் உயிரோடு இருக்கக் கூடாதுண்ணே, சாகட்டும்’’ என்று ஒருவரோடு ஒருவர் பேசி ஒரு தடையை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். வேறு யாரையும் கதவைத் திறக்கக் கூடாது என்று உறுதியாகச் சொல்லிவிட்டார்கள்.

கட்டமணி அவன் அம்மாவை அழைத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டான். அவள் கூப்பாடு போட்டுக்கொண்டு வாசலுக்கு வரும் போதே எதோ கடவுளே வந்துவிட்டது போல தைரியத்துடன் செல்லம் ஓட்டைப் பிரித்து உள்ளே இறங்கி தாழ்ப்பாளைத் திறந்தான். எல்லோரும் உள்ளே நுழைந்து பார்த்தார்கள். கோலப்பன் இறந்துகிடந்தான். அவனை சவமாகத்தான் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தார்கள்.

விமர்சனம்:

சா. தேவதாஸ்

சோ. தர்மனின் கூகை

சாவுக்குருவியா

சூரியக் குருவியா?

கூகையின் கண்கள் இரவிலும் மின்னும் காந்தம் தானே இலை உதிர்த்து மரம் தளிர்க்கும் காலச் சுழற்சியின் காலண்டரா, இந்தக் கூகைச்சாமியின் கண்கள்?’’

ஏப்ரல் முதல் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை காலையில் சோ. தர்மனின் கூகை’ (காலச்சுவடு பதிப்பகம், 2005) நாவலைப் படிக்கத் தொடங்கினேன். அலுவலக ஆய்வுக்கூட்டம் இருந்ததால், ஆரணியிலிருந்து திருவண்ணாமலை செல்லும் பேருந்துப் பயணத்தின் போதும் வாசிப்பைத் தொடர்ந்தேன். இடையில் போளூரில் கிடைத்த சிறிது நேரத்திலும் ஆரணி திரும்பும் பயணத்திலும் வாசித்து முடித்து விட்டேன். 320 பக்கங்கள் கொண்ட இந்நாவலை இவ்வளவு ஈர்ப்புடன் வாசிக்கச் செய்தது எது?

ஆந்தை நமது தொன்மங்களிலும் நாட்டார் கதைகளிலும் எப்படிப் பிரதிநிதித்துவப்படுகின்றது என்பது இன்றளவும் எனக்கு வசீகரம் குறையாத விஷயம். நவராத்திரி கொண்டாட்டங்களுக்கு முக்கிய இடம் வகிக்கும் மேற்கு வங்காளத்தில் ஒருநாள் பண்டிகையின் போது சரஸ்வதி, ஆந்தை வாகனத்தில் வருவதுண்டு. அறிவின் அடையாளமான ஆந்தையை, கல்விக்கடவுள் இங்கே வாகனமாகக் கொண்டுள்ளது. இது புராண தொன்மச்சித்திரிப்பு.

திசைமாறி வழி தவறித் தவிப்போருக்கு திசைகாட்டி உதவும் ஜீவனாக நாட்டார் கதைகளில் ஆந்தை காட்டப்படும். ஆனால் நடைமுறை வாழ்வில் ஆந்தை அலறுதல் அபசகுனம், ஆந்தை, சாவுக்குருவி என்றுள்ளது. ஏன் இந்த முரண்பாடு? ஒன்றின் இயல்பை யதார்த்தத்தை உணரத் தவறி, வேறொன்றாக அடையாளங்காணத் தொடங்குதல் என்பதால். காலப்போக்கில் மக்களிடையே இத்தகைய மாறுதல் உண்டாகியுள்ளது என்றுதான் புரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. ஒரு காலத்தில் ஊர்களுக்கே ஆந்தைகுடி, கூகையூர் என்று மக்கள் பெயர் வைத்துள்ளனர். ஆந்தைகுடி திருவாரூக்கு அருகிலும், கூகையூர் கள்ளக்குறிச்சி வட்டத்திலும் உள்ளன. கூகை தெய்வமாகவும் வழிபடப்பட்டிருக்க வேண்டும். கூகையினைத் தெய்வமாகக் கருதி வழிபடும் சீனிக்கிழவன், உப்பத்திரார் தீங்கானதாகக் கருதியதால், தன்னுடன் சித்திரம்பட்டிக்கு எடுத்து வந்து கோயில் கட்டி வாழும் போது, அங்கு காளி கோயில் கட்டுவதற்கு மக்கள் விரும்புகையில், வேற்றூருக்கு எடுத்துச் செல்லும் நிர்ப்பந்தத்தை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது கூகை

கூகையை இரவில் யாராலும் பிடிக்க முடியாது. சூரியனைக் கண்ணாக்கிக் கொண்டு இரவில் மட்டுமே தலைகாட்டும் பறவையிது. சூரியனே கண்ணாக இருப்பதால் சாமானியமாக யாரும் கிட்டத்தில் நெருங்கிவிட முடியாது. பச்சைப்பிள்ளைக் கூட பகலில் கூகையைப் பிடித்து விடலாம். ஏனெனில் இந்த அண்டத்திற்கே ஒளிவழங்கும் சூரியக்கண்ணை பகலில் கடனாகக் கொடுத்துவிடும். இரவில் இரைதேட வாங்கிக் கொள்ளும்’’ (பக்.134/35)

பகற்பொழுதில் பார்வை இல்லாததால் பலவீனமாகவும், இரவுப்பொழுதில் தீட்சண்யம் கொண்டிருப்பதால் பலமிக்கதாகவும் உள்ளது கூகை. வரலாற்றின் நேற்றைய பக்கங்கள் வரையும் அவலத்தில் உழன்ற தலித்துகள் இன்று விழிப்புணர்வு பெற்றுள்ளதையும் எழுச்சி கொண்டுள்ளதையும் ஒருவகையில் இத்துடன் அடையாளப்படுத்தலாம். நாவலின் தீவரம் மிக்க பகுதிகளை இரவில் நிகழ்வதாக முன் வைத்திருப்தையும் இங்கே சுட்டிக்காட்டலாம். இது பற்றி முன்னுரையில் ஆசிரியர் குறிப்பிடுவது ஒவ்வொரு தடவை கூகையைப் பார்க்கும்போதும், நானும் ஒரு கூகை என்பதையும் என் கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஆனால் எல்லோர் கண்களுக்குப் புலப்படும் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாய் அழிக்க முடியாத ஒரு அடையாளத்தை நான் சுமந்து திரிகிறேன் என்பதையும் உணர்கிறேன். இரவுப் பறவையான கூகைகளின் வாழ்வின் இரவுப் பொழுதுகளே முக்கிய நிகழ்வுகள், சந்தோஷங்கள், சோகங்கள் நிகழும் நேரங்களாகும். கூகை நாவலில் இரவு என்பதை மையப்படுத்தியே முக்கிய நிகழ்வுகள் சாத்தியமாகும்’’ (பக்.10)

கூலி உழைப்பாளிகளாக, மேல்சாதியினருக்குச் சேவகம் ஊழியம் செய்வர்களாக, வாரத்தில் ஒரு நாள் ஜமீன் நிலத்தில் கூலி இல்லாது உழைப்பவர்களாக, பாலியல் ரீதியில்,பொருளாதார ரீதியில், சமூகரீதியில் சுரண்டப்படுபவர்களாக, ஒரு கட்டத்தில் கிராமங்களிலிருந்து நகரங்களுக்குக் குடிபெயர்ந்து உதிரித் தொழிலாளிகளாக திரிய நேர்பவர்களாக, இப்படியாக ஒவ்வொரு நிலையிலும் வஞ்சிக்கப்படுபவர்களாக இருந்து வரும் தலித்மக்கள் வாழ்க்கை கோவில்பட்டி சார்ந்தும் அந்நகரை ஒட்டிய கிராமங்கள் சார்ந்தும் இந்நாவலில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இது வெறும் ஆவணப் பதிவாக நின்று போகவில்லை. திரு அ. ராமசாமி தன் விமர்சனத்தில் குறிப்பிடுவதுபோல வகை மாதிரியான சித்திரிப்பு இங்கு நிகழவில்லை. எந்தச் சமூகமானாலும், எந்தப் பண்பு நலன் ஆனாலும் அதன் சகல அம்சங்களுடனும் நிறைகுறைகளுடனும் சாதக பாதக அம்சங்களுடனும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. பெண்மைக்குரிய முழு அம்சமும் இல்லாது பிறக்கும் ஆண்டாளம்மாள், பிறந்தமேனியாகத்திரிவதும் அதன் காரணமாக அவளது தந்தை கெங்கையா நாயக்கர் கூனிக்குறுக நேர்வதும், அவள் அடக்கம் செய்யப்பட்ட நந்தவனத்தைக் காணும் சீனிக்கிழவன், கெங்கையா நாயக்கர் வம்சம் வேறுந்து தூர்ந்து போய்விட்டதா என்று வினவுகையில், கெங்கையாவின் தம்பி அக்கையா நாயக்கர் குறிப்பிடுவது, ஏதோ சித்தர்கள் ஞானம் போன்றதாக அமைந்துள்ளது.

இத்தனை மரஞ்செடிகளும் கொடிகளும் மருந்து மூலிகைகளும் யார்? ஆண்டாளம்மாள். இத்தனைப் பறவையினங்களும் யார்? ஆண்டாளம்மாள் அவை எழுப்பும் விதவிதமான சத்தங்கள் வெவ்வேறல்ல ஆண்டாளம்மாளின் பேச்சு. ஆண்டாளம்மாளின் சிரிப்பு. ஆண்டாம்மாளின் அழுகை, ஆண்டாளம்மாளின் ஓலம்… வாடிக் கருகிய நாலைந்து மாலைகள் தொங்கும் கோயிலிலா ஆண்டாளம்மாள் குடியிருப்பாள்? உலோகங்கள் உருக்கி ஓசையிடும் மணியோசை யாருக்கு வேணும்? விலங்குத்தோல் ஒலி வித்தைக்காரனுக்குச் சொந்தம். கிளிகளின், குயில்களின், காகங்களின், மயில்களின், மைனாக்களின், சிட்டுக்குருவிகளின், செம்போத்தின், வாலாட்டிக் குருவியின், புறாவின், பருந்தின் கூச்சலில், சங்கீத தாளலய ஒலியில் சயனித்திருக்கிறாள் ஆண்டாளம்மாள் கனிவர்க்கமாய், மூலிகை மருந்தாய், நிழல்தரும் வனமாய், தாகம் தீர்க்கும் தண்ணீராய், பாசம் தரும் மலராய் நித்தம் பூக்கிறாள், சிரிக்கிறாள் ஆண்டாளம்மாள்…. (பக்.125/26)

ஆண்டாளம்மாள் இப்படியென்றால், இந்நாவலில் ஒரு பிரதானப் பாத்திரமாக, பிருமாண்டமான ஆகிருதியாக வரும் பேச்சி துடுக்கும் தைரியமும் மிக்கவள். பட்டவர்த்தனமாகப் பேசுபவள். எதற்கும் சளைக்காமல் பேராடுபவள், தன்னைப் போல் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காக கை கொடுப்பவள். எந்தப் பிரச்சனையையும் எதிர்கொள்ளத் தயங்காதவள் இன்னொரு பெரிய பாத்திரமான சீனிக்கிழவன் அளவுக்கு அழுத்தமாக தீவிரத்துடன் உருவாக்கப்பட்டிருப்பவள்.

பெண்மையினையும் கூகையினையும் இணைத்து இடம் பெறும் சொல்லாமல், விளிம்பு நிலை வாழ்க்கைக்குப் பொருந்துவதாக அமையும்: இரவில் அமைதி பெண்மை; பொறுமையின் லட்சணம் பெண்மை; காத்திருத்தலின் மகத்துவம் பெண்மை. பெண்ணின் வாழ்க்கையே முழுமையடையும் இடம் காத்திருத்தலில் கூகை பெண்மை பிணம் எரியும் வெளிச்சத்தில் பேயோடு பேயாய் நிற்கும் இரவு. மனிதன் கூகை கிடைத்தது போதுமென்று தேடியலையாமல் கிடைத்ததைத் தின்று வாழும் இனம் கூகை இனம் நட்சத்திரங்கள் ஜொலிக்கும் கும்மிருட்டில் காடுகளில் காவல்காத்து நிற்கும் மனித இனம் கூகை இனம்….’’ (பக்.127)

பிரச்னைகளை, நடப்புகளை, நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்யவே யதார்த்தவாதம் இடம் தரும். அவற்றுக்குப் பின்னுள்ள இரகசியங்களை, சூதுகளை, வஞ்சனைகளை வெளிக்காட்ட ஆசிரியர் ஓர் உபாயத்தை மேற் கொள்ளுகிறார். நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்த உடனேயே குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. கோபத்துடனும் வன்மத்துடனும், வேதனையுடனும் விரக்தியுடனும் சீற்றத்துடனும் சினத்துடனும். இக்குரல்கள், மனித நடப்பிலிருந்து இயற்கை உலகுக்குத்தாவிச் சென்று ஒலிக்கின்றன. இவை பாத்திரங்களின் குரல்களாகவும் இருக்கலாம்; ஆசிரியரின் குரல்களாகவும் இருக்கலாம் நிகழ்வுகள் சம்பவங்களுக்கு உவமைகள் உருவகங்கள் ஆகாமல், இன்னொரு தளத்திலான குரல்களாக அவை இருப்பது, ஒருவகை நாடகபூர்வமான தன்மையைத் தந்து விடுகின்றது. உதாரணமாக ஓர் இடம்.

சக்கிலியக்குடியைச் சேர்ந்த கருப்பியை தன் இச்சைக்கு ஆளாக்கியதுடன் நில்லாமல், அவளது மகள் வெள்ளையம்மாளையும் சுகிக்க வேண்டும் என்னும் திட்டத்துடன் வெள்ளையம்மாளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கும் பொறுப்பை தான் ஏற்றுக் கொள்வதாக முத்தையாப்பாண்டியன் கூறும் இடத்தில் இடம் பெறும் குரல்:

பொந்துக்குள்ளிருந்து, கிளி கண்களை உருட்டிப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தது. வல்லூறு அசையவே இல்லை. பசி மறந்து மூச்சுவிடப் பயந்த குஞ்சுகள் ஆலமரம் சுழன்று அசைந்தது. அத்தனை இலைகளும் கிளிகளாகிப் போயின. கிளியும் இலையும் வெவ்வேறா? ஆரவாரம் கூச்சலுடன் எரிந்துவிழும் நட்சத்திரங்ளெனப் பறந்து வந்தன பல்லாயிரம் கிளிகள். வல்லூறு கழுத்துருட்டிப் பார்த்துத் திகைத்தது. எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் பச்சைக் கிளிகள் வனங்களின் மரங்களின் அத்தனை இலைகளும் கிளிகளாகிப் பறந்த மாயம்…. தப்பித்துப் பிழைக்க பறந்தது வல்லூறு. பழங்கொத்திய அலகுகள் சதை கிழிந்தன. வல்லூறு இனமே அருகிப்போனது. மரங்களை வெல்ல மரத்தால் மட்டுமே முடியும். வலைப் பின்னலெனத் தரையில் பதிந்திருக்கும் வேர்கள் வம்ச விருத்தியின் விதைகள், உரம் சேர்க்கும் மத்திய இலைகள், வனம் நனையப் பொழியும் மழை இவற்றை வெல்ல எந்த எமனுக்குண்டு பலம்? (பக்.61)

ஆண்மையிழந்தவரான லிங்கையா நாயக்கரின் மனைவி பத்ரராஜம்மாள், அவர்களது பதிவாளான சீனியுடன் கூடுவதைப் பார்க்க நேர்ந்த நாயக்கர் தற்கொலை செய்து கொள்ளுமிடத்தில் இடம் பெறும் குரல், புனைவுலகில் சிறகடித்து வேதனையை முனங்கும் வெள்ளைச் சேலை உடுத்தி உருமாறி கிளியிலிருந்து புறாவானாள் பத்ரராஜிம்மாள். புறாவின் கெந்தரிப்பு… பார்வையின் மிரட்சி …. வலை விரிக்கும் வேடர்களுக்குக் கிளி சிக்காது. கிளிகளுக்குண்டா வலை? புறாக்களின் பூர்விகம் பெண்மை போலும். சீனு பலமுறை கூகைச்சாமியின் கோயில் முன்னால் சொல்லியழுதான். கண் தூசியின் உறுத்தலாய் இருவருக்குள்ளும் நமைந்த அந்தநாள் மாதங்களாய், வருஷங்களாய், யுகங்களாய்த் தொடரும் ஆழம் கொண்டது (பக்,41)

ஆஹழ்ய் ர்ஜ்ப் என்று பறவையியலாளரால் அழைக்கப்படும் கூகை அபூர்வமான தோற்றமுடையது. பழுப்பும் மஞ்சளுமான நிறத்தில் இருதயத்தில் கோட்டோவியத்தைப் பெற்றிருப்பது. இருளை விலக்கி விரட்டித்தள்ளும் கூரிய ஒளி கொண்டது. இருளை ஆளத்தெரிந்த அதற்கு பகலை ஆள்வது சிரமமானதில்லை. பகலில் அதனைப் பயந்த சுபாவமுள்ளதாக ஆக்கிவிட்டார்கள்.

மண்ணுக்குரியவர்களை, மண்ணில் விளை விளைப்பவர்களை, மண்ணால் படைப்பவர்களை மண்ணிலிருந்து விலக்கி அந்நியமாக்கி சேவகம் புரிபவர்களாக ஆக்கியது வரலாறு. அது ஆதிக்க வரலாறு; அதிகார வரலாறு.

வரலாற்றுத்திரிபை அம்பலப்படுத்தி சரியான வாசிப்பைத் தரும்பொருட்டு யதார்த்தப் பதிவாகவும் மாயப் புனைவாகவும் தர்மன் தந்திருப்பதுதான் கூகை, இனி கூகை சாவுக்குருவியல்ல. அது சூரியனைக்கண்ணாகக் கொண்டுள்ளது சூரியக் குருவிதானே!

வரலாற்று அடுக்குகளிலுள்ள சூதுகளையும் விதியின் வரைவுகளையும் களைந்து நீக்கி ஆற்றல்மிக்க மொழியில் அனாயசமாகக் கதை சொல்லியிருக்கும் தர்மன் தனக்கேயான அழகியலையும் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

எனவேதான் கூகைசீறுகிறது, ஒளியைப் பாய்ச்சுகிறது, விழிப்புணர்வைத் தருகிறது. தர்ஸ்ரீந் ட்ர்ழ்ய்ங்க் ர்ஜ்ப் என்று கூகையைக் குறிப்பிடும் தமிழ்ப்பேரகராதி அது ஒலிப்பதை, ‘கூகை குழறுதல்என்று பதிவு செய்துள்ளது. ஆனால் தர்மன் பதிவு செய்துள்ள கூகை சினங்கொண்டு அலறுகிறது. இது வெறும் பதைபதைப்பிலான ஓலமில்லை; ஆத்திரத்தின் பீறிடல், அவசத்தின் பிளிறல், எழுச்சியின் முழக்கம். மேலும், கூகை மட்டுமே நீலநிறத்தைக் காணக்கூடியது. நீலம், தொலைவின் ஆழத்தின் நிறமாகும். சோகத்தின் துயரின் நிறமும் அதுதானே.

இரா. சோமசுந்தரம்

ஜெயமோகனின் கொற்றவை

தமிழின் நல்லூழ்?

கொற்றவையை எப்படி விமர்சனம் செய்வது? அல்லது விமர்சனம் செய்யாமல் இருப்பது? இதை விமர்சனம் என்பதை விட கருத்துப் பகிர்வாகத்தான் வைத்துக் கொள்ள முடியும். கொற்றவையை நாவல் என்று சொல்ல தயக்கம் ஏற்படுகிறது. சிலப்பதிகாரத்தின் தழுவல், அல்லது படியாக்கம் என்றும் சொல்லமுடியாது. கொற்றவை சிலப்பதிகாரத்தின் இடைவெளிகளில் புகுந்து விரியும் இலக்கியம். அதில் வரும் கண்ணகியும் கோவலனும் அதே கதை மாந்தர்கள். ஆனால் அவர்கள் உலவும் இலக்கிய தளமும் பரப்பும் வேறானவை. அவர்கள் ஏதோ ஒரு காலத்தில் தோன்றி மறைந்த மனிதர்களின் நிழல்கள் அல்ல. அவர்கள் இந்தத் தமிழ் மண்ணில் பன்னெடுங்காலமாக தோன்றி மறைந்து தோன்றி மறைந்து தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொண்டே வரும் அறத்தின் கூறுகள். இளங்கோ அடிகள் காட்டிய கோவலனையும் கண்ணகியையும் மதுரையையும் அதே நிலையில் கொற்றவையில் காண முயல்வது அர்த்தமற்ற தேடலாக முடியும்.

பன்னெடுங் காலமாக வாய்மொழி இலக்கியமாக இருந்ததை எப்படி இளங்கோ அடிகள் எழுத்து வடிவில் சிலப்பதிகாரத்தை தந்து சென்றாரோ அதே போன்று, ஜெயமோகனின் கொற்றவையும் (அல்லது 2வத சிலப்பதிகாரம்).

ஜெயமோகனின் பரந்துபட்ட வாசிப்பும் அறிவின் தேடலும் இந்திய தத்துவ மரபுகளின் மீதான ஈடுபாடும் இலக்கியத் திறனுமாக குழைக்கப்பட்ட வண்ணம்தான் கொற்றவை.

கொற்றவை 5 பகுதிகளைக் கொண்டது. நீர், காற்று, நிலம், எரி, வான்.

நீர் :

தமிழர் தொல்குடி, அதில் தோன்றிய முக்கண் முதல்வன், அவர்களது மகன்களான ஆனைமுகன், ஆறுமுகன், பணிகசிவம் என வழிபட்ட தொல்மூதாதையர், கடல்கொண்ட மதுரைகள், கபாடபுரம், தென்மதுரை, கடல்கொள்ளாதவாறு வடக்கு நோக்கி நகர்ந்து சிதறிப் பெருகும் பல குடிகள், வெப்பப் பாலையில் ஓடும் வெய்யை (வைகை) நதியோரம் அமைத்த மதுரையும் அதன் அரசனும் வரையிலான தொல்கதைகளின் தொகுப்பு

காற்று:

பெரும்புகார் நகரத்தில் பன்னிரண்டு வயதான கண்ணகைக்கு குலவழக்கப்படி கண்ணையன்னை தெய்வத்தின் இடக்கால் சிலம்பில் அச்செடுத்து, வடித்து, அரிமணி பெய்த பொற்சிலம்பு அணிவிக்கப்படுவதும் அதே வேளையில் கோவலன் தன் குலத்துக்குரிய வணிக நடைமுறைகளிலிருந்து விலகி யாழும் கணிகையருமாய் சுற்றியதும், திருமணமும், மாதவியின் நாட்டிய அறங்கேற்றமும், மாதவி இல்லத்தின் கோவலன் போய் அனைத்து செல்வத்தையும் இழந்தபின் வீடுதிரும்பி, £இந்த ஊரைவிட்டு வெளியேறி, இச்சிலம்பை விற்று மீண்டும் தொழில் செய்வோம் எனப் புறப்படுதலும். இதன் ஊடாக கண்ணகிக்கு இணையாக பாண்டியமாதேவியின் திருமணமும்.

நிலம்:

புகாரை நீங்கி, கவுந்தி அடிகள் வழித்துணையுடன் மதுரை வந்து சேர்கிறார்கள். மதுரை புகுமுன்பாக

யாதவப் பெண் மாதரியிடம் அவர்களை விருந்தினராய் ஒப்படைத்து தன்வழி செல்கிறார் கவுந்தி.

எரி:

மதுரையில் அரசியல் சூழல் கொந்தளிக்கிறது. அரசியின் கட்டளைக்கே மதிப்பு. மறவர்களின் ஊழல்களால் எண்குடிகளும் கொதித்து அரசுக்கு எதிராக கலகம் செய்ய ஆயத்தமாக இருக்கிறார்கள். இந்த கருத்துமாறுபாடுகளை சரிசெய்ய எண்குடிகளையும் அழைத்து கூட்டம் நடத்தவும் பாண்டிமாதேவியின் இடக்கால் சிலம்புக்கு (பேராச்சி தெய்வத்தின் மந்தணச்சொல் பொறித்தது) விழா எடுப்பது என்றும் முடிவு செய்த நேரத்தில் சிலம்பு களவுபோயிருப்பதை அரசி அறியவருகிறாள். எடுத்தவன் தலைமை பொற்கொல்லன் என்று சந்தேகம் வலுப்பதால் சூழ்ச்சிக் குழுக்கள் அவரிடம் விவரம் சொல்லி ஒதுங்கிக்கொள்கின்றன. திருட்டை திசை திருப்பும் எண்ணத்தில் வந்து கொண்டிருக்கிறார் தலைமை பொற்கொல்லர்.

சிலம்பை விற்க அங்காடி வீதிக்கு வருகிறான் கோவலன். ££அனைத்தையும் இழந்த பின் இதை விற்பது பெருவணிகர் குல வழக்கம். பாண்டிய நாட்டில் இதை விற்காமல் அரசனிடம் அடகு வைத்துப் பொருள் பெற முடியும் என்று சொல்லும் ஒரு வணிகன், அந்நேரத்தில் அங்கே குழாமுடன் நடந்துவரும் தலைமைப் பொற்கொல்லனிடம் கேட்கும்படி சொல்கிறான். ஊழ் வலி உறுத்துவந்தூட்டுகிறது. கோவலன் போகிறான். கோவலனைத் தன் வீட்டில் அமரச் செய்யும்படி சொல்லிவிட்டு அரண்மனைக்குப் போய் ££கள்வனை சிலம்புடன் கண்டுபிடித்து வீட்டில் நிறுத்தி வைத்திருப்பதாக சொல்கிறான். காவலர்கள் கோவலனிடமிருந்த சிலம்பைப் பெற்றுக்கொண்டு அங்கேயே அவனை வெட்டிப் போடுகின்றனர். இந்த அநீதியைப் பார்க்கும் மக்கள் எதிர்ப்புக் குரல் கொடுத்து, அது பல்கிப் பெருகி, கண்ணகியையும் சேர்கிறது. அவள் தன் சிலம்பைக் கையில் ஏந்தி நீதி கேட்க வருகிறாள். அவள் பின்னே ஆவேசக் கூட்டம் பெருகிக் கொண்டே இருக்கிறது. அவைக்கு வரும் கண்ணகி தன் சிலம்பின் அரிமணியை உடைத்துக் காட்டுகிறாள். பாண்டியனின் உதட்டைக் கிழிக்கிறது ஒரு மணி. இறந்து விழுகிறான். அவனுடன் பாண்டிய தேவியும் வைர மோதிரத்தை உண்டு அங்கேயே இறக்கிறாள். வெளியே கொந்தளிப்புடன் நிற்கும் கூட்டம் நகரைக் கொள்ளையடிக்கிறது. மதுரை எரிகிறது. தான் இனி யாருக்கும் ஆளில்லை என்பதையும், இனி குழந்தைக்குப் பாலூட்ட மாட்டேன் என்பதையும் அறிவிக்கும் தொல்குடி மரபின்படி இடமுலை அரிந்து எறிகிறாள் கண்ணகி.

வான்:

கண்ணகி சேர நாட்டை அடைந்து, மலை உச்சியில் தவமியற்றி இறைநிலை எய்துகிறாள். அவளுக்கு கோயில் கட்டப்படுகிறது. அவள் சென்ற இடம் எல்லாம் அன்னையின் கோயில்கள். அவளைப் பற்றிய மக்கள்கதைகளும் செவிவழிக் கதைகளுமாக அவள் தெய்வத்தன்மை மேலும் மேலும் மக்களை அணைத்துக்கொள்கிறது. வழிபாட்டு முறைகளும், சேரன் செங்குட்டுவன் பங்குகொள்ளும் கண்ணகி கோயில் விழாவும், கதைகளும், அக்கோயில் தொடர்பான சம்பவங்களும் இன்றைய தேதி வரை இடம்பெறுகின்றன.

ஓர் அறிமுகத்துக்காக இந்நாவலை இப்படியாக சுருக்கமாக வி(வ)ரிக்கலாம் என்றாலும், 600 பக்க நாவலும் அதில் கையாளப் பட்டுள்ள மொழியும் கருத்துகள் சொல்லப்படும் விதமும் தமிழில் இதுவரை யாரும் செய்யாதவை.

தம்பிதான் அரசாள்வான் என்று ஒரு ஜோதிடன் சொன்னதால் உடனே துறவறம் பூண்டார் இளங்கோ என்பதுதான் நாம் அறிந்த கதை. ஆனால் கொற்றவை இதில் வேறு தொல்கதைகளைச் சேர்த்து புது வடிவம் தருகிறது. வேட்டைக்குச் செல்லும் ஐயப்பன் (என்ற இளங்கோ அடிகள், சேரனின் வளர்ப்பு மகன், காட்டில் கண்டெடுத்த குழந்தை) புலிகளைக் கொல்லாமல் அவற்றை பார்வையாலேயே பணிய வைப்பதும், வாமரை தனித்து வெற்றி கொள்வதும், சேரன் செங்குட்டுவனுக்கு மகுடம் சூட்டுவதைவிட அனைத்துத் தகுதிகளும் பெற்ற ஐயப்பனுக்குத்தான் பட்டம் சூட்ட வேண்டும் அமைச்சரவை சொல்வதால் இளங்கோ துறவு ஏற்பதும், கண்ணகி குறித்து கேள்வியுற்று அவள் சென்ற பாதையில் மதுரை வரை சென்று அவளுடன் தொடர்புள்ள மாதரியின் மகள், மணிமேகலை, பாண்டிய வம்சாவளியினர் அனைவரிடமும் பேசிய பின்னர் கன்னியாகுமரி வரை சென்று திரும்பி தவத்தில் ஆழ்ந்து, சிலப்பதிகாரம் இயற்றியதுமான சம்பவக் கோவைகள் இதுவரை கேள்விப்படாதவை. இந்தக் காப்பியத்தின் பிரதியைக்கூட இளங்கோ அடிகள் யாரோ ஒருவரிடம் கொடுக்க, அவர் கொண்டுவந்து செங்குட்டுவன் அவையில் படிப்பதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

மாதவிக்கு சிலப்பதிகாரத்தில் தரப்பட்ட இடத்தைவிட, கொற்றவையில் மிகவும் குறைவான இடமே.

கோவலனுக்கு கவுந்தி அடிகளாகவும் கண்ணகிக்கு அவரே நீலியாகவும் காட்டப்படுகிறது. இதுவரை இல்லாத முயற்சி. வண்ணச் சீரடி மண்ணில் படும் வழிதோறும் கண்ணகிக்கு ஐவகை நிலங்களையும், அங்கு நடந்த நிகழ்வுகளையும் காணும் £பார்வையைத் தருகிறாள் நீலி. அந்தப் பார்வையிலும் தொல்கதைகள் தோன்றி மறைகின்றன.

வணிகத்தில் நாட்டம் கொள்ளாத கோவலன், மலர்க்காடுகளிலும் மதுவரங்குகளிலும் கணிகையர் இல்லங்களிலும் அலைந்தான் என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது. கோவலன் கணிகையிடம் சென்றது திருமணத்துக்குப் பின்பா, முன்பா? இந்திய முஸ்லிம் லீக் தலைவர்களில் ஒருவரான அப்துல் சமது ஒருமுறை ஈ.வெ.ரா. பெரியார் தன்னிடம் கண்ணகி சிலை திறப்பு விழாவில் கூறியதாகக் கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது. ££கண்ணகிக்கு நடைபெற்றது குழந்தைத் திருமணம். இளமைப் பருவத்தில் இருந்த கோவலன் மாதவியிடம் போனான். இரண்டு மூன்று வருஷத்தில் இங்கே வீட்டில் கண்ணகி வளர்ந்து பூத்து நிற்கிறாள். கண்ணகியிடம் திரும்பி வந்துவிட்டான். இது குழந்தை மணம் என்பதே சரி என்றும் படுகிறது. வாய்மொழிக் கதைகளில் கண்ணகி கடைசி வரையிலும் காமம் நுகரா கன்னியாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறாள்.

ஆனால், கொற்றவை மீண்டும் ஒரு கதை சொல்லல் அல்ல. அதே கதையின் ஊடாக வேறொன்றை எழுதிச் செல்லும் நூல். மு.வ எழுதிய கண்ணகி மிகவும் எளிமையானது. அது சிலப்பதிகாரம் படிக்காதவர்களுக்காக எழுதப்பட்டது. ஆனால் கொற்றவை படிக்க வேண்டுமானால் சிலப்பதிகாரம் படித்திருக்க வேண்டும். சங்க இலக்கியமும் தமிழகத்தின் தொல்வரலாறும் ஓரளவு தெரிந்திருக்க வேண்டும். இந்தியத் தத்துவ மரபுகள் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அதனால் இதன் மொழிநடைகூட எளிமையானது அல்ல. ஒரு பிளஸ்2 படித்த மாணவனால் இந்த நாவலை படிப்பது மிகவும் கடினம். இலக்கிய வாசிப்பு உள்ளவர்களுக்கும்கூட சில நேரங்களில் மொழியிலிருந்து எழுந்து விரியும் கற்பனைக்குள் செல்லும் திறப்புகளைக் கண்டடைவதில் சிக்கலை ஏற்படுத்தும் இடங்கள் கொற்றவையில் நிறைய உண்டு.

இருப்பினும் இதற்காக ஜெயமோகனின் உழைப்பு ஆச்சரியம் தருபவை. மாதம் ரூ 20 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமாக ஊதியம் பெறும் தமிழ்ப் பேராசிரியர்கள் செய்திருக்க வேண்டிய ஆய்வுகள் அனைத்தும் இந்த காப்பியத்துக்குள் இருக்கின்றன. புதுப்புது சொல்லாடல். வழக்கொழிந்த தமிழ்ச் சொற்களை மீண்டும் நினைவூட்டிச் செல்லும் மொழிநடை. அதிலும் காடு என்றாலே ஜெயமோகனின் உரைநடையில் மரங்கள் முளைத்து நீரோடைகள் சலசலக்கத் தொடங்கிவிடுகின்றன. காட்டு மலரின் வாசம் தொடங்கிவிடுகிறது. கண்ணகி கோயில் விழாவுக்காக செங்குட்டுவன் கல்லாறு நதியைக் கடந்து, அமைதிப் பள்ளத்தாக்கைக் கடந்து செல்லும் பகுதி ஜெயமோகனின் காட்டெழுத்துக்கு ஓர் அடையாளம்.

பவகாரணி என்னும் பிறப்பறுவாவிக்குள் செல்கிறான் கோவலன், ££முதல்முறை முழுகினால் முன்னை வினை தெரியும். இரண்டாம் முறை மூழ்கினால் பின்னை வினை தெரியும். மூன்றாம் முறை மூழ்கினால் நிகழும் வினை தெரியும் என்கிறது அங்குள்ள ஓவியப்பாவை. முதல் முறை மூழ்கியதும் தான் ஒரு பொற்கொல்லனை ஏமாற்றி, கொலைக்குக் காரணமாக இருப்பதைக் காண்கிறான். இரண்டாவது முறை மூழ்கும்போது அன்னை தெய்வம் கண்ணகியைக் காண்கிறான். மூன்றாவது முறை மூழ்காமல் எழுந்து வந்துவிடுகிறான். ஒளிப்பாவை நினைவூட்டியபோதும், இந்த வாழ்வில் இனி நிகழப் போவதை அறிய விழையவில்லை என்கிறான்.

அதைப்போலவே இந்த நூலுக்குக் கிடைக்கும் நிகழ்கால மதிப்பீடுகள் விழையத்தக்கன அல்ல.

ஏனெனில் இது கதைமாந்தர்களை நிறுவும் நாவல் அல்ல. கண்ணகியை தெய்வமாக நிறுவும் இன்னொரு காப்பியத்துக்கான தேவையும் இதில் இல்லை. இது ஒரு ஆவணக் காப்பியம். ஆய்வுக் காப்பியம். ஒப்பிலக்கிய காப்பியம் என வேறு தளங்களுக்கு உரியது. இதைப் பேசப்படாமல் விடலாம். ஆனால் புறக்கணிக்கவே முடியாது. இதில் விவாதம் செய்வதற்குரிய விஷயங்கள் பல. இதன் முரண்களுக்காகவும் மேதைமைக்காகவும் இது தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படும். ஆனால் மிகச் சிலரால்.

உலகில் எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவி அனைத்தையும் தாங்கி நிற்கும் அறம், தன்னை எவ்வாறு வெளிப்படுத்தி தன்னைத் தானே நிறுவிக் கொள்கிறது என்பதை சிலப்பதிகாரத்துக்கு முன்பும் பின்புமாக நகர்த்தி அறத்தின் போக்கை மீள்பதிவு செய்வதுதான் இந்நூலின் நோக்கம். அறம் காலம்தோறும் பெண்ணில் வெளிப்படுகிறது. ம் அத்தகைய அன்னையர் கொற்றவையாக, கன்னியாகுமரியன்னையாக, நாராயணீயாக அறத்தமர்செல்வியாக (பிரக்ஞ்ஞதாரா தேவி) வழிபடப்படுகிறார்கள். இந்த எல்லையற்ற பிரபஞ்சத்தை அறம் ஆள்கிறது. அரசியல் பிழைத்தோர்க்கும் அநீதி இழைத்தோர்க்கும் அறம் கூற்றாகும். இந்தப் புரிதலை

ஏற்படுத்தும் நோக்கம் இந்நூலில் நிறைவாகவே செய்யப்பட்டுள்ளது.

இந்நூல் தமிழின் நல்லூழ்?’

ஆம் அவ்வாறே ஆகுக.

குலசேகரன்

ராணிதிலக்கின் காகத்தின் சொற்கள்

கருப்பு சொற்கள்

தமிழில் உரை நடைக் கவிதைகளுக்கு மிகச் சிறந்த முன்னுதாரணங்கள் இருக்கின்றன. அவை பாரதியின் வசன கவிதைகளே ஆகும். இலக்கணக் கட்டமைப்புக்குள் செயல்பட்ட பாரதிக்கு சுதந்திரமாக இயங்கும் களங்களாக அவை இருந்திருக்கின்றன. ஆனால் இன்றைய கவிதைகளும் சில மரபுகளை அபோதமாக வைத்துக் கொண்டிருப்பதால் அவைகளையும் மீறிய பின் சுதந்திர நிலைக்கு ராணிதிலக் வந்திருக்கிறார் போலும். பாரதியின் வசன கவிதைகள் வேதங்களின் உச்சாடன நடையையும், பொருளில் இயற்கை வழிபாட்டையும் கொண்டிருக்கின்றன எனப்படுகிறது. உரை நடை சார்ந்த சொற்களாகவே எண்ணங்கள் வெளிப்படுவதால் பெரிதும் இயற்கையை சார்ந்திருக்கலாம். ஆம், இவற்றிலும் ஒரு பார்வையில் இயற்கையைப் போற்றுவதாகவும், ஏங்குவதாகவும் தோன்றினாலும் ஆழ்ந்ததொரு அர்த்தத்தில் இயற்கையை அடைவதாகவே இவை உள்ளன. வெண்ணிற மேகமாக மாறுவது, நகரத்தில் அன்னியப்பட்டு கிராமத்திற்கு மீள்வது, மீன்கள் மீண்டும் மீண்டும் தொட்டியை மீறும்/ உடைக்கும் நிலை, மனிதர்களின் சாம்பலில் சூரிய காந்திகள் மலர்வது, கண்களால் நதியைப் படைத்துக் கொள்வது, போன்றவை உதாரணங்களாகலாம்.

குழந்தைமையின் முன்னிலையில் கவிதையும் பொருட்படுத்தத் தக்கதில்லையென்று காட்டி, இக் கவிதைகள், அதையே தம் அடிப்படை குணமாக கொண்டிருக்கின்றன. படைப்பென்பதே குழந்தைகளைப் போல் வியப்புற வாழ்க்கையைப் புதிதாகப் பார்ப்பதும் வாழ்வதும் என கவிதைகள் காட்டியபடியே இருக்கின்றன. ஒரு கவிதைக்குள், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நம் பார்வையும் குழந்தைகளின் புதிய விழிகளும் மோதி முரண் கொள்கின்றன. மற்றொன்றில், உலகம் அலுக்கையில் குழந்தைகள் அதைத் தலைகீழாகப் பார்த்துப் புரிந்து கொள்ள முயலுகின்றன. சுந்தரராமசாமி ஆர்வமாக சிறுவர்களைக் கவனிப்பாராம். இலக்கியம் இளமைப் பருவத்தை அவதானிக்கையிலேயே உச்சம் கொள்கிறது. நீரால் அடைபட்ட மீன்களாகவும், காற்றடைத்த பந்துகளுமாக, சிறுவர்கள் சிறையுண்டிருந்தாலும், அவர்களுக்குள் வாழும் குழந்தைத் தன்மை, உலகத்தையே பெரும் மைதானமாக மாற்றி விடுகிறது. மரணத்தையும் நிறுத்தி வைக்கிறாள் ஒரு சிறுமி. ஒவ்வொருவரிலும் உள்ள குழந்தையை விளையாட பிற குழந்தைகள் கவிதைகளில் அழைத்தவாறிருக்கின்றன. மற்றொரு சிறுமி தானே மானாகி விலங்குகள் பாத்திரங்களாகும் கதை சொல்லலைத் துவக்கி வைக்கின்றாள். படைப்பையும் ஒரு விளையாட்டாக மாற்றி, அதற்கான தொடர்பு வெளியாக குழந்தைகளை நோக்கி சன்னல்களை திறந்து வைத்துள்ளன கவிதைகள். குழந்தையின் பிரசன்னம், பழைய பொருட்களுக்கு புதிய அர்த்தங்களை கவிதைகளில் வழங்கிக் கொண்டேயுள்ளன. இதுவே நாம் வேண்டும் பிரக்ஞையின் விழிப்பு நிலையாகும். இது இக் கவிதைகளின் முக்கிய அடிநாதமாக உள்ளது.

மதுவருந்திக் கொண்டாடும் மனோபாவங்களாக, இயற்கைக்கும் தெய்வத்திற்கும் படைத்து பின் தாமுண்ணும் மனிதனின் ஆதி நிலைக்கும் அழைத்துச் செல்கின்றன இக் கவிதைகள். முதல் மிடறை நதிக்கு அளித்து- பூமிக்கும் கூட- அதை சாந்தப்படுத்தல் பழங்குடி மரபின் நீட்சியே. கவிதைகளின் மொத்த மனமும் கூட இந்த தொன்மைத் தன்மையைத் தொடர்வதே. இந்த வழியிலேயேப் பயணித்தால் இவற்றின் பல நாட்டாரியல் கூறுகளையும் கண்டடையலாம். அவர்களுக்கே அமாவாசையும், பௌர்ணமியும் இவற்றில் போல பிரத்யேகமானவை. அவற்றில் அடர்ந்த வனங்களையும், எப்போதும் உடன் திரியும் சூரிய, சந்திரர்களையும், எந்த அணைகளுக்கும் கட்டுப்பட விரும்பாத காட்டாறுகளும் ஓடக் காணலாம். அவற்றை ஒரு நதியெனவே நடத்தும் ஆதிவாசியின் பாறை ஓவியத் தீற்றல்களாக பல கவிதைகள் வண்ணம் பெறுகின்றன. கொம்பற்ற மானும், தொட்டிகள் உடைய நீந்தும் மீன்களும், தாவும் கருப்பு முயல்களும், நின்றபடியே ஓடும் குதிரைகளும், புவியீர்ப்பை கடக்கும் அம்புகளின் வேட்டையும், கருஞ் சிறகு விரித்த காகங்களும், அக் குகையின் பக்கங்களில் காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் பின் நவீனத்துவ மனமானது ஆதி நிலையை நவீனப்படுத்துவது. அதன் பார்வை, வழிபாட்டுக்கும், பயத்துக்கும் அப்பால் பழமையை மீட்டுக் கொண்டாடுவது. ஓடும் நதியில் நிற்கும் பாறையைக் கண்டு, பாறை நகர்வதாக நினைக்கும். நதியில் நீரென்று தம் முகங்களையே அள்ளிப் பருகும் . வானென்னும் குகையில் தாவும் மான்களைக் காணும். வியப்பூட்டும் நட்சத்திர மீன்கள் ஆன்மாவாக பதிந்திருக்கும். முழு சூரியனை அல்லாமல் சூர்யோதயத்தின் வெளிச்சமே வரையப்படுகிறது. விரோதங்களைப் போல் நட்புமுள்ள, நாள் கழித்து வந்தால் அன்னியமாகும், பெரும் சக்தி வடிவான நகரம் ஒரு வாய் மது சமர்ப்பிக்கப்படும் நவீன கடவுளாகிறது. இங்கு, எதிரிடையாகவோ, கலகமாகவோ, மது முன் வைக்கப்பட்டு கற்பிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, சுயத்தை மறுதலிப்பதின் ஆதிக் கொண்டாட்டமாக, போதை உருவாக்கப்படுகிறது.

பொதுவாக இளம் கன்னிகளைக் கற்பனை செய்கிற கவிதைகள்தான் தமிழில் அதிகம். அபூர்வமாக இவற்றில் முதிர் பருவம் தொடர்ந்து நடந்தேறுகிறது. அவர்கள் ஓரிரு நரையோட தலை சீவிக் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் பொங்கும் உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாத ஆழ்ந்த நதிகளைப் போலிருக்கிறார்கள். நரைத்து வற்றிக் கொண்டிருக்கும் அவற்றில் தாகம் தீர்க்கும் சிற்றோடைகள் தேடப்படுகின்றன. காமத்துடன் தொடர்புடைய அழுக்கை, தன்னிலிருந்து எழும்பும் குரல்களான மீன்கள் உண்ண அலைகின்றன. இவ்வாறாக தன் பார்வையும் அதனோடு அப் பிறிதின் பார்வையும் ஒருங்கே கவிதைகளில் வெளிப்படுகின்றன. இதுவரையிலுமாக கண்களுக்கு உவமையாக்கப்பட்ட மீன்களை புதிதாக வந்த நரை போலும் நாரைகள் கொத்தித் தின்கின்றன. நரைத்த முலைகளில் ஏறும் உஷ்ணத்தை வெளியிலிருந்து ஒரு பார்வையாளனாக உணர்ந்து ஏதும் செய்ய முடியாத கையறு நிலையில் தன்னளவில் மட்டுமே அதைத் தணித்துக் கொள்ள முடிகிறது. தலைவனின் வருகையை எதிர் நோக்கி நித்தியத்துவத்தில் காத்திருப்பவளின் பசலை படரும் காலம், கூந்தல் வெள்ளையாகுமளவு நெடியது. நவீன கவிதைகளிலும் மிக உணர்வுபூர்வமாக எழுத முடியும் என்பதற்கு குறிப்பிட்ட இக் கவிதைகள் சாட்சியாகின்றன. மனதின் அடிப்படை உணர்வாயிருக்கும் காதல், அது இயல்பாயில்லாத பட்சத்தால் அதன் திரிபு நிலைகளாக இங்கு விரிகின்றன.

அலைகளாகப் பெருகும் இதன் வரிகள் அடியில் அமைதியையே கோரி நிற்கின்றன. ஜடத்திலிருந்து விலகும் சாந்த நிலை, மது பருகி சாந்த சொரூபியாவது, பெண்களை நினைத்து சாந்தமாவது எல்லாமே சத்துவ குணம் வேண்டுபவை. பல நேரங்களில் தாவோவின் நோக்குகளாகவும், ஜென்னில் போல் காட்சிகளைத் தரிசிப்பதாகவும் அமைகின்றன. அதனாலேயே புத்தர் ஒரு பூவை எடுத்து மறுபுறம் வைப்பதாயுள்ள செயல்கள், சுவரைப் பார்ப்பது, சுவரிலிருந்து வெளியேறுவது போன்று, நிகழ்ந்தேறுகின்றன. காலத்தில் பொருட்களில் உண்டாகும் நுட்பமான மாற்றங்கள் எண்ணங்களிலும் ஏற்பட்டு விடுவதையும் பேசுகின்றன. கடவுளும் மனிதனும் ஒன்றே என்கிற அத்வைதமும் வெளிப்படுகிறது. எல்லோரும் இறக்கப் போகிறவர்கள்தான், இவை வெறும் இடைநிலைத் தோற்றமே என்கிற பிரக்ஞையும் தொடர்ந்து செயல்படுகிறது. மிக முதிர்ந்த மனமோ அல்லது குழந்தையுள்ளமோ சொற்களால் தட்டி ஒயும் போதே கடவுள் என்கிற தன்மை தோன்றவே ஆரம்பிக்கிறது என்கிறது வேறொரு கவிதை. அபத்த உலகில் தற்கொலையைத் தவிர்த்தே வாழ வேண்டியிருக்கிறது என்பார் சார்த்தர். ஒவ்வொருவரும் அந்நினைவை ஒத்திப் போட்டபடியே உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். நாம் கூடியிருந்தும் உள்ளத்து அளவில் தனித்தே இருக்கிறோம் என்கிற கவித்துவத்தின் விளைவான பல தத்துவங்களின் நோக்குகளும் இவற்றில் படிகின்றன. கவிதைகளில் வரும் சாதாரணமான பொருட்களும் தங்களின் ஜடத்தன்மையை இழந்து உயிர்ப்படைவதால் குறியீடுகளாக மாற்றம் கொள்கின்றன. அதன் உதாரணங்கள், நடக்கும் படிகள், தனக்குள் ஒரு தலையை வளர்க்கும் தூக்குக் கயிறு, போன்றவை. அதே போல, நிரம்பியோடும் நதி விஷங்களை முறிக்க வல்லவையாயிருக்க, மாறாக வற்றிய நதி மரண எண்ணங்களைத் தருவது, கடுங்கோடையை அதில் நிரம்பிய வெறுமைக்காக விரும்பப்படுவது, எங்கும் நிறைந்த மீன் தொட்டிகள் சின்னஞ்சிறு கல்லால் மனதினின்று உடைத்தெறியப்படுவது, எல்லாமே ஒற்றைத் தத்துவத்தை நோக்கி நகர்வதாக இல்லாமல், உதிரிகளாக, கீழைத்தேயத்தை சார்ந்து பன்முகத்தன்மையோடுள்ளன.

தேவதச்சனின் தன்னுணர்வுக் கவிதைகளைப் போல், சில அரூப உணர்வு நிலைகள் எழுப்பவும் படுகின்றன. அதே போல உரையாடலின் வெளிப்படையான வியப்பும் கொண்டு வரப்பட்டிருக்கின்றன. இவை வாசிப்பின் வெளிகளையும் உண்டாக்குகின்றன. அந்தி ஒளியை குழந்தை உண்பதால் உண்டாகும் இரவையோ அல்லது தீராது ஓடும் வெளிச்சத்தையோக் கூட நினைக்கும் பூரண உரிமைகள் வழங்கப்படுகின்றன. கவிஞர்களின் தீராத மாயமான கனவைக் காணாதக் கவிதைகளிருப்பதில்லை. இவற்றிலும் நிகழ்வது நனவிலா அல்லது கனவிலா என்று கனவின் அதே சாயல்களான தர்க்கமின்மை, தன்மயம் போன்றவற்றைக் கொண்டு இயங்குகின்றன. கனவில் சாலை நதி ஓடுவது, பெண்ணின் இலைகளில் இந்திரியம் கழிக்கப்படுவது, நகரம் பாழடைந்து, கோபுரம் சரிவது, நனவில் சாலை நதியில் மது கொட்டப்படுவது, எல்லாமே மயக்க நிலையில் நிறைவேறுகின்றன. கோபுரம் குறித்த ஒரு கவிதையை மாதிரியாகக் கொண்டால் பலகுரல்கள் ஒலிப்பதைக் கேட்கலாம். தொடர்ந்த செய்திகள் வழியாக உட்புகும் அமெரிக்கவின் இரட்டைக் கோபுரம், கவிதையின் கனவிலும் சுயத்தின் கோபுரமாக மாறி சரிகிறது. ஏற்கெனவே பாழடைந்துவிட்ட நகரத்தின் குறி அது. அதை அழித்த விமானங்கள் கழுகுகளாக வட்டமிடுவனவாக இருக்கலாம். ஆன்மாக்கள் பரிசுத்தமற்றவை, வெளிப்படும்போதுதான் தூய்மை கொள்கின்றன. காக்கைகளின் உள்ளத்துக் கரும் சொற்களே கவிதைகளாகின்றன, கிளிப் பேச்சுகளல்ல. வாழ்வே ஒரு பரிசாக இருக்கையில், அதில் பரிசளிப்புகளாக கிடைக்கக் கூடியன வெறும் ரோகமும், துர்கனவுகளும் மட்டுமே. இப்படியாக கனவையொத்த தம் படைப்பு நிலைகளையும் விவாதித்துக் கொள்கின்றன இக் கவிதைகள். ஒழுக்கத்தைப் பேணுகின்ற இவ்வுலகு ஆன்மாவற்றது. அதற்கு எதிராக காணப்படும் துர்கனவுகளே பின் நவீனத்துவப் படைப்புகளாகின்றன.

கதை சொல்லல் எப்போதுமே சுவாரசியம் மிக்கது. கூறப்படும்போதே எதிரே மற்றொரு கதையும் உருவாகி விடுகிறது. அனைவருக்குமே சொல்வதற்கு நிறைய கதைகளுள்ளன. சொல்லப்பட்ட கதைகளில் கிளைக்கின்றன சொல்லாத பல கதைகள். இச் சாத்தியங்களைக் கொண்டு, சில வினைகளை தொடர்புபடுத்தும் கதைத் தொடராக இவற்றில் கவிதைகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. நவீனக் கவிதைகள் ஓர் உணர்வு நிலையை எடுத்துக் கொண்டு விளக்க முற்படுகின்றன. அதைக் கடந்து, மற்றொரு அனுபவத்தை உண்டாக்கும் நிலையை இக் கவிதைகள் கதை வழியாக எட்ட முற்படுகின்றன. கவிதையின் கதை நிகழ்ந்து முடிகையில், அதில் வரும் சம்பவங்களும், பொருட்களுமே, படிமங்களும், குறியீடுகளாகவும் மாறி முடிவில்லா அர்த்தங்களை வழங்கி விடுகின்றன. மனோநிலையில் சவாரி செல்வது புணர்ச்சியைப் போன்றே உணர்ச்சி நிலைதான். அது அவ்வப்போது தன்னிச்சையாகத் திரிய ஆரம்பித்து விடுகிறது. அதில் பயணிக்க முடியாதபோது படைப்பே சாத்தியமில்லைதான். குதிரையைப் பற்றிய கவிதை ஒரு கதையனுபவமாக , சவாரி செய்பவரின் கதையாகவும், மாற்றம் பெற்று விடுகின்றது. குழந்தையின் எதிரே மரணமாக நெருங்கும் அதே குதிரைகள் ஸ்தம்பித்து நின்று விடுகின்றன. மார்க்கண்டேயனின் கதை போன்ற இப் புராணக் கதைகள் மனதின் ஆழ் படிமங்களாயிருந்து காலத்தில் உருமாறிக் கொண்டேயுள்ளன. அங்கு, மரணம் தற்சமயம் நின்றிருக்கிறதே தவிர பிறகு நேரலாம் என்கிற நவீனமான வாசிப்பும் உள்ளது.

பெரும்பாலும் நிகழ்காலத்திலேயே கவிதைகள் நடந்தேறுகின்றன. அதனால் தமிழ்க் கவிதைகளின் பொதுக் குணமான குறிப்புகளாக நிற்பதினின்று தப்பிக்கின்றன. தர்க்கத்தின் சொற்களால் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளதாக தோன்றினாலும் அதர்க்கத்தையே முன்மொழிகின்றன. இவை பற்பலவித வார்த்தைகளோடு குறுகிய எல்லைகளுக்குள் தேங்காமல் பெரும் சொற்கிடங்கையே தன்னகத்தேக் கொண்டுள்ளன. சொல்லப்பட்டதற்கும் மேலாக கவிதைகளால் இயங்க முடிகிறது. ஆகையால் நவீனத்துவத்திற்கு பிந்தைவையாக வாசிக்கப்பட வேண்டும். இவை உரைநடையால் புதுப்பாணியில் எழுதப்பட்டாலும் கவித்துவமாக உருவாவதற்கு எவ்வித தடைகளாகவும் இல்லை. மேலும் வார்த்தைகளை உடைப்பதின் தளைகளைக் கடந்து தொடர்ச்சியானதொரு பொருள் கூட்டலை சாத்தியப்படுத்தி பலவித இயக்கங்களை உண்டு பண்ணுகின்றன. முழு சுதந்திரம் கொண்டு வாக்கிய அமைப்புகளை சரளப்படுத்தி கவிதையை மட்டுமே பிரதான நோக்கமாக்குகின்றன. தெளிந்த வார்த்தைகளால் எழுதிச் செல்லப்பட்டு ஒரு புரியாத பொருளின் முன்னே நிறுத்தி கண்களை அவிழ்த்து விடுகின்றன. கிடைப்பது அழகும் வியப்பும் கலந்த புதிய தரிசனம். இவையே தமிழின் முதல் உரைநடைக் கவிதைகள். இதற்கு முன்னாலும் பின்னாலும் எழுதப்பட்டிருந்தாலும் தொகுப்பாக உருவெடுத்திருப்பது இதுவே முதன்முறை. இனி பல வரவும் கூடும். இது புதுக் கவிதையின் அடுத்தகட்ட பரிணாம வளர்ச்சியைக் காட்டுகிறது.

இக் கவிதைகளின் பரப்பில் பொதுவாக புனைவுக் காதலும், காதலியும் மறுதலிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அல்லது வெளியில் காத்திருக்கிறார்கள். மாறாக நரைத்த பேரிளம் பெண்கள் மௌனித்து நின்றிருக்கிறார்கள். அவர்களின் வார்த்தைகள், வயல்களின் நெல்மணிகளாக முற்றி உதிர்கின்றன. அம்மா பாத்திரத்தைக் கழுவுகிறாள். அவள் செல்லமாக திட்டி மேலும் துலக்க முயலுகிறாள். நதிக்கும், நகரத்துக்கும், சாலைக்கும் மது ஒரு மிடறு அளிக்கப்படுகிறது. மீதியெல்லாம் பூமி தள்ளாடும் வரை தனக்கும் படைத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. சூரியனும் நிலவும் அறையின் இரு திசை சன்னல்களில் மாறித் தோன்றியவாறு இருக்கிறார்கள். அங்கங்கே பனி பெய்வதோடு, பாலைவனமும் பெருமூச்சுவிடுகிறது. நீர் நிலைகளெல்லாம் மீன் தொட்டிகளாக மாற்றம் பெறுகின்றன. அதில் மீன்கள் முழுப்பிரக்ஞையோடு சதா நீந்துகின்றன. பிதிர்களான காகங்கள் தலைமேல் கூறிக் கொண்டேயுள்ளன. கூர்காக்களின் காவலிலுள்ள நகரங்களுக்கு மாற்றாக கிராமங்கள் அல்லாமல் நதிகளே ஈரத்துடன் காட்டப்படுகின்றன. அவையும் பார்க்கும் கண்களிலிருந்தே, அகத்தியனின் கமண்டலத்திலிருந்து போல், பிரவாகமாய் ஓடுகின்றன.

பாபநாசப்பெருமாள்

சு.தமிழ்ச்செல்வியின் கீதாரி

மனிதநேயமே ஜெயம்

அமைதியான இயற்கைச் சூழலில் ஆயர்பாடிகள் முல்லை வெண்பூக்கள் சிதறிக் கிடக்கும் நிழல் பூமி; மிதந்து வரும் குழலொலிக்கு மயங்கும் மேய்ச்சல் கணங்கள்; கோட்டு மண் கொள்ளும் எருதுகள்; பச்சிளங் கன்றுகளின் அழைப்பு; ‘இதோ வருவர் தாயர்என ஆற்றுவிக்கும் சிறுமிகள்; வீடு திரும்பும் தாய்ப்பசுக்களின் அவசரநடை; அவற்றின் பின்னே வரும் ஆயர்களின் கோல்; மோர் விற்று நாகு வாங்கும் இடைப் பெண்கள்; ஏறுதழுவும் வீரம் என எழிலார்ந்த ஒரு சித்திரம் சங்க இலக்கியத்திலிருந்து தோன்றுகிறது.

கொல்லேறு எதிர்ப்படுவது தீச்சகுனம்’’ என்றாலும் ஏறுகளின் ஏழு வகைகளைப் பாட்டாகக் சொல்வதில் தனி இன்பம் கண்ட இளங்கோ, “கோவலர் வாழ்க்கையிலோர் கொடும்பாடு இல்’’ என்றார்.

கண்ணனே நிறைந்திருந்த திருப்பாவை நாச்சியாரின் நெஞ்சில் வாங்கக் குடம் நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும் பசுக்களுக்கும் மென்பனி மேய்ச்சலுக்குக் கிளம்பும் எருமைகளுக்கும் தனித்தவொரு இடமிருந்திருக்கிறது.

எமது முற்கால, பிற்கால இலக்கியங்கள் இடையர் வாழ்க்கையின் அழகை கொண்டாடினவே தவிர வலியை உணர்த்துவதாக இல்லை. இடையர்களின் வாழ்க்கை இடர் நிரம்பியதென்றாலும் அவர்களது அனுபவம் எப்போதுமே அறிந்து கொள்வதற்கு ஆவலூட்டுவதாக உள்ளது.

கால்நடை வளர்ப்பு உயிர்களோடு தொடர்புடைய தென்பதாலேயே இதர தொழில்களைத் காட்டிலும் மனதுக்கு இதம் தருவது பசுக்கள், எருதுகள், ஆடுகள். இவை அனைத்துமே கிராம வாழ்க்கையோடு ஒன்றியவையாக உள்ளன. இவற்றின் அண்மையும் இவற்றைப் பராமரிப்பதும் இவற்றுடன் உரையாடுவதும் மனிதர்களுடனான உறவைவிட அதிக மகிழ்ச்சி தருவதாயிருக்கிறது. தன்னை அடித்தால் அல்லது அவமதித்தால் கூடப் பொறுத்துக் கொள்ளும் மனிதன், தான் வளர்க்கும் பிராணிக்கு இடையூறு விளைவிப்பதை எப்போதுமே மன்னிப்பதில்லை. கோழிகளாலும் ஆடுகளாலும் ஏற்படும் பகை பெரும்பகைகளாக உருவெடுத்து கொலையில் முடிந்திருக்கிற சம்பவங்கள் கூட உண்டு.

ஆடு மேய்ப்பவர்களின் வாழ்நாளில் பெரும்பகுதி மனிதர்களை விட ஆடுகளுடனேயே கழிந்து விடுகிறது. ஆடுகளுக்கு மேய்ச்சல் தேடி ஊர் ஊராக அலையும் வாழ்க்கை அனுபவங்களும் இடையர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகளும் அவற்றின் தீர்வுகளும் கிராமத்துடனான உறவுநிலைகளும் சாதராண வாழ்க்கையின் செக்கு மாட்டுச் சூழலில் இலக்கிய நெஞ்சுக்கு ஈர்ப்புடையதாக இருப்பதில் வியப்பில்லை.

மராட்டிய நாவலான பன்கர்வாடிநினைவிலிருந்து அழியாததற்கான காரணம் அது இடையர் கிராமமொன்றின் வாழ்க்கையைச் சுவாரசியமாய்ச் சொல்லிச் செல்வதுதான். தமிழ் இலக்கிய வாதிகள் இடையர் வாழ்க்கையை அனேகமாக அவதானித்துக் கொள்ளவில்லை யென்றே குறிப்பிடலாம்.

கி.ராஜநாராயணனின் கிடைஆடுமேய்க்கும் கிழவரின் மரபு சார்ந்த இயற்கை அறிவினை நினைவூட்டுகிறது. பருவகால மாற்றத்தை நன்குணர்ந்த அந்த முதியவர் வரப்போகும் பஞ்சத்திலிருந்து காத்துக் கொள்ள ஆடுகளை ஆவாரம் பூச்செடிகளையே மேயவிடுவதும் கடல்நீரைக் குடிக்கப் பழக்கப்படுத்துவதும் கம்மம் புல் தானியங்களை மண்ணோடு குழைத்துத் குட்டிச் சுவராக எழுப்பி ஆடுகள் குட்டிச் சுவற்றில் உராயும் போது உதிரும் தானியங்களே உணவாகுமாறு சேமிப்பதுமான அவரது செயல்பாடுகள் பிரமிக்கத்தக்கதாக இருக்கின்றன. இடையர் வாழ்க்கையை ஊன்றித் கவனித்து நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் ஓரளவு பதிவு செய்துள்ளவராக ராஜநாராயணன் மட்டுமே தெரிகிறார். இந்தச் சூழலில் தமிழ்ச் செல்வியின் கீதாரிமிகுந்த கவனத்தைப் பெற வேண்டிய நாவலாக அமைகிறது.

சமீபகால யதார்த்த நாவல்களில் கீதாரிஉயிரோட்டமுடன் இடையர் வாழ்க்கையிலிருந்து மனிதப்பண்புகளின் உச்சத்தைத் தொட்டுக் காண்பிக்கும் சிறந்த நாவலாக உருப்பெற்றுள்ளது. இலக்கிய வாசிப்பின் மூலம் தனது மனித நேயப்பண்பினை மேலும் மேலும் வளர்த்துக் கொண்டதாகக் குறிப்பிடும் நாவலாசிரியர் படைத்துள்ள ராமு கீதாரிமிகுந்த கவனம் பெறும் பாத்திரமாகிறது.

சக உயிர்களை நேசிப்பதும் வலியை உணர்ந்து வேதனைப்படுவதும் நம்மில் பலருக்கும் இயல்பானதுதான். எவ்விதமான பயன்நோக்கும் சுயநலமுமின்றி பிறஉயிர்களின் இன்னல் தீர்க்கத் தன்னுயிரையும் இழக்கக்கூடிய ஒரு அபாயமான செயலில் ஈடுபடுவதென்றால் அது சாமானியமான காரியமல்ல. அத்தகையதொரு கதை மாந்தரை வெகு சிலரே இலக்கியத்தில் படைத்துள்ளனர்.

நகராட்சிகளுக்காக நாய்களைக் கொன்றும், காட்டு உயிர்களைப் பிடித்து விற்றும் வாழ்க்கை நடத்தும் பழங்குடி மனிதன் ஒருவன் வழி நடைப்பயணத்தில் அறிமுகமாகிற கர்ப்பிணிப் பெண்ணைத் தன் முதுகில் சுமந்து கரடுமுரடான மலைப் பாதையையும் காட்டாற்று வெள்ளத்தையும் கடந்து மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பதும் அவளுக்கு சுகப்பிரசவமான செய்தி தெரிந்த பின்பே தன் பயணத்தைத் தொடர்வதுமான சிறுகதை நாம் என்ன செய்கிறோமென்ற குற்ற உணர்வைத் தோற்றுவிக்கிறது. அதைப் போலவே தகப்பன் பட்ட கடனுக்காக இரு குழந்தைகளையும் கொத்தடிமைகளாக்கி தனது பண்ணை வேலைக்குப் பயன்படுத்தும் வஞ்சகச் சேர்வையிடமிருந்து காப்பாற்றி இரவில் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு ஓடும் கீதாரியின் செயல் பிரமிக்க வைக்கிறது. மனிதர்களால் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் தீங்கினை மனிதன் மட்டுமே தீர்க்க முடியும்.

ராமு கீதாரியின் வாழ்க்கை முழுவதுமே தன்பயன் கருதாமல் பிறருக்குதவுவதாய் இருக்கிறது. அவரை இயக்குவது எது? பைத்தியக்காரப் பெண்ணின் பிரசவத்தின் போது சிக்கல் ஏற்படுகையில் மனைவியைத் தூரத் தள்ளிவிட்டு ஆடுகளுக்குப் பிரசவம் பார்த்த அனுபவம் துணையாக ராமுகீதாரி தன்கையை விட்டு தலையைத் திருப்பி குழந்தைகளைத் தாயின் வயிற்றிலிருந்து துணிச்சலுடன் இழுத்துப் போடுவதும், இரு குழந்தைகளில் ஒன்றை யாருமே எடுத்துச் சென்று வளர்க்கப் பொறுப்பேற்காதபோது, தானே முன்வருவதும் மனித நேயப் பண்பின் உச்சம். நாவல் முழுவதிலுமே ராமுகீதாரி நியாயத்துக்காகச் செயலாற்றுவதைப் பார்க்கிறோம். பிரச்னைகளின்போது அவர் மேற்கொள்ளும் முடிவுகளும் அதனைத் தொடர்ந்த செயல்பாடுகளும் அறம் அல்லது சமூக அக்கறை என்ற எந்தக் கோட்பாட்டு உணர்வுமின்றி அவ்வாறு செயல்பட வேண்டியது தான் மனித இயல்பு’’ என்ற வகையில் அவர் செயலாற்றுவதைப் பார்க்கிறோம்.

பைத்தியத்துக்குப் பிறந்த கரிச்சாவை வளர்த்து ஆளாக்கி திருமணம் செய்வித்து நல்ல வாழ்க்கையை ஆடுமேய்க்கும் கீதாரி ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறார். ஆனால் நிலபுலங்கள் உடைய ஊர் முக்கியஸ்தரான கரையங்காட்டு சாம்பசிவமோ கரிச்சாவுக்கு மூத்த சிவப்பாயியை வளர்த்து அவள் பெரியவளான பிறகு அவரே பெண்டாள முயற்சிக்கிறார். அதைப் புரிந்து கொண்ட சிவப்பாயி தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள். இருமைகளின் வேறுபாட்டுத் துல்லியம் தெள்ளத் தெளிவாக உணர்த்தப்படுகிறது.

இடையர்களின் வாழ்க்கைச் சூழல் அவர்களுக்குள் சகிப்புத்தன்மையை வளர்த்திருக்கிறது. தான் செய்யாத குற்றத்துக்காக அடிபடும் போதும் எப்போதாவது தன் கவனிப்பிலுள்ள ஆடு வெள்ளாமையை மேய்ந்ததற்கான தண்டனையாக நினைத்து சகித்துக் கொள்ளும் பக்குவம் ஆச்சரியமானது. சில விவசாயிகள் சரியான கூலியைக் கொடுக்காமல் ஏமாற்றும்போது கூட ஏதும் செய்ய இயலாமல் தமக்குள் தாமே அடங்கிப்போகும் உணர்வு நமக்கு பச்சாத்தாபத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

இடையர்களின் கிடை வருகிறதென்றாலே அக்கிடைகளிலிருந்து ஆடுகள் திருடுவதை சில சமூகங்கள் குற்றமாகவே கருதுவதில்லை. அதைத் தமது பாரம்பரிய உரிமையென்று கருதுவது வழக்கத்தில் இருந்தது. இப்போதும் இது வழக்கத்தில் உள்ளதா எனத் தெரியவில்லை. அது ஏதோ ஒரு வீர தீரச் செயல் போல மதிக்கப்பட்டது. அவ்வாறு திருடப்பட்ட ஆட்டுகறியை கிராமம் முழுவதும் பங்கிட்டுக்கொள்வதும் நடைமுறையிலிருந்தது. அது போன்ற நிகழ்ச்சியொன்றை இந்நாவல் குறிப்பிட்டுச் செல்கிறது. கிடைகளைச் சுற்றி பூச்சி முட்களால் வேலி அமைத்து விட்ட திருப்தியில் பல நாட்கள் உறங்காத அலுப்பில் கிடைக்காரர்கள் உறங்குகிற நேரத்தில் முட்சுவரின் மேல் பலகைகளைப் படுக்கவைத்து ஆடுகளைத் திருடிச் சென்று விடுகிறார்கள் காலையில் எழுந்து விபரம் தெரிந்த அந்தக் கிடைக்காரர்களின் ஏமாற்றமும் இழப்பும் நமக்குள் இரக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

பகலெல்லாம் ஆடுகளுக்கு மேய்ச்சல் தேடி அலைச்சல், இரவில் நரிகளிடமிருந்தும் கள்ளர்களிடமிருந்தும் ஆடுகளைக் காப்பாற்றுவதற்காக விழித்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம், இதற்குமத்தியில் வயல் வரப்பின் மேல் பனை ஓலையே விரிப்பாகப் படுத்திருக்கும் போது கூட இந்தச் சுகம் என்னைப் படைத்த பரமசிவனுக்குக் கூட கிடையாது’’ என திருப்திகொள்ளும் மனநிலை, இடையர்கள் உண்மையிலேயே ஆச்சரியப்பட வைப்பவர்கள்.

அரைப்பதற்கு அம்மியில்லாமல் ஊருக்குள் சென்று வெஞ்சனம் அரைக்கும் கிடைக்காரப் பெண்களின் சிரமம், அந்தச் சிரமத்துக்கிடையிலும் கெஞ்சிக் கூத்தாடி அரைத்துக்கொண்டு வருகிற சாமர்த்தியம் அரைக்காமலேயே கூட குழம்பு வைத்து சமையலைச் சமாளிக்கும் திறம், எல்லாமே நாவலில் வெளிப்பட்டிருக்கின்றன. இடையர்களின் பருப்புக் குழம்பும் இடையன்புளி’’ யென்றே அழைக்கப்படும் பச்சைப் புளிக்கரைசலும் நாவுக்கு உணர்வூட்டுபவை. அந்த ருசிக்காகவே இடையர்களுடன் இரவு உணவருந்த விரும்பும் ஊர்க்காரர்களும் உண்டு.

கொட்டும் மழையில் பிரப்பங்கொடிகளை அறுத்துப்போட்டு கூளங்களின் மெத்தையில் சுகங்காணும் கிடைக்காரர் வாழ்க்கை பாம்புகளின் மத்தியிலும் இயற்கையோடு இசைந்த வாழ்க்கை, மனித சஞ்சாரமற்ற கடல் நடுவே மன்னார மேய்ச்சல், தடிக்கம்பே மணமகனாக திருமணம், அண்ணன் இறந்தால் அவன் மனைவியைத் தம்பிக்கு திருமணம் செய்துவைக்கும் கருணை, சித்தப்பனையும் மணக்கத் தடையில்லாத எளிய மரபுகள் எனப் பல தகவல்களையும் இந்நாவல் சொல்லிச் செல்கிறது.

பெண்களுக்கு ஏற்படும் சிக்கல்கள் விரிவாகவே பேசப்படுகின்றன. பெண் துணையில்லாத நிலையில் பூப்படையும் பெண்ணின் துக்கம், தன்னை விரும்பும் துணையோடு அக்கணத்தை அனுபவித்து மகிழும் இயற்கையான பெண்மனம், தன்னை ஒதுக்கிவிட்டு வேறு துணை நாடும் கணவனோடு வாழ்வதில்லையென்று கைக்கொள்ளும் வைராக்கியம் எனப்பலவற்றைக் குறிப்பிட இயலுகிறது.

மனிதன் நல்லவனாக உருப்பெற்றாலும் சில உறவுகளால் திசைமாறுவது யதார்த்த வாழ்வின் சிக்கல்களில் ஒன்று. ராமுவால் வளர்க்கப்பெற்ற வெள்ளைச்சாமி அவனது அண்ணனின் சுயநல உறவுக்காரர்களால் ராமுவுக் கெதிராகவும் கரிச்சாவுக்கெதிராகவும் மாறுகின்ற சிக்கல் சிறிது சிறிதாக உருப்பெறுவதை நாவலில் காணமுடிகிறது.

வெள்ளைச் சாமியின் தகப்பன் சேதுவுக்கு சேர்வையால் ஏற்படுகின்ற துன்பங்கள் தற்கொலைக்குத் துரத்துவதை இயல்பாகச் சித்திரிப்பதன் மூலமும் கரையங்காட்டுச் சாம்பசிவத்தின் நடவடிக்கை மூலமும் நிலஉடமை தோற்றுவித்துள்ள கொடிய பண்புகள் உணர்த்தப்பட்டுள்ளன.

நாவல் முழுவதும் ராமு ஒருவரே நம்பிக்கைவாதியாகவும் நியாயத்தின் பாற்பட்டவராகச் செயலாற்றுபவராகவும் உள்ளார். ராமுகீதாரியின் மனைவி இருளாயி, அவரது வளர்ப்பு மகள் கரிச்சா இருவருமே இயல்பான பெண்பாத்திரங்கள். இதர பாத்திரங்கள் பண்புக் குறைபாடுடையவர்களாகவே சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

தள்ளாத காலத்திலும் தான் வளர்த்த மகளின் இறப்பின் சோகத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு அவள் மகனை வளர்த்தெடுக்கும் ராமுவின் நம்பிக்கை மகிழ்ச்சியேற்படுத்துகிறது. கீதாரியைப் படித்து முடிக்கும்போது ஒரு நிறைவு ஏற்படுகிறது. இன்னொரு முறை ஆழமாக வாசிக்க வேண்டுமென்ற தீர்மானத்துடனேயே நாவலைக் கீழேவைக்க முடிகிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தின், வட்டாரத்தின் வாழ்க்கை முறையை விவரிப்பதாக இருந்தாலும் இந்நாவலில் நடமாடுகிற மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து பொதுவான மனிதநேயச் சிந்தனைக்கு, அதன் உயர்வுக்கு, அதை வளர்த்தெடுப்பதற்கு ஒரு முன் மாதிரிப் பாத்திரமாக ராமுகீதாரியைத் குறிப்பிடலாம்.

யதார்த்த நாவல்கள் சம்பவங்களின் கோர்வையாகவே உள்ளன. எனினும் ஆசிரியரின் தெரிவும் அதனைச் சுவைபடச் சொல்லிச் செல்வதும் மிக முக்கியமானது. தமிழ்ச் செல்வியின் தெரிவுகள் சிறப்பானவை எனினும் முழுமையான நாவலைப் படித்த ஒரு திருப்தி ஏற்படவில்லை. இடையர் வாழ்க்கையின் முழுப் பரிமாணத்தோடும் இயங்குகின்ற இன்னொரு நாவலின் தேவையை இந்நாவல் தோற்றுவிக்கிறது.

Advertisements

1 Comment

  1. ஜீ.முருகன் said,

    வனம் 7 படித்தேன். அற்புதமாக இருந்தது.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: