வனம் 3

மே-ஜூன் 2005

ஆசிரியர்கள்: ஜீ.முருகன், ஸ்ரீநேசன்

தலையங்கம்

ஜெயமோகனின் ( Jayamohan ) ஆன்மிகம்

உயிர்மை மே’2005 இதழில், பிரபல எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தமிழ்ச் சூழலில் மார்க்சியர்கள், பின்நவீனத்துவக்காரர்கள் எல்லாம் ஆன்மிகம் என்ற வார்த்தைக்கு மதம், கடவுள் என்றே பொருள் சொல்லி வந்ததாகவும், தான் மட்டுமே முழுமையைத் தேடல் என்று விளக்கமளித்துவந்ததாகவும் எழுதியிருக்கிறார். மேலும் வனம் இதழில் இப்போது இந்த வார்த்தை தீட்டுகழிந்து மீண்டுவிட்டதாகவும், பல்லாயிரம் வருடங்களாக நம் இலக்கியத்தை இயக்கிவரும் ஆதாரமான மன எழுச்சிகள் சிலவற்றைப்பற்றி இப்போது நாம் பேசமுடியுமென்றும் எழுதியிருக்கிறார்.

வனம் இதழின் ஆசிரியன் என்ற முறையிலோ, பிரம்மராஜனையும், மனுஷ்ய புத்திரனையும் கேள்வி கேட்டவன் என்ற முறையிலோ இதற்காக என்னால் சந்தோஷப்படமுடியவில்லை. இப்படி அறியாமைமிக்க தமிழ் எழுத்தாளர்கள் சூழலில் நாமும் ஒருவனாக இருக்கிறோமே என்பதை நினைத்தால் அவமானமாகக்கூட இருக்கிறது. நல்ல வேளையாக ஜெயமோகனைப் போன்றவர்கள் தமிழில் எழுதுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவ்வப்போது தோன்றி இந்த அறியாமையை உணர்த்தும் வேலையை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது ஆறுதல் தரும் விஷயம்தான்.

தமிழ் எழுத்தாளர்களெல்லாம் தகுதிக்கு மீறிய பாராட்டுகளை வெட்கப்படாமல் ஜோபியில் வாங்கிப் போட்டுக்கொள்பவர்கள் என்று நாஞ்சில் நாடன் சொன்னதாக வெங்கட்சாமிநாதன் விருட்சத்தில் ஒரு முறை எழுதியது இப்படித்தான் அவமானப்படுத்தியது.

மனுஷ்ய புத்திரனோ, பிரம்மராஜனோ என் கேள்விக்கு அளித்த பதில்களில் தாங்களே கண்டுபிடித்து சொன்னது போன்ற தொனிகூட இல்லை. ஒவ்வொரு படைப்பாளியும் இதுபற்றி சிந்திக்கக்கூடியவனாகவே இருப்பான் என்பதே என் நம்பிக்கை. வறண்ட உரைநடைக்காரர்களோ, கோட்பாட்டாளர்களோ சொல்லியதை வைத்துக்கொண்டு அவலை நினைத்து உரலை இடித்தது போல இடிக்கிறார் இவர்.

தமிழில் படைப்பாளியாக அறியப்படுபவர்கள் பெரும்பாலும் தங்களுடைய படைப்புகள் பற்றியோ தங்கள் கருதுகோள்களைப்பற்றியோ அதிகம் பேசுவதில்லை. இவர்களிடம் நேர்காணல் நடத்துபவர்களுக்கும் ஆன்மிகம் என்பது பிரச்சினையாகப் பட்டதில்லை. ஒருவேளை இது சங்கடப்படுத்தும் கேள்வியாக இருந்துவிடுமோ என்று விட்டுவிட்டிருக்கலாம். ஜெயமோகன் பேசியிருக்கிறார் என்றால் யாரும் வியக்கப்போவதில்லை. கேட்காதக் கேள்விக்குக்கூட அவரால் பதில் சொல்ல முடியும். அதுவும் தீர்மானமாக, உறுதியாக, இறுதியாக, தயக்கமின்றி. ஜெயமோகனோ அசாத்தியமான தன்னம்பிக்கை உள்ளவர். இலக்கியம், தத்துவம், அரசியல், ஆன்மிகம், இசை, நாடகம், சினிமா, சமையல், விளையாட்டு எது பற்றியும் அவரால் கருத்து சொல்ல முடியும். அரசு (பதில்கள்), மதன் (பதில்கள்) போல ஜெயமோகனும் இதற்குத் தகுதியுடைய நபர்தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆன்மிகம் பற்றி சரியான புரிதலை முன்வைத்தது போல மேலும் பல புரிதல்களை அறியாமையில் உழலும் தமிழ் உலகத்திற்கு வழங்குவதை எந்த காரணத்தை முன்னிட்டும் அவர் நிறுத்திக்கொள்ளக்கூடாது.

பெண் கவிஞர்கள்

தமிழ்கவிதைப் பரப்பில் பெண் கவிஞர்களின் பங்களிப்பு கவனிக்கத்தக்க அளவு பெருகி வருகிறது. அவர்களால் தங்களின் குரல்களை ஸ்திரமாக பதிவுசெய்ய முடிகிறது. பத்திரிகைக்காரர்களும், பதிப்பாளர்களும் அவர்களுக்கு தாராள வரவேற்பை அளித்து வருகிறார்கள். பரபரப்பூட்டும் கூற்றுகள் கவனம் பெறுவது உண்மைதான் என்றாலும் இந்த பலவீனமான உத்தியை பெண்கவிஞர்கள் பின்பற்றுவதும், குரல்களில் துவேசத்தை கலந்து ஒலிப்பதும்தான் வருத்தமாக இருக்கிறது. சிறுபத்திரிகை சூழலோ, ஆண் படைப்பாளிகளோ நிச்சயம் இவர்களுக்கு எதிரிகளாக இருக்கமுடியாது. யாராவது இவர்களை தொந்தரவு செய்தால் சராசரி பெண்களாகி, தாய் தகப்பனிடம் முறையிடுவதுபோல பத்திரிகைக்காரர்களிடம் முறையிடுகிறார்கள். இதுபோன்ற விஷயங்களை அவர்களும் ஆர்வத்துடன் வெளியிடுகிறார்கள். அது அவர்களுக்குத் தொழில். சராசரியான மனித பலவீனங்களைக்கூட பெரிதுபடுத்துவது கலைஞர்களுக்கும், நவீன சிந்தனைக்காரர்களுக்கும் எந்த விதத்தில் உவப்பானது? போப்பாண்டவருக்கு வேண்டுமானால் புனிதர் பட்டம் பொருத்தமாக இருக்கலாம். கலைஞர்களுக்கு அல்ல. மேலும் எல்லா நேரங்களிலும் கலைஞன் மேலானவனாக இருக்க முடிவதில்லை. மனதளவிலும் உடலளவிலும் கீழ்நிலைக்கு வீழ்வது நிகழத்தான் செய்கிறது. இது ஆண்களுக்கும் பொருந்தும் பெண்களுக்கும் பொருந்தும். இதற்கு சட்டத்தின் உதவியை நாடவேண்டுமென்கிறார் மாலதி மைத்ரி (தீராநதிக்கு எழுதிய கடிதத்தில்). எந்த சட்டத்தின் உதவியை நாடுவது? காலம் காலமாக கலைஞர்களை தண்டித்த, கலைஞர்களால் உதாசினப்படுத்தப்பட்ட சட்டத்தின் உதவியையா? இது சரியான வழி என்றால் இதுவரையிலான சிறுபத்திரிகை இயக்கம் எதை வளர்த்தெடுக்க நினைத்தது? இடதுசாரி சிந்தனைகளையும், பிற தத்துவங்களையும் ஏன் நாம் முக்கியத்துவம் அளித்து பயின்றோம்? சட்டம், அதிகாரம் பற்றியும் இவற்றை கட்டமைத்தது யார் என்றும் அவருக்குத் தெரியாதா என்ன? சிறுபத்திரிகை சூழலில் வளர்ந்தவர்தான் மாலதி. நிச்சயம் அவருக்கு தெரியும். பிறகு ஏன் இப்படி உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசுகிறார்? ஒரு சிலரைத்தவிர மற்ற பெண் கவிஞர்கள் சமகாலத்தில் வெளிவரும் நாவல்கள், சிறுகதைகள், ஏன் கவிதைகளையேக்கூட வாசிக்கிறார்களா என்பது சந்தேகமாகவே இருக்கிறது. தனது வாசிப்பின் பரப்பையும், வாழ்தலனுபவங்களையும் விரிவாக்கிக்கொள்ளும்போதுதான் அவர்களின் உரையாடல் இன்னும் பக்குவம் பெறும்; அவர்களுடைய படைப்பின் தீவிரமும் கூடும். பிரபல்யம் என்பது கலைஞர்களின் பலவீனமான அம்சமே தவிர பலம் கிடையாது.

கோணங்கியின் புனைகதைகள்

ஜீ.முருகன், ஸ்ரீநேசன் உரையாடல்

மு: எண்பதுகளின் பிற்பகுதியில் எழுதவந்தவர், இன்னும் அதே தீவிரத்துடன் தொடர்ந்து எழுதிவருபவர் கோணங்கி. ஆரம்பத் தொகுப்புகளான மதனிமார்கள் கதை, கொல்லனின் ஆறு பெண்மக்கள் இரண்டுக்கும் பிறகு வந்த பொம்மைகள் உடைபடும் நகரம், பட்டுப்பூச்சிகள் உறங்கும் மூன்றாம் ஜாமம், உப்புக்கத்தியில் மறையும் சிறுத்தை மற்றும் பாழி, பிதிரா என்ற இரண்டு நாவல்கள் – இவைகளில் அவருடைய உரைநடை, வாசகர்களிடம் ஏற்படுத்திய விளைவுகளை எப்படி மதிப்பிடுகிறாய்?

நே: மதனிமார்கள் கதை தொகுப்பில் உள்ள கதைகள் பெரும்பாலும் எதார்த்தம் சார்ந்த கதைகளாகவே இருக்கின்றன. கொல்லனின் ஆறுபெண்மக்கள் தொகுப்பில் நகரம் சார்ந்த ஒரு தன்மை தலைகாட்டுகிறது. கி.ராஜநாராயணன், பூமணி போன்று முழுதும் எதார்த்தவாதியாக இல்லாமல் நவீன தன்மைகொண்ட ஒருவராகத் தன்னை இனம்காட்டிக்கொள்கிறார். அவருடைய இந்த இரண்டு தொகுப்புகளை மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியவர்களாகவே பெரும்பாலானவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவருடைய நோக்கம் வேறு ஒன்றாக இருக்கிறது. உலக இலக்கியங்கள், குறிப்பாகப் புதிய வடிவ உத்திகளில் வெளிவந்த படைப்புகளின் மேலான அவருடைய ஈர்ப்பு, தானும் அதுபோன்ற கதைகளுக்குச் சொந்தக்காரனாக ஆகவேண்டும் என்ற ஆசை அவருக்கு இருக்கிறது. அவருடைய சமீபத்திய எழுத்துக்கள் எல்லாமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கதைபொருளில் கவனம் இல்லாமல் புனைவு மொழிசார்ந்த விஷயமாகவே மாறியிருக்கின்றன. புதுமைப்பித்தன், தி.ஜானகிராமனைப்போல தெளிவான வெளிப்பாடாக இல்லாமல் மௌனியைப்போல ஒரு புரியாத்தன்மையைக் கைகொள்ள நினைக்கிறார்.

மு: மௌனியோட எழுத்து புரியாமலா இருக்கிறது?

நே: அப்படியில்லை, படித்தவுடன் பிடிபடாத கதைகளின் சில தருணங்களைச் சொல்கிறேன்.

மு: மௌனியோட கதைகளில் இருக்கும் ஈர்ப்பு கோணங்கியிடம் இருக்கிறதா?

நே: மௌனி சென்றடைந்த மொழியின் புரிபடாத புதிர்த்தன்மையைக் கோணங்கி ஒட்டுமொத்த படைப்பு மொழியாக உருவாக்குகிறார். இந்த காலகட்டத்தின் வாசிப்பின் ஈர்ப்பாக அதை நம்புகிறார்.

மு: இந்த மொழி அலுப்பூட்டுவதாக இல்லையா?

நே: கோணங்கியைப் படிக்கிறதுக்கு ஒரு மனநிலை தேவையிருக்கு. இந்தச் சலுகையை அவருக்குத் தரவேண்டியிருக்கு. ஒரு கவிதையை படிக்கிறமாதிரி அவருடைய எழுத்தைப் படிக்க வேண்டும். அலுப்பு தட்டும்போது மூடிவச்சிடணும். அந்தச் சுதந்திரத்தைக் கொடுக்கிற எழுத்தாத்தான் இருக்கு அது. அவருடைய நாவல்களை எங்கே வேண்டுமானாலும் தொடங்கி, எங்கே வேண்டுமானாலும் முடித்துக்கொள்ளலாம்.

மு: வெற்றிகரமான கலை வடிவங்கள், வரலாறு மற்றும் தொன்மங்களை எடுத்தாளும்போது அவற்றின் மீதான பரிசீலனையை முன்வைக்காமல் பதிவாக மட்டுமே நின்றுவிடுவது எப்படி புனைவாகும்?

நே: தன்னை ஈர்க்கும் இதுபோன்ற விஷயங்களைப் பதிவுசெய்பவராக இருக்கிறார் என்பது உண்மைதான். பிதிரா நாவலில் விவசாயிகளோட வாழ்க்கையை பதிவு செய்கிறார். இங்கிலாந்து போய்வந்த அனுபவத்தைப் பதிவு செய்கிறார். காஃப்கா, வான்கா பற்றி பேசுவதும் இப்படித்தான். நண்பர்களிடம் கேட்ட விஷயங்களை, புத்தகங்களில் படித்த விஷயங்கள் எல்லாவற்றையும்கூட படைப்பில் பதிவுசெய்கிறார். இவையெல்லாம் அவருடைய எழுத்தில் புனைவாக்கம் பெறுவதாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. பாழியில் உள்ள சமணம் தொடர்பான அவர் பார்வையைச் சா.தேவதாஸ் போன்றவர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள்.

மு: அதில் ஒரு சீரமைப்பு, தர்க்க ஒழுங்கு ஏதாவது இருக்கா என்பதுதான் எனது கேள்வி?

நே: இப்படி புரிஞ்சிக்கலாம், இதுவரையிலான படைப்புகள் பெரும்பாலும் ஏதோ ஒரு தர்க்கத்தோடத்தான் இயங்கி வந்திருக்கின்றன. இப்படி இல்லாமல் ஒரு படைப்பு சுதந்திரமா இருந்தாத்தான் என்ன? நாவல் என்பது கட்டுப்பாடோ வரையரையோ இல்லாத கவிதையின் தர்க்கத்தைக்கொண்ட நவீன காவியமாக எழுதப்பட்டால்தான் என்ன?

மு: எந்த ஒழுங்கும், நோக்கமும் இல்லாமல் தனக்குத் தோன்றியதையெல்லாம் எழுதறங்கிறது பராக்கு பார்க்கும் விஷயம்தானே?

நே: இது நகுலனோட தன்மைதானே?

மு: நகுலனோட தன்மை வேற.

நே: இல்ல முருகன். நகுலன்கிட்டயிருந்துதான் இந்த விஷயத்தை எடுத்துக்கிறார். மனநிலைகளோட வேகத்தில என்னென்ன காட்சிகள் வருதோ அதையெல்லாம் எழுதுகிறார். பயணங்களில் சேகரித்த அனுபவங்கள், வாசிப்பில் பாதிப்படைந்த விஷயங்கள் புனைவில் கூடுதலாக இணைகிறது.

மு: நகுலன்கிட்ட மனநிலையே தர்க்கமா பயன்படுது. மனநிலைகளோட மாற்றத்தை அவர் எழுதிக்கிட்டே போறார். ஆனால் கோணங்கி நம்பியிருப்பது பருண்மையான விஷயங்கள். பருண்மையான கதைப்பொருட்களை கையாளும்போது கதையின் ஒட்டுமொத்த நோக்கம் என்பதை நோக்கி அவைகளை கொண்டுபோகவேண்டிய பொறுப்பு படைப்பாளிக்கு இருக்கு.

நே: அப்படி ஒரு நோக்கம் அவருக்கு இல்லை என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். ஏன்னா பிதிரா நாவல்ல கவிதைப்பற்றிய கட்டுரைபோன்ற ஒரு விஷயத்தை எந்த தர்க்கமும் இல்லாமல் அவர் பயன்படுத்துகிறார். தவிர தமிழ் நாவல்கள் உருவாக்கிய எல்லா பிம்பத்தையும் கலைப்பது. முற்றாக நிராகரிப்பது.

மு: ஒரு ஓவியத்தை நாம ஒரு படைப்புக்குள் கொண்டுவரும்போது எதற்காக என்ற கேள்வி வருகிறது. கான்ஸ்டன்சியா குறுநாவலில் கார்லோஸ் புயண்டஸ் பால்கிளியின் ஓர் ஓவியத்தைப்பற்றி எழுதும்போது பொருத்தமானதையே தேர்ந்தெடுக்கிறார். அது அந்த நாவலின் நோக்கத்திற்குத் துணை செய்வதாக இருக்கிறது. ஏற்கெனவே அழகியல் அனுபவத்தைத் தரக்கூடிய ஒரு கலைப்பொருளை தனது படைப்புக்குள் பரவசத்துடன் விவரிப்பது தனது ரசனையைப்பற்றிய பிரகடனமாகவே நின்றுவிடுகிறது.

நே: சிறுகதை எழுதினவரைக்கும் அதுக்குள்ள ஒருங்கிணைப்பை முன்வைப்பவராகத்தான் இருக்கிறார். நாவலில்தான் இதுபோன்ற சுதந்திரத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார். கதையில்லாத கதையாக, வெட்டி ஒட்டப்பட்ட தகவல்களின் இணைவாக, தர்க்கம் மீறிய கவித்துவ நடையாக ஏன் ஒரு நாவல் இருக்கக்கூடாது?

மு: சரி நேசன், அப்படியேகூட இருக்கலாமென்றாலும் ஒரு படைப்பில் நாம் எதிர்பார்கிற புதிய அனுபவவெளிகள், ஆர்வமூட்டக்கூடிய கதைசொல்லல் கோணங்கியிடம் இல்லை என்பதுதான் என்னோட அபிப்பிராயம்.

நே: மௌனி, நகுலன் தன்மையிலான புனைவு முறை மட்டுமின்றி கிராமப்புறத்தை அதன் பின்புலத்தை யதார்த்த சித்தரிப்புகளாகவும் பிதிரா கொண்டிருக்கிறது. நா.முத்துசாமியின் புனைவை ஒத்தது அப்பகுதிகளின் நடை. அங்கு சிறுகதையாளர் கோணங்கியை நாம் சந்திக்கிறோம்.

மு: நம்மை ஈர்க்கிற ஒரு உலகம் கோணங்கியிடம் இருக்கு என்ற ஆர்வத்தை தூண்டுவதாக இருக்கா அவருடைய எழுத்து?

நே: வாசகனுக்கு இந்த எதிர்பார்ப்பு அவசியம்தான். புரியலைன்னாலும் ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு அதில இருந்தாத்தான் நாம படிக்கிறோம். பிரம்மராஜனோட பெரும்பாலான கவிதைகள் 24, 25 வரிகள் கொண்டவைதான். அதுவே ஒரு நாவல் அளவுக்கு இருந்துட்டா? ஆனால் அதுல நாலு வரிகள் நமக்கு பிளஷரைத்தந்தாலும் போதும் என்றுதான் நினைக்கிறோம். அதுபோலத்தான் கோணங்கியையும் நாம பார்க்கணும்ன்னு நினைக்கிறேன். ஒட்டுமொத்தமா என்ன பேசுதுங்கிறது இல்லாம ஒரு கவிதைய படிக்கிற மாதிரிகூட படிக்கலாம்.

மு: கோணங்கி எழுதற ஒவ்வொரு வரியும் தன்முனைப்பு கொண்டதாகவும் இன்னும் சொல்வதனால் அவரையே சுமந்து கொண்டிருப்பதுபோலவும் நமக்கு தோன்றுகின்றன. ஒரு கவிதை, ஒரு சிறுகதை என்றால் பரவாயில்லை, ஒரு நாவல் முழுக்க அவரைச் சுமந்து திரிவது பெரும் கஷ்டம்தானே?

நே: தான் எழுதணும்ன்னு நெனைச்சதெல்லாம் பக்கம்பக்கமா எழுதும்போது வாசகனுக்கு பெரும் சுமையாத்தான் இருக்கும். வேறுவேறான இரண்டு விஷயங்களை இணைக்கணும்னுகூட கோணங்கி நினைக்கிறதில்லை. சில நேரங்கல்ல நிறுத்தற்குறிகள்கூட இடுவதில்லை. ஆனால் இதுபோன்ற எழுத்தை எதிர்பார்க்கிற வாசகர்கள் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். (தமிழிலக்கியத்தில் ஒரு காலகட்டத்தில் தோன்றிய அலுப்பை எப்படித்தான் போக்கிக்கொள்வது) இந்த எழுத்தை அவர்கள் ரசிக்கக்கூடும் என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். இன்னொரு விஷயம் முருகன். கோணங்கி நேரடியா பேசும்போது அவர் முன்வைத்து பேசும் விஷயங்கள் வியப்பா இருக்கும். அதையே படைப்பில் முன்வைக்கும்போது சிரமம் தரக்கூடியதாக மாறிடுது. புரியாமைக்குள்ள போயிடுது. அது சரியா பரிமாற்றம் செய்யும் லகுத்தன்மையை இழந்து கடினத்தன்மையை பெற்றுவிடுகிறது, அதுதான் பிரச்சினை. இதுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட ஒரு விஷயம் இருக்கு. அவர் என்னதான் புரியாம எழுதினாலும், அது கவனிக்கப்படலேன்னாலும் இன்னிக்கி தமிழில் முக்கியமான எழுத்தாளரா அவர் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவர்மேல் ஒரு கவர்ச்சி ஏற்பட்டிருக்கு. புரியாமை என்பது அவரது தகுதியைக் கூட்டியிருக்கிறதே தவிர குறைத்துவிடவில்லை. ஏனெனில் அதன் தீவிரத் தன்மை, நகலாக்கமின்மை.

மு: நேசன், எனக்கு மௌனியோ, பிரமிளோ பெரிய கலைஞர்களாகவோ மேதைகளாகவோ இருப்பதைப்பற்றி எந்தப் பெருமையோ கவலையோ இல்லை. அவர்களோட எழுத்துதான் முக்கியம். அவர்கள் என்ன கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்பதுதான் முக்கியம். கோணங்கி பெரிய கலைஞனா அறியப்படுவதில் ஒரு நண்பனாக சந்தோஷப்பட்டுக்கலாமே ஒழிய ஒரு வாசகனா எந்த விதத்திலும் அது பயன்படப்போவதில்லை. இன்று உலக அளவில் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மாற்றங்கள், போர்கள், அரசியல் பித்தலாட்டங்கள் எல்லாம் நம் மனசாட்சியை உலுக்கக்கூடியனவாக இல்லையா? நம் வாழ்வின் மதிப்பீடுகளெல்லாம் தலைகீழாகிக்கொண்டிருக்கவில்லையா? இந்த சூழலில் கோணங்கி என்ற உலகத்தர கலைஞனின் பாத்திரம் என்னவாக இருக்கிறது?

நே: இன்று எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு கலைஞன் எதிர்வினையாற்றவேண்டுமென்று ஏதாவது கட்டாயமிருக்கா? அவனது அக்கறைகள் வேறுவிதமாக இருக்கலாம். இங்குள்ள சூழலும் வேறு. இருந்தும் பிதிரா நாவலில் சேகுவேரா பற்றி, ஆந்திராவில் நிகழ்ந்த விவசாயப் போராட்டங்களைப் பற்றியெல்லாம் எழுதியிருக்கிறார். நேரு காலத்தில் சே இந்தியாவுக்கு வந்ததுபற்றி பதிவு செய்திருக்கிறார்.

மு: திரும்பவும் இதைத்தான் பேசவேண்டியிருக்கு. வெறும் பதிவுகள்,பதிவுகள். படைப்புங்கறது இயக்கமற்ற ஒன்றா? அவரோட எழுத்துகளில் கதாபாத்திரங்கள், அவர்களுக்கிடையிலான உரையாடல்கள், முரண்கள், மனோபாவங்கள் எதுவும் இருப்பதில்லை.

நே: அவர் எதார்த்த தளத்தை மீறி எழுதத்தொடங்கிய காலகட்டத்திலேயே இதையெல்லாம் விட்டு விலகிவந்துவிட்டார். கதாபாத்திரங்கள் இடம்பெற வேண்டுமென்ற நாவல்களின் காலத்தை அவர் கடந்து வந்திருக்கிறார். பாத்திரங்களின் சித்தரிப்புக்கு மாற்றாக எண்ணற்ற குரல்கள் நாவலில் ஒலிக்கத்தானே செய்கிறது.

மு: மனிதர்களோட இயக்கம், அவர்களின் மனோபாவம் என்பது ஒரு படைப்புக்கு, குறிப்பா நாவலுக்கு முக்கியமில்லையா?

நே: கவிதையில எந்த மாதிரி மனோபாவத்தை பதிவு செய்கிறோம்?

மு: நீ கவிதையில பதிவு செய்யிறது ஒரு மனிதனா இருக்கிற உன்னோட மனோபாவத்தைத்தானே? கவிதையின் ஒட்டுமொத்த இயக்கமே இதைத்தானே அடிப்படையாக் கொண்டிருக்கு? உன்னோட குழந்தையின் நுண்ணுலகத்தை நீ வியப்பது எதைச் சார்ந்திருக்கு?

நே: கோணங்கியும் இது போன்ற நுண்ணுலகத்தையும், தர்க்கம் மீறிய கனவுலகத்தையும்தானே பதிவு செய்கிறார்?

மு: அதுவே ஒரு நாவலாக முடியுமா என்பதுதான் கேள்வி. அவருடைய நாவலில் ஒரே பாத்திரம்தான் இடம்பெறுகிறது. அது கோணங்கி மட்டுந்தான். அவருடைய ஆசாபாசங்கள், உணர்வெழுச்சிகள், அவர் ரசித்த ஓவியங்கள், சிற்பங்கள், கலைஞர்கள் இவைகளை வைத்துக்கொண்டு இந்த வாழ்வின்மேல் என்ன விதமான கேள்விகளை அவர் எழுப்பப் பார்க்கிறார்? மௌனியையே எடுத்துக்கொள்வோம். அவர் எந்த மாதிரி கதைப்பொருட்களை முன்வைத்து பேசினார்? இளம் மனைவியுடன் வாழும் ஒரு வயதான மனிதனின் பதட்டம் நிறைந்த உலகம், தன் நண்பனை பிரிந்த ஒரு குடும்பத்தை எதிர்கொள்பவனின் மனவோட்டங்கள், மனைவியை இழந்தவனின் சமநிலையற்ற மனதின் காட்சிகள், மிஸ்டேக் என்ற கதையில் ஒரு தலைமை காவலரின் பருண்மை உலகம், தனக்கு பெண்பார்க்கப் போயிருப்பவர்களை எதிர்பார்த்திருப்பவனின் மனநிலை, தன் தாயை இழந்து நிற்கும் குடும்பத்தை எதிர்கொள்பவன், விபச்சாரியை எதிர்கொள்பவன், தேவதாசிகளை எதிர்கொள்பவன் என இப்படித்தான் அவருடைய கதை உலகம் விரிகிறது. ஒரு பதட்ட நிலையில் தனது படைப்புகளை கொண்டுபோகிறார். இது எல்லாம் நவீனத்துவத்தின்மேல் உள்ள கவர்ச்சியால் அவர் மேற்கொண்ட உளறல்கள் இல்லை. தன்னை கலைஞனாக ஸ்தாபிக்கிறதுக்கான எத்தனங்கள் இல்லை.

நே: மௌனிய விட்டு ரொம்ப தூரம் தாண்டிவந்திருக்கிறார் கோணங்கி. நீங்கள் மௌனியின் கதைத்தளங்களை விவரிப்பதுபோலவே கோணங்கியின் கதைத்தளங்களைக் கோடிட்டுக்காட்ட அவரது முதலிரண்டு தொகுப்புகளும் நம்முன் இருக்கின்றன. அவரை அவரே கடந்துகொண்டிருப்பதோடு தமிழின் நவீன வாசகர்களின் நம்பிக்கைகளை கலைப்பதும் அவரது பணியாக இருக்கிறது.

முரு: சரி நேசன். முதலில் உன் கோப்பையை காலி செய். பிறகு ஒமீதியிருக்கும் விஸ்கியோடு பாடிக்கொண்டிருப்போம்.

பின் இணைப்பு:

1. கோணங்கியுடனான நேர்பேச்சுகளிலும், படைப்புகளிலும் காணும் ஒன்று எதேச்சையான ஒப்புமைகளின் மீதான அவருடைய ஈர்ப்பு. தொல்லியல் துறை ஆய்வாளனைப்போலத்தான் அவருடைய பயணங்களையும் சந்திப்புகளையும் நிகழ்த்துகிறார், நிலவெளியையும், மனிதர்களையும் பார்க்கிறார். இதில் காணும் இணைவுகள் பொதுப்பண்புகள் அவரைப் பரவசப்படுத்துகின்றன. ஒரு படைப்பாளியாக இருப்பதற்கு இவை எப்படி துணை செய்கின்றன? ஒரு பொருளை பயன்படுத்தவேண்டுமானால் அப்பொருள் பற்றிய பல்வேறு சாத்தியங்களைப் பற்றிய அறிவு அவசியம். அப்போதுதான் அதை லகுவாகவும் எளிதாகவும் பிழையின்றியும் பயன்படுத்த முடியும். கோணங்கியிடம் காணப்படுவது ஒரு குழந்தையின் ஆர்வம் மட்டுமே. தன் பார்வைக்கு பட்டதையெல்லாம் எடுத்துக்கொள்ளும் தன்மை.

2. ஒரு படைப்பாளி சமகாலத்தின் மேல் கொள்ளும் எதிர்வினைதான் படைப்பாக பரிமாணம் கொள்கிறது. அதன் வடிவங்கள் பிரபஞ்சத்தின் சுவர்களை இடித்துக்கொண்டு விரிந்தாலும் மையம் கொண்டிருப்பது மனித வாழ்நிலைதான். ஆலிஸ் இன் ஒன்டர்லேண்டாகட்டும் குட்டி இளவரசனாகட்டும் எதை உணர்த்திச்செல்கின்றன?

3. தானே மதிக்கக்கூடியதாகவும் நேர்மையாகவும் கையாளப்பட்ட ஒரு படைப்பின் பிரதிநிதியாக ஒரு படைப்பாளி செயல்படவேண்டிய அவசியமில்லை. மேலான செயல்பாடுகள் கொண்ட ஒரு படைப்பு நிச்சயம் வாகர்களின் கவனத்தை கவராமல் போகாது. அப்போது வாசகர்கள் பிரதியைத் தேடி வருவார்கள். பிரதி வாசகனைத்தேடிச் செல்வது அவலம். பாழி மற்றும் பிதிராவின் நூற்றுக்கணக்கான பக்கங்கள் ஆயிரக்கணக்கான வரிகள் தமிழ்ச் சூழலில் எப்படிப்பட்ட உரையாடலை நிகழ்த்தியது? கோணங்கி இன்னொரு நாவலை எழுதும்முன் இதை ஆழ்ந்து பரிசீலிக்க வேண்டும். ஒரு படைப்பாளி நிகழ்காலத்தில் செயல்படுபவன்; எதிர்காலத்தில் அல்ல.

4. அவர்பால் அக்கறை பாராட்டும் நண்பர்கள்கூட நாவலை முழுமையாக வாசிக்க முடிந்ததில்லை என்பதை கோணங்கி கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். அவருடைய உழைப்புக்கான ஆறுதல் கூற்றுக்களையெல்லாம் சாதகமானதாகக் கொள்வாரென்றால் திரும்பவும் இது போன்ற பிரதிகளையே அவரால் உற்பத்தி செய்துகொண்டிருக்க முடியும்.

5. எது இன்றைய எழுத்து என்பதில் குழப்பமான சூழலை உருவாக்கியதில் கோணங்கி முக்கிய பங்காற்றியிருக்கிறார். இதற்காக தமிழகத்தில் நிறைய பயணம் செய்திருக்கிறார். எண்ணற்ற இளைஞர்களை சந்தித்து தன் மந்திர மொழியால் வசியப்படுத்தியிருக்கிறார். கோணங்கி அவர்கள்பால் கொஞ்சமாவது கருணை காட்டவேண்டும்.

6. நன்றி: கோணங்கியின் அன்பான முத்தங்களுக்கு.

சிறுகதை:

நீர்நிலையிலிருந்து ஒரு குரல்

சுதேசமித்திரன் ( Sudesamithiran )

உங்களுக்குக் கல்யாணம். வீட்டில் பார்த்த மாப்பிள்ளை. சந்தோஷம்தானே? அதுதானே இல்லை! தொன்றுதொட்டு இருந்து வருகிற களவுமணப் பாரம்பரியத்தின் அசகாய சிறப்பினாலே நீங்கள் காதல் அல்லவா புரிந்தீர்கள். அந்தக் காதலை நட்டநடு பாலைவனத்தில் தவிக்கவிட்டுவிட்டு உங்கள் தகப்பனாராகப்பட்டவர் உங்களுக்குக் கொஞ்சமும் விருப்பமில்லாத ஒருவனைக் கட்டிவைத்துவிடப்பார்க்கிறார். அவனோ எண்ணெய் வழிகிற தலையோடு காணப்படுகிறான். இந்தக் காலத்தில் தேங்காய் எண்ணெய் விற்கிற விலையில் எந்த நாகரீக யுவனாவது தலையில் எண்ணெய் வைக்கத் தகுமா? மீசையோ செதுக்கத்தெரியாமல் தொங்குகிறது. அட கண்றாவியே, ஒரு ஜீன்ஸாவது சொந்தமாக வைத்திருப்பானா இந்தப் பழைய மூஞ்சிக்காரன்? குறைந்த பட்சம் உள்ளாடைகளையாவது சுத்தமாக அணிபவனாக இருப்பானா? என் காதல் யுவா இப்படியா இருப்பான்? அவனது பாதரேகைக்குச் சமமானவனா இந்த எண்ணெயுண்ட இருள் நிறை மேனியன்?

அவ்வளவுதானே விஷயம்! கவலையை விடுங்கள். உங்கள் உள்ளத்தில் ஓசைகளெல்லாம் என் காதில் கேட்கின்றன. நீங்கள் நான் சொல்கிறபடி கேட்டால் நிம்மதியான வாழ்க்கையை அடைவீர்கள். நான் சொன்னதை கவனித்தீர்கள் அல்லவா, நிம்மதியான வாழ்க்கை! விருப்பப்பட்ட வாழ்க்கை அல்ல. அதாகப்பட்டது, நீங்கள் இதுவரை உங்கள் வீட்டில் செல்லமாக காலாட்டிக்கொண்டு டீவி பார்த்துக்கொண்டு வாழ்ந்துவிட்டீர்கள். பஸ்ஸில் அல்லது டூவீலரில் அல்லது காரில் உங்கள் அப்பன் காசில் அலைந்த போதெல்லாம் உங்கள் அலங்கார பூஷித ரூப சௌந்தர்யத்தைப் பாதசாரிகள் அதிலும் குறிப்பாக இளைஞர்கள் கவனிக்கிறார்களா என்பதை அக்கறையோடு கவனித்து வந்தீர்கள். அதுவும் எப்படி? கண்ணிலே கடை வைத்திருக்கிற காந்த யுவதியல்லவா நீங்கள், அப்படிப்பட்ட கடைக் கண்ணிலே ஒரு வெட்டு. யாருக்கு? கொஞ்சமாவது சுமாராக ஒருவன் தென்படுகிறான் பாருங்கள், அவனைப் பார்த்து! இப்போது அவனுக்கு என்ன போயிற்று? தூக்கம் போயிற்று. இதுதானே உங்களுக்கு வேண்டியது? இதற்காகத்தானே உங்களின் உடம்பு பூரித்துப் பொங்கி பொங்கி வடிகிறது! இதெல்லாம் துள்ளும் இளமையின் கொடை ஸ்வாமிங! கொஞ்சமா நஞ்சமா அதன் கொடைங! சமீபத்திய தனிப்பட்ட பரிசோதனைக்கப்புறம் ஒரு இன்ச் அதிகரித்திருக்கிறதே அதை மற்றவர்கள் கவனிக்க வேண்டாமா? இல்லாமல் போனால் என்னதான் பலாபலன்?

இப்படியாக நீங்கள் பவனி போகையிலே, உள்ளங்கையில் காணப்படுகிற புதன்மேடு சுக்கிரன்மேடு மாதிரி ஒரு ஜீன்ஸ் மேடு கண்ணில் பட்டுத்தொலைக்க, என்ன ஒரு ஸ்டைல், என்னவொரு ஆட்டம், என்னவொரு நடை, என்னவொரு வேகம், என்னவொரு தீண்டல், என்னவொரு மோப்பம், என்னவொரு ஈரம், பைசா நகரத்து சாய்கோபுரம் மாதிரி அல்லது காய்த்துத் தொங்கும் பப்பாளி மரம் மாதிரி அல்லவா சாய்ந்துவிட்டீர்கள். உங்கள் முணுமுணுப்பு எனக்குக் கேட்கிறது, ‘இதெல்லாம் உன்னமாதிரி வயதான கட்டைகளுக்கு எங்கே புரியப்போகிறது. இப்போது இரண்டு எச்சரிக்கைகள். ஒன்று: எழுத்தாளன் என்றாலே வயதான கட்டை அல்ல (வேண்டுமானால் அர்னால்டு சுவாஸநீகரன் உடலில் என் தலையைப் பொருத்தி அனுப்புகிறேன், அதை நீங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்துகொள்ளலாம்). இரண்டு: நீங்கள் மனதிற்குள் நினைப்பதெல்லாம் எனக்கு உடனடியாக மெயில் மெயிலாக வந்து சேர்ந்துவிடும் என்பதையும் எச்சரிக்கிறேன். ஜாக்கிரதை.

ஆக, உங்கள் காதலாகப்பட்டது பஞ்சும் பாஸ்பரஸும்போல பற்றிக்கொண்டு எரிந்த எரியில் என்னெவெல்லாம் நிகழ்ந்தது என்பது உங்கள் ஏழைத்தகப்பனாருக்கு எப்படித் தெரியும்? பாவம், உங்களையோ உங்களின் காதலையோ உங்கள் வீட்டுக்கு வெளியே நீங்கள் நடத்தி வரும் லைப் ஸ்டைலையோ சற்றும் உணராத மண்டன் உங்களுக்கு வேறு மாப்பிள்ளை பார்த்துவிட்டான். கதை இப்படி இருக்கையில், பிரேமானந்தாவை நாடிப்போன நாரீமணிகளாட்டம் என்னை நாடிவந்து அட்வைஸ் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

புத்திமதிகள் சொல்லக்கூடியவனாக என்னைக் கற்பிதம் செய்துகொள்வதை முதலில் நிறுத்துங்கள். அதோடு நான் உங்கள் தகப்பனாரின் கைகூலியும் அல்ல என்பதையும் நீங்கள் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். மேலும், பைசா பிரயோஜனமில்லாத ஒரு வேலையை நான் செய்துகொண்டிருக்கிறேன். அதோடு இது ஒரு சிறுகதையல்ல என்பதாகவோ, எதையோ எழுத ஆரம்பித்து எதையோ எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதாகவோ நீங்கள் நினைக்கக்கூடும். காரணம் உங்கள் விஷயத்திலான எனது இடையீடு உங்களை எரிச்சலூட்டுகிறது. இதை விட்டு வெளியேறவும் முடியவில்லையே என அஞ்சுகிறீர்கள். எல்லாம் போகப்போகச் சரியாகி விடும். அப்டேட் செய்து தொலையேண்டா கண்ணா என்று எனக்கு மெயிலனுப்பத்தான் போகிறீர்கள் பாருங்கள். அப்போது தெரியும் உங்களுக்கு என் எழுத்தின் வீரியம் என்ன என்று. உங்கள் கடைக்கண் வீச்சைக் காட்டிலும் வலிமை மிகுந்தது. ஒருசில மேடுகளைக்காட்டிலும் மேலானது என்பதாகவெல்லாம்.

ஓர் அடர்ந்த வனம். அதன் நடுவிலே ஒரு தபோவனம். அதன் மத்தியிலே ஒரு போதிமரம். அதன் நடுவில் ஒரு தேஜஸ் பொருந்திய யுவன் அமர்ந்திருக்கிறான். அவன் யார் என்பது உங்களுக்குத் தெரிகிறதா? நல்லகாலமாக அவன் நிஷ்டையில் இல்லை. அவனது உடல் நம்ம ரஜினிசாரின் நேரடி குருவாகிய பாபாஜியைப்போல ஜொலிக்கிறது(உருவ வருணனைக்கு ஆன் ஆட்டோபையாகிராப்பி ஆப் எ யோகி எனும் புத்தகத்தை ரெபர் செய்யவும். இல்லையானால் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனுக்கு மெயிலனுப்பவும்). அவனது கண்கள் சகல உன்னதங்களையும் அறிந்ததாகவும், நேற்று இன்று நாளைக்கு என்பதாக மூன்று காலங்களையும் தெளிந்துணர்ந்ததாகவும் காணப்படுகிறது. அவனே சத்தியமும் வழியுமாக இருப்பவன், அவனே மெய்ப்பொருளானவன், அவனே பரமாத்மா என்பதாக அறியப்படுகிற இந்த கீதாமொழியன்(இப்போது இது யார் என்பது தெளிவாகிறதல்லவா).

அந்தப் பேரழகனைச் சுற்றிலும் மான்களும் குதிரைகளும் நின்றுகொண்டிருக்கின்றன. அவை அவனையே வைத்த கண்கள் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றின் கண்களில் தெரிவது அப்பாவித்தனம் மட்டுமல்ல என்பதை அவன் அறிவான். அது ஏன் என்பதையும் நீங்கள் தெளிந்துணர்ந்துதான் பார்க்கிறீர்கள். ஏனென்றால் அந்த மான்கள் வேறு யாருமல்ல, நீங்கள்தான்!

அவன் அவற்றைப் பார்த்துச் சொல்கிறான், ‘‘மான்களையொத்த பெண்களே, குதிரைகளையொத்த அழகிகளே… உங்களுக்கு ஒரு எளிய கதையின் வாயிலாகப் பேருண்மையை இப்போது விளக்குவேன். அதற்கு முன்பாக உங்களிடம் நான் கேட்டுக் கொள்வது ஒன்றே ஒன்றுதான். கதை முடிகிற வரைக்கும் நீங்கள் யாரும் அவசியமான காரணங்களில்லாது நிற்குமிடத்தை விட்டு அசையவும் கூடாது. எனக்கு முன்பாகக் குனிவதோ, அநாவசியமாக முந்தானையை நீவிவிட்டுக்கொள்வதோ அறவே கூடாது. உங்கள் பின்புறத்தை எனக்குக் காட்டுவது தடைசெய்யப்படுகிறது. சபரிமலையில் என்னைப் பார்க்க வருகிற ஆண்களே கூட எனக்குத் தங்களின் பின்பக்கத்தைக் காட்டுவதில்லை என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். வீட்டு விலக்கான பெண்களின் உதிரக் கசிவு என்னை ஒன்றும் செய்வதில்லை. இருந்தாலும் அதிகப்போக்கு உடைய பெண்கள் நான் சொல்லும் கதையைக் காட்டிலும் அவர்களது வதையையே நினைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள் என்பதால் மட்டுமே அவர்களை இப்போது இங்கேயிருந்து அகன்றுவிடுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். அத்தகைய நிலையில் இருந்தும் விலக மனமில்லாத உங்களில் சிலருக்கு இப்போதே உபாதையை நிறுத்திவிடுவேன். மீதமுள்ள நாட்கள் அடுத்தடுத்த சுழற்சிகளில் ஒவ்வொரு நாளாக சேர்த்துவிடப்படும். சரி இப்போது கதையைக் கேளுங்கள்.

‘‘பன்னெடுங்காலம் முன்பாக கலியுகம் என்பதாக ஒரு யுகம் இருந்தது. அப்போது உங்களைப் போலத்தான் ஒரு அழகி இருந்தாள். அவள் உங்களைப்போலவே ஒருவனைக் காதலித்து வந்தாள். அவன் வேறு யாருமல்ல, முறைச்செக்கன்தான். அவளது அம்மாவும் அவனது அப்பாவும் ஒருதாய் வயிற்றுக் குழந்தைகள். அதேபோல் அவளது அப்பாவும் அவனது அம்மாவும் ஒருதாய் வயிற்றுக் குழந்தைகள், பெண் கொடுத்துப் பெண் எடுத்த உறவு. அப்பறம் என்ன பிரச்சனை என்று கேட்கிறீர்களா? பெரும்பாலும் இம்மாதிரியான திருமணங்களில் வெகுசீக்கிரம் பிரச்சனை கிளம்பிவிடுகிறது. எந்தவொரும் சிறு மனஸ்தாபமும் இரண்டாகப் பெருகி, பெரும் பிளவை ஏற்படுத்திவிடக் கூடியது. வெறும் சேவல் சண்டைக்கே தாலியறுக்கும் சம்பிரதாயம்மல்லவா உங்களுடையது. இதனால் இந்தப் பெண்ணும் இந்தப் பையனும் கல்யாணம் செய்துகொள்வது இயலாத விஷயமாகிவிட்டது.

‘‘இந்த அழகிக்கு அப்பனாகப்பட்டவர் மிகவும் ஆழ்ந்த ஞானம் உடையவராக இருந்தார். அவரது தத்துவப்படி, டாக்டருக்குப் படித்த பெண்ணாகில் டாக்டருக்குப் படித்த யுவாவைத்தான் கல்யாணம் செய்து கொள்ள வேண்டும். வாத்தியாச்சியாக இருப்பின் வாத்தியாராகத்தான் மாப்பிள்ளை வந்து வாய்க்கவேண்டும். இந்த அதீத ஞானப் பெருக்கில் கவிஞர்கள் கதாசிரியர்கள் எல்லாம் எந்த நிலைப்பாட்டை எடுப்பது என்று நினைத்துப் பாருங்கள். இரண்டு கவிஞர்கள் கல்யாணம் செய்துகொண்டால் வளர்வது சந்ததியாக இருக்காது என்பதை ஒருதினம் அவர் உறங்கும்போது அவரது மண்டைக்குள் புகுந்து தெரிவித்தேன். இத்தனைக்கும் அன்றைக்கும் எல்லா நகைகளையும் அணிந்து கொண்டு நாமத்தைக்கூட சற்றும் அளவு மிகாமல் சாத்திக்கொண்டு ஃபுல் யூனிஃபார்மில்தான் போனேன். அவர்தான் ஏதோ கனவு என்று வாளாவிருந்துவிட்டார். என்ன செய்வது. உனக்கென்ன அவ்வளவு அக்கறை? கடவுளாக லெக்ஷணமாக பாம்பணையில் பாரியாளைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு கிடக்கவேண்டியதுதானே என்று நீங்கள் கேட்பது கேட்கிறது. நாரீமணிகளே! அதற்குக் காரணம் உண்டு என்பதை இப்போது தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். அதன்படி, நம்ம சகோதரன் ஒருத்தன் இருக்கிறான், கவிதைகள் போல மானசீகமாக நினைத்து மருகிக் கொண்டு வருகிறான். அவனுக்காவது ஆகுமே என்றுதான் நான் (கிரிக்கெட்)பேட்டை எடுத்துக்கொண்டு களத்தில் புகுந்தது. ஆனால் என்ன ஆயிற்று. பொய்யாய்ப் பழங்கனவாய்ப் போயிற்று. கிடக்கட்டும் சொல்ல வந்த கதைக்கு வருவோம்.

‘‘நான் முன்பே சொல்ல ஆரம்பித்த அழகிக்கு அவளது தகப்பனாராகப்பட்டவர் பார்த்த மாப்பிள்ளை தலைநிறைய எண்ணெய் தடவிக்கொண்டு ஒல்லியாக இருந்தான். கிராமத்துத்தனமான முகமும் வண்ணங்கள் ஒவ்வாத உடையும், காலத்துக்கு ஒவ்வாத பெல்பாட்டமும் அணிந்து அவன் காணப்பாட்டான். இருந்தாலும் அவன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்ததன் காரணம் அவனும் அவளைப்போலவே பி.எஸ்ஸி எனும் வகைப் படிப்பையே மேற்கொண்டிருந்தான் என்பதோடு ஒரு நியாயமான வேலையிலும் இருந்தான் என்பதுதான். அவள் அழுதுப்பார்த்தாள், அடம்பிடித்துப் பார்த்தாள், தான் மூஞ்சியைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டாலே தகப்பனார் பணிந்துவிடுவார் என்பதாக அவள் நினைத்திருந்ததெல்லாம் பலிதமாகியிருக்கவில்லை. அத்தை மகனின் ஆசைமுகமோ முன்னால் வந்து வந்து ஆடுகிறது. கடைசியில் அந்த கல்யாணத்தை அவளால் நிறுத்த முடியாமல் போய்விட்டது.

‘‘இப்போது அவள் என்ன செய்திருப்பாள் என்று நினைக்கிறீர்கள்? நீங்கள் நினைப்பதுபோல அவள், சந்திரபாபுவிடம் அவனது சகதர்மிணி முதலிரவில் முந்தானைக்கு பதிலாக மனதைத் திறந்து தன் காதலன் குறித்து அழுது விலகியதுபோல ஏதும் செய்திருந்தால் இந்தக் கதை பரபரப்பாக இருந்திருக்கலாம்தான். என்னசெய்வது? நம்ம கதாநாயகி (அது நீங்கள்தான் என்பதை மறந்துவிடலாகாது மிரளும் கண்கள் கொண்ட யுவதிகளே!) வேண்டாவிருப்பாய் அவனோடு உறவு கொண்டாள். அவளுக்கு வேறு ஆர்வமும் இருந்தது நீங்களே அறிவீர்கள் என்பதால் நான் அதனை விளக்கவில்லை. உறவு கொண்டாளே தவிர பணிந்துவிடவில்லை என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளவேண்டும். இந்தக் கதையிலிருந்து நீங்கள் அறிந்து கொள்ளவேண்டிய செய்தி இதுதான் என்பதால் இந்த மகாவாக்கியத்தை ஆயிரத்தொன்பது தடவை எழுதி உருப்போட்டுக்கொள்ளவும் உடலுறவு பழகும்வரைக்கும்தான் அவளுக்குத் தயக்கமெல்லாம், அப்புறம் எப்போது விலகவேண்டும் எப்போது குறுகவேண்டும் என்பதையேல்லாம் தெளிந்துணர்ந்த நமது சுந்தரியானவள் சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறாளா என்பதை அறிந்துகொள்ளவேண்டிய அவா அவளது தாயாராகப்பட்டவளுக்கு ஏற்பட்டது. இதற்குள் குழந்தைகள் பிறந்த சில வருஷங்களும் கடந்துபோயிருந்தன. அவளோ தன் மனத்தைத் திறந்தாளில்லை. அம்மாக்காரி ஒருசில வெளிப்படையான உண்மைகளை அவளுக்குப் போதித்திருந்தாள் என்ற போதும் அவற்றிலெல்லாம் மகள் தேறியிருந்தாளா என்று பார்க்க ஒரு அவா மனத்தின் அடியாழத்தில் அலைந்துகொண்டிருந்தது. ஏறினாள் ரயில்.

‘‘அம்மாவாகப்பட்டவள் பயணம் வருகிறாள் என்று தெரிந்ததும் மகள் ரயில் டிக்கெட் வாங்கி அனுப்பியிருந்தாள் என்பதே உண்மை. அதுவும் தனியாக வருகிறாள் என்கிற காரணம் சுட்டப்பட்டு குளிரூட்டப்பட்ட முதல்வகுப்புப் பெட்டியாக அது இருந்தது. அம்மா குளிர் தாளாமல் கம்பளி வாங்கிப் போர்த்திக்கொண்டு ஒருவழியாக அடுத்த மாநிலத்தின் தலைநகரின் ஜங்க்ஷனில் போய் இறங்கினாள். மகளும் மருமகனும் பேரப்பிள்ளைகளும் பெட்டி வந்து நிற்குமிடத்திலேயே நிற்கக் கண்டு அவள் அளவிலா மகிழ்வை எய்திவிட்டாள். வெளியே அவர்களுக்குச் சொந்தமான நான்கு சக்கர சொகுசு ரதம் நின்றுகொண்டிருக்க, அதில் அவளை வாஞ்சையோடு மாப்பிள்ளை கதவைத்திறந்து ஏற்றிவிட்டான். மனசு குளிர்ந்தது அந்த வாகனமும் குளிரூட்டப்பட்டிருந்ததனால் மட்டுமல்ல. மகள் வசிக்கும் அப்பார்ட்மென்ட் மூன்று படுக்கையறைகள் கொண்டதாக, உந்துகருவி பொருத்தப்பட்ட உயரமான கட்டிடம் ஒன்றில் இருந்தது. அதுவும் குளிராக இருந்தது.

‘‘மாமி மாமி என்று வியந்தோதிக்கொண்டு மாப்பிள்ளை தன் வேலையை நான்கு நாட்கள் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு அந்தக் தலைநகரம் மற்றும் அருகாமை அற்புதங்கள் எல்லாவற்றையும் குடும்பத்தோடு சுற்றிக்காட்டி மகிழ்ந்தபோது அம்மாகாரிக்கு பாதி தெளிந்துவிட்டிருந்தது. இருந்தாலும் நாலாம்நாள் கழிந்து மாப்பிள்ளையும் பேரக்குழந்தைகளும் புறப்பட்டுப் போனபின்பாக களைப்பாக கனத்த பெரிய சோபாவில் சாய்ந்த மகளுக்கு அருகாக உட்கார்ந்து கொண்டு சந்தோஷமா ஆரம்பித்தபோது மகள் கோபத்தோடு சீறினாள். அம்மா மிகுந்த சந்தோஷத்தை அடைந்தாள்.

‘‘மானே,தேனே, பெண்மானே! இவ்வளவுதான் கதை. ஆனால் கதையின் நீதியை உங்களால் சரியாக அறிந்துகொள்ள முடிந்ததா? முடியவில்லையே? அதற்காக இன்னும் கொஞ்சம் சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. அதையும் கேட்டுவிட்டு நீங்கள் யாரைக் கல்யாணம் செய்துகொள்வது பல்சர் யுவாவையா, எண்ணெயுண்ட இருள்நிறை மேனியனையா என்பதை முடிவெடுக்கலாம்.

‘‘ஒருகாலத்தில் இளைஞனைக் காதலிப்பதும் கிழவனை மணப்பதுமாக ஒரு அவலம் உங்களையொத்த பெண்களுக்கு இந்த சமூகத்தில் இருந்து வந்தது. அதை விளக்க இன்னொரு கதை சொல்ல முடியும். இருந்தாலும் ஓவர்டோசாகிவிடும் என்பதால் இந்தக் கதையை மட்டும் விளக்குவதோடு முடித்துக்கொள்கிறேன். எனக்கும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் வேறு பல வேலைகளும் உண்டு. இப்போதே நீர்நிலையிலிருந்து ஒரு குரல் கேட்கிறது.

‘‘அம்மாக்காரியிடம் மகள் சீறினாள் என்று இரண்டு பாராக்களுக்கு முன்னாலுள்ள பாரா முடிகிறபோது வருகிறதே, அந்த சீற்றம் எந்தவிதமாக இருந்தது என்பதை இப்போது பார்க்கலாம். மகள் அம்மாவிடம் சொன்னாள் ‘‘சீ போ உனக்கென்ன தெரியும்?’’ அவ்வளவுதான் அம்மாக்காரிக்கு எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது என்பதை மகள் அறிந்திருந்ததால்தான் அவள் அவ்வாறு சீறும்படியாக ஆகிவிட்டது. என்னசெய்வது?அவளோ தன் கணவனை வேண்டாவெறுப்பாகக் கல்யாணம் செய்துகொண்டாள். அதன் காரணமாகவே அவளால் தன் இஷ்டப்படியெல்லாம் ஆட்டிவைக்க முடிந்தது. தலையில் எண்ணெய் வைக்காமல் கேசத்தைத் திருத்தித் தன் இஷ்டப்படி அமைத்துக்கொள்ள வைக்க முடிந்தது. ஜீன்ஸும் ஷூவும் அணிந்துகொள்ள வைக்க முடிந்தது. நாக்கை மடித்து ஆங்கிலம் பேசக் கற்பிக்க முடிந்தது. பார்ட்டிகளில் அளவோடு குடிக்கப் பழக்கமுடிந்தது. காரும் அப்பார்ட்மெண்டும் வாங்கவைக்க முடிந்தது. பிள்ளைகளைப் பெரிய பெரிய தொகை கொடுத்து கான்வெண்டுகளில் போட முடிந்தது. பட்டுப் புடவைகளும் பொன்னாபரணங்களுமாகக் குவிக்க முடிந்தது. ஒன்றுக்கு இரண்டு வேலைக்காரர்களை வைத்துக்கொண்டு அவர்களை மேய்த்துக்கொண்டிருப்பதில் களைத்து சோபாவில் விழுந்து டீவி பார்த்துக்கொண்டிருக்கவும், அலுத்தால் ஷாப்பிங் போகவும், கண்ணாடி பெயிண்டிங் கற்றுக்கொள்ளவும், சிறப்பான பெயிண்டிங்குகளைப் பரம்பரைப் பணக்காரியைப்போல ஏலம்பேசி வாங்கி முகப்பறையில் மாட்டிவைக்கவும் முடிந்தது. இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ முடிந்திருக்கையில் அவள் காதலித்த வேலையில்லாத அந்த அத்தைமகன் ஏதோ டிரான்ஸ்போர்ட் கம்பெனியில் பகுதிநேர டிரைவராக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அறிய நேரும்போது இப்படியும் மனிதர்கள் உலகில் உண்டுமோ என்று அசிங்கத்தைக் கண்டு புலன்களை மூடிக்கொள்ளும் மேல்தட்டு உடம்பாகத் தன்னுடம்பைத் திரித்துக்கொள்ள இப்போது முடிந்துவிட்டது.

‘‘விஷயம் இப்படியிருக்க, இப்படியெல்லாம் நிகழும் என்று முன்கூறிய தன் தாயானவள் எப்படி இருக்கே என்று கேட்க நேரும்போது அவளைக் கொன்றுவிட்டால் என்ன என்று மகளுக்குத் தோன்றியதில் வியப்பென்ன இருக்கிறது?’’

கதை முடிந்துவிட்டது. இந்தக் கதையின் சிறப்பு என்ன என்பதையும் நானே சொல்லித் தொலைக்கிறேன். அழகான அகண்ட கண்களையுடைய பெண் மான்களே, நீங்கள் இப்போது இந்தக் கதையிலிருந்து உங்களுக்கு வேண்டிய பதிலைக் கண்டடைந்துவிட்டீர்கள். ஆனால் ஆச்சர்யம் என்னவென்றால் உங்களில் ஒருமான் தேர்ந்தெடுக்கப்போவது பல்சரை. இன்னொரு மான் தேர்ந்தெடுக்கப்போவது இருள்நிறை மேனியனை.

‘‘ஆதிமூலமே!’’

‘‘வருகிறேன் கஜேந்திரா! சற்றுபொறு!!’’

‘‘ஆதிமூலமே!!’’

‘‘அட வரேன்டா!!’’

சிறுகதை:

நோய்

குலசேகரன்

சித்தப்பாவின் கண்கள் ‘‘மெதுவாகத்’’ திறந்தன. பார்வை அடிபட்ட பறவையைப் போல் அங்குமிங்கும் அலைந்து, சித்தியிடம் தயங்கி என்னில் வந்து நின்றது. நான் அவரருகில் சென்றேன். பிராண வாயு முகமூடியுள் உதடுகள் புழுக்களாய்த் துடித்தன. அந்த மூடியைக் கழற்றியவுடன் மேல் மூச்சின் இரைச்சல் கேட்க ஆரம்பித்தது. வெகு தொலைவிலிருந்து வருவது போல் அவரின் குரல் ஒலித்தாலும் அசாதாரணத் தெளிவுடன் இருந்தது. அவர் வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போகணும்,” என்றதும் சித்தி அழுகையுடன் தலையசைத்தாள். மீண்டும் அவர் கண்கள் எதையும் பார்க்க விருப்பமில்லாதது போல் மூடிக் கொண்டன. வாய் மூடியை மறுபடியும் மாட்டினேன். அவர் விடும் ஒவ்வொரு மூச்சும் அதில் ஆவியாகப் படிந்து மறைவது திகிலூட்டியது. ஏன் அவர் அப்படி சொல்கிறார் என்று நினைக்கையில் எனக்கும் மூச்சு திணறுவதைப் போலிருந்தது. மேலிருந்து மருந்து சீராக இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. அடி வயிற்றில் நுழைக்கப்பட்டிருந்த குழாய் அதன் தொடர்ச்சி போன்று கீழே குடுவையில் மஞ்சளாக சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் காலம் நொடிகளாகக் கரைவதைப் போலிருக்கும். சித்தி அதைக் கண்ணீர் வழிய உற்றுப் பார்த்தபடி கீழே உட்கார்ந்திருந்தாள்.

நான் அறையைவிட்டு வெளியேறினேன். உள்ளுக்குள் அச்சமெழுந்து நிரம்பியதை மறக்கக் கீழே படிகளில் தாவி இறங்கினேன். வரவேற்புப் பகுதியிலிருப்பவர்களுக்குத் தெரியாமல் கூடத்திற்குத் திரும்பி தலைமை மருத்துவர் அறைக்குள் நுழைந்தேன். டாக்டர் பெண்மணி தடுப்பின் பின்னிருந்து கைகளைத் துடைத்தவாறு வந்து கொண்டிருந்தவள் பார்த்ததும் திகைப்படைந்தாள். ஒரு கணத்தில் பழையபடி அவள் முகம் புன்சிரிப்பை அணிந்தது. மூக்குக் கண்ணாடியில் கண்கள் கோபத்தில் மின்னுவதை மறைக்க முடியவில்லை. சித்தப்பா டிஸ்சார்ஜ் ஆகணும்னு சொல்றார், வீட்டுக்குப் போகணுமாம்,” என்றேன் மன்னிப்புக் கோருவது போல். அவள் முகத்தில் முழுதாக சாந்தம் வந்தது. நல்லது, அவருக்கு குணமாகி விட்டிருக்கும், புறப்படுங்க,” என்று மணியை அழுத்த, அது எங்கோ சென்று ஒலித்தது. வேகமாய் வந்த மெலிந்த கரிய நர்சிடம் டாக்டர் எழுதித் தந்தாள். நான் தயங்கியபடி டாக்டர், அவருக்கு ஏன் மூச்சிரைக்குதுஎன்றேன். அது, நாம பெரு மூச்சு விடற மாதிரிதான், சரியாப் போகும்என்றாள், நம்பிக்கையூட்டும் சிரிப்புடன். எனக்குள் கவிந்திருந்த பயம் கொஞ்சம் விலகியது. அவளை வணங்கி வெளியில் வந்தேன்.

நர்ஸ் வெளியே வந்து என்னிடம் பச்சையெழுத்துகளாக கிறுக்கியிருந்த டாக்டரின் நீளச் சீட்டை நீட்டினாள். ஓர் ஆணும் பெண்ணும் எப்போதும் தயாராய் நின்றிருந்த வரவேற்பறையில் கொண்டு போய் தந்தேன். அவன் வாங்கி மடமடவென்று கம்ப்யூட்டரில் தட்டி கிழித்து தந்த பில்லில் பெரும் தொகையாக இருந்தது. எப்படி இவ்வளவாயிற்று என்று என்னால் கற்பனை செய்ய முடியவில்லை. இருங்க போய் வாங்கி வர்றேன்,” என்று அதைக் கண்ட அதிர்ச்சியுடன் மேலே வந்தேன். பணம் கட்டவில்லையெனில் வெளியில் விட மாட்டார்கள். அவ்வளவு தூரம் ஊருக்குச் சென்று பணம் புரட்டி வர ஒரு நாளாவதாகும் என நினைத்தேன். எனக்கு உடலெங்கும் ஜுரம் பரவுவது போலிருந்தது. சித்தப்பா கண்கள் மூடிக் கிடந்தார். சித்தியிடம் தெரிவித்தேன். அவள் ஒரு கணம் யோசித்தாள். பிறகு சிறிது திரும்பி நின்று புடவைத் தலைப்பை இறக்கி கனத்த தங்க செயினைக் கழற்றியெடுத்தாள். அவள் உடல் இன்னும் கட்டுக் குலையாமலிருந்தது. சித்தப்பாவுக்கும் அவளுக்கும் நிறைய வயது வித்தியாசமென்று அவளேப் பலமுறை சொல்லியிருக்கிறாள். தயங்கிய என் கையைப் பற்றி செயினைத் திணித்து சீக்கிரம் கட்டிட்டு வா”, என்றாள். வாங்கிப்பாங்களாஎன்றேன். போ…என்றாள் உறுதியாக. ஈரமாகவும் அழுக்குடனும் வழவழத்த செயினை விரல்களில் நெருடியபடி வெளியேறினேன்.

கால்கள் துவள படிகளில் இறங்கி நான் மீண்டும் கீழே வந்தேன். வரவேற்புப் பகுதியில் பெண் அதை வாங்கிப் புரட்டிப் பார்த்தாள். பதினைஞ்சு சவரனாவது இருக்கும்,” என்ற அவள் கண்ணில் ஒரு கணம் ஆவல் பளிச்சிட்டது. வச்சுக்குங்க, அப்புறமா வந்து மூட்டுக்கறோம்என்றேன். அவன் நகையை வாங்கி அங்கிருந்த பெட்டகத்தில் வைத்துப் பூட்டி, பில்லில் முத்திரையிட்டுத் தந்தான். அதைக் கறுப்பு நர்சிடம் சென்று சேர்ப்பித்து, அவளோடு அறைக்கு வந்தேன். சித்தி உடைமைகளை எடுத்து வைத்து முகம் கழுவித் தயாராயிருந்தாள். சித்தப்பாவே டிரிப்ஸைக் கழற்றிவிட்டு, வேட்டி சட்டையணிந்து சாய்ந்து உட்கார்ந்து அவரது உயிலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அது அவரது தொடர்ந்த பழக்கம். எப்போதும் கூடவே வைத்திருப்பார், தோன்றினால் எடுத்து அதைப் படிக்க ஆரம்பித்துவிடுவார். அவருக்கு மேல்மூச்சு இன்னும் வாங்கிக் கொண்டுதானிருந்தது. நர்ஸ் அவர் கையில் நரம்பு போல் ஆடிக் கொண்டிருந்த குழாயை நீக்கிவிட்டுக் கடைசியாக ஓர் ஊசியிட்டாள். அவர் மரத்துப்போனது போலிருந்தார். பின் உத்வேகமுடன் எழுந்து இரண்டடிகள் வைத்தார். அவர் தடுமாறி என் தோளைப் பற்றிக் கொள்ள நடந்து வெளியில் வந்தோம். நர்ஸ் லிப்ட்லேயே போகலாம்என்றபடி மூலைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். லிப்ட் இறங்குகையில் அவர் மயக்கமுடன் சரிந்து உட்கார்ந்து கீழிறங்கியும் எழ முடியாமல் தத்தளித்தார். என் தோள் மேல் அவர் முழுக்க சாய்ந்திருக்க, நடந்து வராந்தாவைத் தாண்டிப் பாதைக்கு வந்தோம். அவர் அசாதாரணமாகக் கனப்பதாய்ப் பட்டது. மூச்சு பலமாய் இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. முதலில் நின்றிருந்த ஜீப்பில் ஏறிப் பழையபடி குதித்தாடியவாறு சாலையை வந்தடைந்தோம். சித்தப்பா இறங்கி கண்களை மூடி மண்ணிலேயே சிறிது நேரம் உட்கார்ந்தார் . பிறகு காரைப் பிடிக்கச் சொல்லி முனகினார். நான் டாக்சியொன்றைப் பேரம்பேசி அழைத்து வந்தேன். அதன் கறுப்பு மஞ்சள் நிறம் சவ ஊர்தியை நினைவூட்டியது. இருந்தாலும் அதற்குதான் குறைவான வாடகை. அவர் அதை விரும்புபவர். அவர் மெல்ல ஏறி சித்தியின் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்தார். நான் முன்னால் உட்கார டாக்சி புறப்பட்டது.

சேர்ந்த அன்று கார் வேண்டாம், பஸ்சில் போகலாம் என்ற சித்தப்பா, அப்போது நடக்கக் கூடியவராக இருந்தார். பஸ்சில் வந்து அந்த சாலை நிறுத்தத்தில் இறங்குகையில் மாலைப்பொழுதாக இருந்தது. ஒற்றைப் பனைமரங்கள் மலையின் பின்னணியில் தீயில் கரிந்தவை போல் நின்றிருக்க, சுற்றிலும் வீடுகளேயில்லை. அங்கங்கே பாறைகள் துருத்திக் கிடந்தன. பசுமையாயிருந்தது சப்பாத்திக் கள்ளிச் செடிகளும், முட்புதர்களும் மட்டும்தான். சாலையிலிருந்து தொலைவில் ஒரு நவீன கட்டிடம் சாய்வாகத் தெரிந்தது. இந்த மருத்துவமனை அவருக்கு யாரோ ஒரு நண்பர் மூலமாகத் தெரிய வந்திருந்தது. ஏதாவது உறுப்புகள் பழுதுபட்டிருந்தாலும் மாற்றம் செய்கிறார்களாம் என்று அவர் அதைப் பிடிவாதமாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். எங்களை நோக்கி ஒரு ஜீப் தூரத்திலிருந்து வந்து உரசுவது போல் நிற்க, அவர் என்னைப் பார்த்தார். எவ்வளவு என்று கேள் என்றர்த்தம். டிரைவர் சொல்வது அதிகம் போல் தோன்றியதால் அவர் நடந்தே போலாம்என்று வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டார். நானும் பைகளைத் தோளில் மாட்டினேன். கண்டிப்பா உங்களால நடந்து போக முடியாது, ஏறுங்கஎன்றார் டிரைவர். அப்போதுதான் கவனித்தேன், இரு ஒற்றையடிப் பாதைகள், சக்கரங்களின் தொடர்ச்சியான ஓட்டங்களால் உருவாகிச் செல்கின்றன. நடுவே கூரிய பாறைகளும், உடை முட்களும், நடமாட்டமில்லாததால் சில முள் மரங்கள் தலைக்கு மேல் கவிந்தும் இருந்தன. . நான் பைகளைத் தூக்கி ஜீப்பில் வைத்தேன். அவர் ஒரு தரம் என்னைப் பார்த்து விட்டு முன்னால் ஏறிக் கொண்டார். சித்தியும் நானும் பின்னால் உட்கார ஜீப் புழுதியோடு கிளம்பியது. ஓரிடத்தில் வழியில் பனம்பழமொன்று விழுந்து கிடந்தது. டிரைவர் அவசரமாய் நிறுத்தியிறங்கி அதை எடுத்து வந்தார். இந்த பழம் ரொம்ப இனிப்பாயிருக்கும்என்றபடி பக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டார். சித்தப்பா அதையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். பழம் கவர்ச்சியான கரும் பளபளப்புடனிருந்தது.

தூரத்தே தெரிந்த அந்தக் கட்டிடம் நெருங்கி வந்தது. வரவர அதன் உயரம் வளர்ந்தது. சுற்றிலும் சிறை போன்ற கம்பி வேலியில் காட்டுக்கொடிகள் இறுகப் பற்றியிருந்தன. ஒரு பெரும் இரும்பு கேட் குறுக்கிட்டது. அதன் மேல் சிறிய பலகையில் மருத்துவமனையின் பெயர் நீலத்தில் உறைந்திருந்தது. ஜீப் நின்று இறங்கிய பின் சித்தப்பா விட்டுக் கொடுக்காமல் டிரைவரிடம் சண்டையிட்டுப் பார்த்தார். குறைக்க முடியவில்லை. நான் காசைக் கொடுத்தேன். கேட்டுக்குப் பக்கமிருந்த காக்கிச் சீருடையாளர் பக்கவாட்டுக் கதவைத் திறந்து விட்டார். ஒரு சிறிய காய்ந்த நீரூற்றுக் குளத்தை சுற்றிச் சென்றோம். ஒரு சிலர் சாப்பிட்டும், பேசியும் கொண்டிருந்தனர். மருத்துவமனைகளில் உணவுண்ணும் காலம் எப்போதுமே மாறிவிடுகிறது. கண்ணாடிக் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தோம். கீழே ரத்த நிற டைல்கள் உருவங்களை கறுப்பாகப் பிரதிபலித்தன. வரவேற்புப் பகுதியில் ஆணும் பெண்ணும் எங்களை எதிர்பார்த்தது போல் நின்றிருந்தனர். யார் பேஷண்ட்என்றாள் அவள். சித்தப்பா அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு உபாதைகளை முழுதுமாகத் தெரிவித்தார். அட்வான்ஸ் பத்தாயிரம் கட்டிடுங்கஎன்றாள். என்னை சித்தப்பா திரும்பிப் பார்க்க, நான் பேசாமலிருந்தேன். ஏம்மா, அவ்வளவு ஆகுமாஎன்றார். ஆமா, இன்னும் கூட ஆகும், கட்டினாதான் அட்மிஷன்”, என்று அவன் சொல்ல, சலிப்புடன் குடுரா”, என்றார். அவரின் பணத்திலிருந்து கவனமாக எண்ணிக் கொடுத்தேன். பெயரும், ஊரும் பதிவு செய்யப்பட்ட பின், ஒரு சாவியைத் தந்து நூற்றியிரண்டாம் அறைக்குப் போகச் சொன்னான். லிப்ட் கிடையாதாஎன்று நான் கேட்கவும், “அது கொஞ்சம் ரிப்பேர்என்றாள் முகத்தைப் பாராமல். பைகளைச் சுமந்து கொண்டு படிகளில் ஏறினோம். ஏதோ விடுதிக்கு தங்கப் போவது போலவே தோன்றியது. சித்தப்பா மெதுவாகப் படிகளில் ஏறினார். சித்தி அவரைக் கைத்தாங்கலாகப் பிடித்து வந்தாள். அறையை வந்தடைந்தோம். கதவைத் திறந்து விளக்குளைப் போடவும் அறை, வெள்ளை விரிப்புகளோடும், இரு கட்டில்கள், நாற்காலி, மேஜை, நிலைக் கண்ணாடியோடும்,

இணைந்த குளியலறையோடும் விரிந்தது. நோயை நினைத்துப் பார்க்க முடியாத தோற்றமாக இருந்தது. அதற்காகத்தான் இப்படி அமைத்திருக்கிறார்கள் என்று தோன்றியது. அறை மிகுந்த பாதுகாப்புணர்வோடு எங்களை அணைத்துக் கொண்டது. சித்தப்பா கட்டிலில் ஏறிப் படுத்தபடி, “ஏண்டா, ரொம்ப செலவு வைக்கும் போலிருக்குதேஎன்றார். ஆனால் அவர் முகத்தில் நிம்மதி நிறைந்திருந்தது. சித்தி, “பணம் போனாப் போவுது, உடம்பு நல்லானாப் போதும்என்றாள். நீங்கதானே, யாரோ சொன்னாங்கன்னு, இங்கேயே வரனுமின்னீங்க”, என்றேன். சித்தப்பா கேட்க விரும்பாமல் கண்களை மூடிக் கொண்டார். நான் அப்படிப் பேசியிருக்கக் கூடாது எனப் பட்டது.

வெளியே காலடியோசை வந்தது. மெலிந்து கறுப்பாயிருந்த ஒரு நர்ஸ் உள்ளே நுழைந்தாள். அவள் கண்களை சந்தித்தபோது எனக்குள் ஆழ்ந்த வருத்தம் பரவுவதை உணர்ந்தேன். எதனாலோ அவற்றில் நிரந்தரமாக பெரும் துக்கம் குடி கொண்டிருந்தது. ஒரு விதத்தில் மிகச்சாதாரணமாகவும், பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தால் ஏதோ ஒருவித வசீகரத்துடனும் தோன்றினாள். கைகளில் பூனை ரோமங்கள் சுருண்டிருந்தன. சித்தப்பாவிடம் மெதுவான குரலில் என்ன உடம்புக்குஎன்றாள். அவர் சொன்னதையே பிறழாமல் சொல்லவாரம்பித்தார். பொறுமையுடன் எல்லாவற்றையும் கேட்டு அவரின் பின்புறத்தில் துணியை இறக்கி ஊசியைக் குத்தினாள். வென்றபடி அவர் பேசாமலானார். சித்தி ஆறுதலாகத் தேய்த்து விட்டாள். டாக்டர் அப்புறமா வருவாங்கஎன்று சொல்லிவிட்டு நர்ஸ் சென்றாள். சித்தி பைகளிலிருந்து உணவை எடுத்து வைத்தாள். அச்சூழலில் எனக்கு சாப்பிடப் பிடிக்கவில்லை. அவள் பழகியவள் போலிருந்தாள். விளக்கையணைத்துவிட்டுப் படுத்தோம்.

நள்ளிரவிருக்கும், திடீரென்று விழித்துக் கொண்டேன். எங்கோ ஆழத்தில் யாரோ கத்துவதான பிரமை. அய்யோ, அம்மா…தீனமான அலறல் கேட்டது போலிருந்தது. பிறகு துல்லியமான அமைதி. மீண்டும் அலறல்கள் அவ்வப்போது கேட்டபடியிருந்தன. எனக்கு மொசைக் தரையின் குளிர்ச்சியை மீறி வேர்த்து, கண்களை இறுக மூடிக் கிடந்தேன். நீண்ட நேரம் கழித்துத் தூங்கி விட்டிருந்தேன். உறக்கத்தில் மணியொலித்தது. சார், டீஎன்று குரல் வெளியிலிருந்து வந்தது. உடனே வேணாம்என்றேன். சித்தி விழித்திருந்தாள் போலும். எனக்கு ஒரு காபி வேணும்என்றாள். நான் எழுந்து கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன், மணி ஐந்து. மீண்டும் படுத்துக் கொண்டேன். விழித்தபோது வெளிச்சம் கண்களைக் கூசியது. சித்தப்பா தலையணையில் சாய்ந்து தன் உயிலை வரிவரியாக வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அது ஒருவித பொழுதுபோக்கும் கூட. அடிக்கடி தன் படைப்பில் திருத்தங்களை செய்து மாற்றிக் கொண்டிருப்பார். சாவகாசமாய் இருந்தால் எடுத்துப் படிக்கத் தொடங்கி விடுவார், சில சமயங்களில் ராகத்தோடு வாய்விட்டே படிப்பார். அதில் தனக்குப் பிள்ளைகளில்லாததால் அவர் மனைவிக்குப் பிற்பாடு முழு சொத்தும் எனக்கு என்றிருந்தது. அதில் பல நுணுக்கமான நிபந்தனைகளும் உண்டு. மறு கட்டிலில் சித்தி கவலைப்படாமல் தலை சீவிக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் நீண்டு வளர்ந்த கூந்தலில் ஓரிரு வெள்ளை ரோமக் கோடுகள் ஓடின. புதிதாய்த் தோன்றிய கரும் பச்சைப் புடவையை உடுத்தியிருந்தாள். கணவனும் மனைவியும் நல்ல மனநிலையில் இருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. உயிலில் சிலவற்றைத் தளர்த்தக் கேட்கலாமென நினைத்து, வேண்டாமென எழுந்து குளிக்கச் சென்றேன். அவர் தன் திறமையென்று நம்புபவற்றில் மாற்றம் செய்ய ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார். வென்னீரில் குளித்து உற்சாகமாய் உணர்ந்தேன். கொண்டு வந்திருந்த ரொட்டிகளை உண்டோம்.

வெளியில் வராந்தாவில் காலடியோசைகள் கேட்டன. கதவைத் திறந்து கறுப்பு நர்ஸ் வந்தாள். பின்னால், வெண்கோட்டு, ஸ்டெதஸ்கோப் மாலையுடன் ஒரு பெண்மணி. அவள் நெற்றியில் சிவந்த விழி போல் அகலக் குங்குமம், உதடுகள் புன்னகையில் வளைந்திருந்தன. அவள் காதுகளில் விலையுயர்ந்த தோடுகள் மின்னுவதை சித்தி கவனிப்பதைக் கண்டேன். மற்றொரு டாக்டர் மழித்த முகமுடனிருந்தார். அவர்களுடன் ஓர் இளம் நர்சும் இருந்தாள். அவள் அசையுந்தோறும் வெண்ணிற வெளிச்சம் அறைச் சுவர்களில் பரவியது. டாக்டர் பெண்மணி சித்தப்பாவை பரிசீலித்தாள். அவர் வயிற்றைத் தொட்டுக் காட்டி வலி அளவுகளை விளக்கினார். எங்களை வெளியில் இருக்கச் சொல்லி கதவைச் சாத்தினாள் நர்ஸ். நாங்கள் ஜன்னலருகில் நின்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். கரிய நர்ஸ் டிரஸ்ஸை அவிழ்த்திடுங்கஎன்றாள். எங்க வலிக்குது, இங்கியா” “இன்னும் கீழ…என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த அவர் ஆவென்றலறினார். டாக்டர் அடிவயிற்றில் அழுத்திக் கொண்டிருந்தாள். சித்தி உள்ளே நுழைய முயன்றாள். அவளைப் பிடித்து நிறுத்தினேன். அவளின் கை அடங்காமல் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. பின், சித்தப்பாவைக் கீழ்த்தளத்துக்குக் கூட்டிச் சென்று வரிசையாக எக்ஸ்ரேவும், ஸ்கேனிங்கும் எடுத்தார்கள். ஸ்கேனிங் அறையிலிருந்து தொடர்ச்சியாக அவரின் கூக்குரல்கள் கேட்ட வண்ணமிருந்தன. சித்தி கலங்கியகண்களைத் துடைத்தவாறிருந்தாள். கதவு திறந்து டாக்டர் பெண்மணி சிரித்தபடி வெளிப்பட்டு, “அவர் நிறைய குடிப்பாராஎன்றாள். அவருக்குக் குடிப்பழக்கமே கிடையாதுஎன்றாள் சித்தி. நான் எப்போதாவதுதான் குடிப்பார்என்றேன். ஒன்னுமில்ல, வயிறு புண்ணாயிருக்கு, ஒரு ஆப்ரேஷன் பண்ணணும், அது வரை சாப்பிடக் கூடாதுஎன்று டாக்கடர் சொல்லவும், சித்தி கேவினாள். மீண்டும் அறைக்கு வந்தோம். சித்தப்பாவின் கண்களில் பயம் தெரிந்தது. என்னையும் அது தொற்றிக் கொள்வது போலிருந்தது. கறுப்பு நர்ஸ் கீழ போயி மருந்து வாங்கி வந்திடுங்கஎன்று ஒரு நீளச் சீட்டைத் தந்தாள். நான் பதற்றமுடன் கீழே விரைந்தேன். வரவேற்புப் பகுதிதான் மருந்தகமும் போல. அங்கு பணத்தைக் கட்டி ஒரு கைப்பையளவு மருந்துகளை வாங்கிக் கொண்டு திரும்பினேன். விலை மிக அதிகமாயிருப்பது போல் பட்டது. நிறைய பாட்டில்களாக இருந்தன. நர்ஸ் ஒரு பாட்டிலை மாட்டி சித்தப்பாவின் கையில் நரம்பைத் தேடி ஊசியை செருகினாள். சித்தப்பா வலியில் முனகினார். குழாயில் மருந்து பயணித்தது. வாய்வழியாகவும் சில மாத்திரைகளைப் போட்டாள். விழுங்குகையில் அவர் முகம் அதை முழுவதுமாக வெறுப்பது தெரிந்தது. சிறுநீர் பிடிச்சிக் கொடுங்கஎன்று நர்ஸ் ஒரு சிறு பாட்டிலைத் தந்தாள். சித்தப்பா சற்று புரண்டு படுக்கையிலிருந்தவாறே வேட்டியை விலக்கிப் பாட்டிலைப் பிடித்தார். சர்ரென்று ஒலி எழும்பி என்னைக் கூச வைத்தது. சித்தி பாட்டிலை மூடித் தந்தாள். நர்ஸ் பரிசோதித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டுமென சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள். மீண்டும் சித்தி மெல்ல விசும்ப ஆரம்பித்தாள். அவள் அடிக்கடி இப்படி அழுவதை தன் கடமையாகக் கருதுகிறாள் போலும்.

நான் சலிப்புடன் வெளியில் வந்தேன். கீழேயிருந்த சிறு உணவு விடுதிக்கு வந்து டீக் குடித்து ஆசை தீர புகை பிடித்தேன். சிலர் மரத்தடியில் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ஒரு பெண் அழுது வறண்டமுகத்துடன் வானத்தை வெறித்துக் கொண்டிருந்தாள். குச்சியால் மண்ணில் கிளறிக் கொண்டருந்தவரிடம் என்னாச்சுஎன்றேன். அவர் சாதாரணமாக இவ வீட்டுக்காரன வயித்து வலின்னு சேத்து அஞ்சாறு நாளாகுது… அம்பதாயிரம் ஆகியிருக்கும், இப்ப செத்துப் போயிட்டான்என்றார். அங்கேயே நின்றிருந்தேன். நசுங்கல்களுடன் பயமுறுத்துவது போல் ஓர் ஆம்புலன்ஸ் ரிவர்சில் வந்து நின்றது. பக்க வாசல் வழியாக இருவர் துணி மூடிய ஓர் உடலைக் கொண்டு வந்து ஏற்றினார்கள். அதுவரை அமைதியாயிருந்த அப்பெண் அழுது புரண்டாள். அனைவரும் ஏறி நெருக்கி உட்கார்ந்த பின் ஆம்புலன்ஸ் அசைந்து சென்றது. உணவு விடுதியினுள் நுழைந்தேன். உள்ளே அங்கங்கே சிலர் கவலை தோய்ந்த முகங்களுடன் அமர்ந்திருந்தனர். நான் போய் ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்தேன். எதிரிலிருந்த ஒருவர் வசதியானவர் என்று தோன்றியது. யாரைச் சேர்த்திருக்கீங்க, என்ன நோயி”, என்றேன் அவரிடம். அவர் சந்தேகமுடன் அப்பாவுக்கு கிட்னி மாத்தணும், அதான்…என்றார். நீங்க தந்தீங்களாஎன்றேன். இல்ல, விலைக்குதான்”, என்று எழுந்து கொண்டார். எனக்கு அதிர்ச்சியாயிருந்தது. பணம் தந்தால் இதயத்தைக் கூட வாங்கிக் கொள்ளலாம் போலிருக்கிறது. உணவுப் பொட்டலங்களை வாங்கிக் கொண்டு திரும்பினேன். அறையில், சித்தப்பாவுக்கு மற்றுமொரு மருந்து பாட்டிலை நர்ஸ் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தாள். மீண்டும் சில மாத்திரைகளை அவர் வாயிலிட்டாள். அவற்றை அவர் முகம் சுளிக்க விழுங்கினார். ஒரு பெரிய பாட்டிலை என்னிடம் தந்து, “அப்புறமா யூரின் பிடிச்சி கீழ லேப்ல கொண்டு வந்துக் கொடுத்திடுங்க”, என்றாள்.

மாலையில் சித்தப்பாவின் சிறுநீர் பாட்டிலுடன் கீழே வந்தேன். வராந்தாவில் வரிசையான அறைகளில் பெயர்ப்பலகைகள் நீட்டியிருந்தன. எதிரிலேயேயிருந்த லேப்பின் உள்ளே சுதந்திரமாக நுழைந்தேன். நர்ஸ் தனிமையில் எதையோ சாராய விளக்கில் சூடுபடுத்திக் கொண்டிருந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தது ஆச்சரியமளித்தது. இங்கே வச்சிடுங்கஎன்றாள். வெண்ணிற உடைக்குக் கீழ் முதுகுப் பள்ளம் மேலும் கருமையாகி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. சித்தப்பாவுக்கு என்ன உடம்பு”, என்றேன். யூரின் இன்பெக்ஷனாயிருக்கலாம்”, என்றாள். எப்படி”. அவள் நிமிர்ந்தாள். கண்களும், பற்களும் வெண்மையாய்த் தெரிய, “அவரிட்டயே கேளுங்க… பீபீ, பீவர் கூட இருக்கும் போலிருக்கு, நான் சொல்லக் கூடாது, டாக்டரம்மா திட்டுவாங்க”, என்றாள். அவள் நீண்ட விரல்களால் ஒரு டியூபை எடுத்தாள். நான் குழம்பியபடி வெளியில் வந்தேன். சித்தப்பாவுக்கு எனக்குத் தெரிந்து பெண்களின் வழியாக அந் நோய் வர வாய்ப்பிருக்கிறது. ஊரில் அவரைப் பற்றி நிறைய கதைகளுண்டு. ஆனால் இந்த ஆதாரமுடன் சித்திக்குத் தெரிந்தால் சித்தப்பாவுடன் பெரும் சண்டையைத் தொடுத்து விடுவாள் இரவில் தூக்கமின்றிப் புரண்டபடியிருந்தேன். நேரடியாக நடப்பது போல் பல கனவுகள் தொடர்ந்தன. எப்போதோ, எங்கோ வீலென்ற அலறல் கேட்டது. யாரோ என்னை அழைப்பது போலுணர்ந்தேன். நான் அரையுறக்கத்தில் எழுந்து வெளியில் வந்தேன். வராந்தாவில் யாருமேயில்லை. வரிசையாக இருந்த அறைகளெல்லாம் மூடுண்டுக் கிடந்தன. மேலே செல்லும் படிக்கட்டுகளில் இரும்புக் கதவு பூட்டிக் கிடந்தது. லிப்ட்டில் சிவப்பு அம்புக்குறி அந் நேரத்திலும் சதா கீழேயே காட்டியபடியிருந்தது. நான் மறுபுறப் படிகளில் கீழிறங்கினேன். ஆளரவமற்ற கீழ்த்தளத்தின் கோடியில் முன் நுழைவாயில் வெளிச்சமுடன் தெரிந்தது. அதன் கம்பிக் கதவு சாத்தியிருந்தது. அதைத் தாண்டிப் படிகளற்ற வழி சரிந்து சென்றது. இப்பக்கம் தூரத்தே வரவேற்புப் பகுதி தெரிந்தது. அங்கு இருவரும் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நேரெதிர்ப்புறம் செல்ல, பெயர்ப்பலகைகளுள்ள வரிசையான அறைகள் மூடியிருந்தன. எதிரில் ஒதுக்குப்புறமாயிருந்த ஆப்ரேஷன் அறையும் சாத்தியிருந்தது. எல்லாவறையும் தாண்டி நான் நடந்தேன். வராந்தாவிலிருந்து கிளைத்த ஒரு சந்து சென்றது. கதவொன்று தன்னம்பிக்கையினாலோ என்னவோ பூட்டப்படாமலிருந்தது. அங்கு வளைந்து திரும்பும் படிகள் அரையிருளில் தோன்றின. அவற்றில் தூக்கமற்று அலையும் உணர்வில் இறங்கினேன். படிகள் தரைக்கும் கீழுமானப் பகுதிக்கு இட்டுச் சென்றது. இறுக மூடிய அறையொன்று இருந்தது. பெரும் குளிரூட்டப்பட்டிருப்பது தெரிந்தது. இயந்திரத்தின் தொடர்ந்த ஒலி ரீங்கரித்தது. கதவுப் பிளவுகளில் குளிர்தாரைகள் பீறிட்டன. சுவர்கள் சில்லிட்டிருந்தன. முழு இருளாகவுமிருந்தது. அது சவக்கிடங்கா அல்லது உறுப்புகள் பாடம் செய்யுமிடமா, இரத்தவங்கியா என்று தெரியவில்லை. ஓர் உயிரற்றத் தன்மை அங்கு நிலவியது. தொடர்ந்து நின்றிருக்க பயமெழும்பியது. எதிர்ப்புறம் படிகளின்றி மேலேறிய சற்று அகல வழியில் நடந்தேன். முடிவில் உட்புறம் தாழிடப்பட்டு ஷட்டர் இறங்கியிருந்தது. தாழை விலக்கி மெல்லத் தூக்கினேன். சுற்றிலும் இலேசான வெளிச்சம் விரிந்தது. செடிகளும், புதர்களும் இருளுருவங்களாய் தெரிந்தன. இயற்கையான குளிர்ச்சி என்னை சூழ்ந்தது. அது முற்றிலுமான வெளிப்புறம் என்று கண்டேன். தூரத்தே நிற்கும் காவலர் தெரிந்தார். யாரோ தொடர்ந்து என்னைக் கண்காணிக்கிறார்கள் என்று பட்டது. என்னைத் தூக்கி வெளியில் வீசலாம், எதற்காகவாவது தண்டிக்கலாம். அப்படியே வந்த வழியில் மேலேறித் திரும்பினேன். நான் கனவில் நடப்பதாக உணர்ந்தேன்.

மறுபடியும் கீழ்த்தளத்தை வந்தடைந்தேன். கடைக் கோடியிலிருந்த ஓர் அறையிலிருந்து வெளிச்சம் தோன்றியது. என் எண்ணங்கள் அழைத்துச் செல்வதை மேலும் பின்தொடர்ந்தேன். மெதுவாக அங்கு சென்றேன். என்னையறியாமல் எதையாவது இடித்து சப்தமெழுப்பி விடுவேன் எனத் தோன்றியது. நீண்ட நேரம் கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருப்பதின் உணர்வு அது. என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன். ஜன்னல்கள் திரைச்சீலைகளால் இழுத்து விடப்பட்டிருந்தன. அதன் ஓர இடைவெளிகளின் வழியே பார்த்தேன். அதுவும் முற்றிலும் குளிரூட்டிய பரிசோதனைக் கூடம் போல் தோன்றியது. ஆண் டாக்டரும் ஒரு நர்சும் இருப்பது தெரிந்தது. டாக்டர் முதுகைக் காட்டியபடி ஒளிரும் கம்ப்யூட்டர் மானிட்டரை அசிரத்தையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். பக்கவாட்டில் நர்ஸ் மேசையின் மீது கவிழ்ந்து உறங்கியிருந்தாள். அவளின் மார்பகம் ஏறித் தாழ்ந்து கொண்டிருந்தது. கண்ணாடிப் பெட்டகங்களுள் குடுவைகளிலும், பிளாஸ்டிக் உறைகளிலும் ஏதேதோ மனித உறுப்புகள் அமிலத்தில் மிதப்பது போல் தெரிந்தன. தசைக் கோளங்களாக ரோஜா நிறத்தில் சிவந்து கோடுகள் படர்ந்து இருந்தன. அவை மெல்லத் துடிப்பது போலும் தோன்றின. நான் உள்ளே புகத் தலைப்பட்டு விலகித் திரும்பினேன். சித்தப்பாவிற்கு இதற்குள் ஏதாவது நேர்ந்திருக்குமோ என்ற பதைப்பு உண்டாகியது. அவசரமாக மேலே வந்து அறைக்குள் நுழைந்தேன். சுயநினைவின்றி மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார் சித்தப்பா. சித்தி சுருண்டு படுத்திருந்தாள். குழாயின் வழியாக மருந்து துளித் துளியாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. இவை மட்டுமே உண்மைகளாகப்பட்டன. நான் கீழேக் கண்டவை யாவும் மாயம் போலிருந்தன. என் நாக்குக் கசந்து உடலில் வெப்பம் கூடியது. ஜுர வேகத்தில் சித்தப்பாவின் சிறுநீரகம் அறுவைச்சிகிச்சையில் வெட்டியெடுக்கப்படுவதாகவும், அவர் கத்தி அழுவதாகவும், இரத்த ஆறு ஓடுவதாகவும் காட்சிகளைக் கண்களுள் கண்டு கொண்டிருந்தேன். அப்படியே உறங்கியும் விட்டேன்.

மறுநாள் காலையில் டாக்டர் பெண்மணி குழுவோடு வந்தாள். அதே புன்னகையுடன் பரிசோதித்து விட்டு, “இன்னைக்கு ஆப்ரேஷன் பண்ணலாம், தயார் செய்யுங்கஎன்றாள், எல்லோருக்கும் பொதுவாக. சித்தப்பாவின் எல்லா உடைகளும் களையப்பட்டன. வெள்ளி அரைஞானைக் கழற்றுகையில் வேண்டாமென முரண்டினார். அதை ஆண்மையின் அடையாளமாகக் கருதினார் போலும். அவர் மேல் வெள்ளைப் போர்வை போர்த்தியதில் பிரேதம் போல் தோன்றினார். அவ்வப்போது என் எண்ணங்கள் அபத்தமாக ஓடுவதை உணர்ந்து கொண்டேயிருந்தேன். அவரை ஸ்ட்ரெச்சர் வண்டிக்கு மாற்றினார்கள். பூட்டியிருந்த லிப்டைத் திறந்து கீழ்த்தளத்துக்குக் கொண்டு வந்தார்கள். ஆப்ரேஷன் தியேட்டருக்குள் தள்ளிச் செல்லும் போது அவர் எங்களைத் தீனமாய்ப் பார்த்தபடியிருந்தார். கதவு மூடியதும், அவரைப் பார்ப்பது இதுதான் கடைசியோ என்ற எண்ணம் வந்து போனது. சித்தி சுவரோரம் சரிந்து உட்கார்ந்து அழத் தொடங்கினாள். எனக்கு தொண்டையை அடைத்தது. நான் நெருங்கி அவள் கைகளைப் பற்றினேன். என் மேல் சாய்ந்தாள். உடல் அழுகையில் குலுங்கியது. அவள் முதுகைத் தடவிக் கொடுத்தேன். படிப்படியாக விசும்பல் குறைந்து நின்றது. கொஞ்ச நேரம் அப்படியே கட்டுண்டிருந்தோம். அவளின் உடல் வெம்மையையும் அழுத்தத்தையும் உணர்ந்தபடியிருந்தேன். யாரோ வர மூக்கையுறிஞ்சியபடி விலகினாள். அங்கேயே நெடுநேரம் காத்திருந்தோம். டாக்டர் பெண்மணி புன்னகையுடன் வெளியேறிய பின் மயங்கிய சித்தப்பாவை வெளியில் கொண்டு வந்தார்கள். அறையில் மெல்ல மயக்கம் தெளிந்ததும் முனக ஆரம்பித்தார். அது கத்தலானது. இடுப்பைச் சுற்றிப் போடப்பட்டிருந்த பெரும் கட்டை பிய்த்துவிடுவது போல் திமிறினார். அதில் மெல்லிய இரத்தக் கோடுகள் புலப்பட்டன. நான் ஓடிச் சென்று நர்ஸை அழைத்து வந்தேன். அவள் ஓர் ஊசியிடவும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினார்.

சித்தப்பா வீட்டின் பெரும் மரக்கட்டிலில் படுத்திருந்தார். மருத்துவமனையிலிருந்து வந்தததிலிருந்து கண்கள் மூடியேயிருந்தன. தொடர்ந்து மேல்மூச்சு இரைந்தது. நான் அவருக்கு பக்கத்தில் விசிறியபடியிருந்தேன். பலர் அறை வாசலிருந்து பார்த்துப் போனபடியிருந்தனர். குடும்பத்தினர் சித்தியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். பல இரவுகள் ஆழ்ந்த தூக்கமற்ற என் கண்கள் இழுத்தன. சித்தி பாலும் மாத்திரைகளும் எடுத்து வந்து அவரை எழுப்பிப் பார்த்தாள். பலமுறை எழச் சொல்லி வேண்டினாள். கடைசியில் அவர் எழுந்து சம்மணமிட்டு படுக்கையில் உட்கார்ந்தார். முகம் தெளிந்திருந்தது. மிக அமைதியுடன் பருகினார். தலையணைக்கடியில் வைத்திருந்த உயிலைப் எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் அங்கேயே செருகி வைத்தார். மீண்டும் கண்களை மூடிப் படுத்துக் கொண்டார். பெரும் நித்திரை வந்து என் மேல் கவிந்தது. உட்கார்ந்தபடியே அவர் படுக்கையில் சாய்ந்து தூங்கி விட்டிருந்தேன். திடுக்கிட்டு விழித்தேன். அவர் மேலிருந்த என் கையில் ஏதோ சில்லிட்டது. விரல்கள் பிசுபிசுப்புடன் சிவந்திருந்தன. அவரின் இடுப்புக்கட்டில் இரத்தக் கோடுகளோடின. சித்தப்பாஎன்று கத்திவிட்டேன். சித்தி சமையலறையிலிருந்து ஓடி வந்தாள். அவர் விழித்து அலங்க மலங்கப் பார்த்தார். பார்வை ஓடி வராந்தாவிலிருந்த அவர் அம்மாவின் புகைப்படத்தில் போய் நிலைத்தது. காய்ந்த மாலையுடனிருந்த பழுப்பேறிய பழங்காலப் புகைப்படம். சித்தப்பாவின் கண்கள் அங்கேயே படிந்திருந்தன. அவற்றில் இப்போது சலனமில்லை. சித்தி அலறி அவரை உலுக்கினாள். அவரின் தலை தொய்ந்தது. அவள் பெருங்குரலெடுத்து அழத்தொடங்கினாள்.

ராணிதிலக் கவிதைகள்

தாவுதல்

வானத்தின் மான் தாவுகிறது. அதன் முகத்திற்கு முன்பே நீர் ஒடையும், அதன் கால்களுக்குப் பின்னே, பச்சைக் காடும் பிறக்கவே இல்லை. நான் தாகத்தில், நீரைத்தேடி அலைகிறேன். மானின் வெண்புள்ளிகள் உதிர்ந்த, மழையாவது இன்னும் நிகழவே இல்லை. என் கால்களுக்குக் கிடைத்த நீரோடையில், என் முகத்தையே அள்ளி அள்ளிப் பருகுகிறேன். தாகம் தீர்வதே இல்லை. எதிர்க்கரையில், கொம்பு இழந்த மானொன்று தன் காதலியின் முகத்தை, நீரிலிருந்து உறிஞ்சி, உறிஞ்சிப் பருகுகிறது. தன் காதலியின் வெவ்வேறு முகங்களை, அவ்வப்போது முத்தமிட்டுக் கொள்கிறது. அதன் பெருமூச்சு, சிற்றோடையையே அசைக்கிறது. அச்சிற்றலைகளின் கோபம், என் காதில், விரக வார்த்தைகளாய்ப் பரவி வளர்கின்றன. தாகத்தால் வானைப் பார்க்கிறேன். வானத்தில் பெண் தாவுகிறாள்.

வேட்டை

‘‘உன் கூந்தலின் ஓரிரு நரைகள், நாரைகளை நினைவூட்டுகின்றன.’’ அவள் சிரித்தாள். ‘‘உன் புருவங்களின் கீழ் மீன்கள் அலைபாய்கின்றனவே.’’ வெட்கத்துடன் அவனை அணைத்துக்கொண்டாள். கலவி அரும்பி பூத்தது. இருவருக்கிடையில் ஓர் உவமையாய் இருக்க விரும்பாத நாரை அவள் கூந்தலிலிருந்து இறங்கி, பசலை அழிந்து வரும் நெற்றியைக் கடந்து புருவங்களின் மேல் கால் வைத்து குனிந்தது. அதன் அலகு உவமையாய் அலைந்து கொண்டிருந்த மீன்களை கொத்திக் கொத்தி தின்றது. பூமியின்மேல் இரண்டு உடல்கள் அணைந்தன.

காத்திருப்பு

சேவல் கூவுவதற்கு முன்பாகவே எழுந்துவிட்டேன். படித்துறையில் பெண்கள் நீராடுவதற்கு முன்பாகவே நனைந்துவிட்டேன். விடிந்துவிட்டது. அறையில் விழும் முதல் கதிரின் ஒளியில், என் கூந்தலை உலர்த்துகிறேன். அறையில் பரவும் சூரிய வெளிச்சம் என் தலைவனின் மனதைப்போல் தரையில் புரள்கிறது. என் கூந்தலை நீவுகிறேன். நீரைப்பருகிய மயக்கத்தில் கூந்தல் சிக்கிக்கொண்டன. சிக்கெடுத்து சிக்கெடுத்து இதோ மாலையும் வந்துவிட்டது. ஆனாலும், விரல்களுக்கு அகப்படாமல் ஒரு கரு முடியும் ஒரு வெள்ளை முடியும் பின்னிக்கொண்டு பிரியமாட்டோம் என்கிறதே.

சுவர்

யாரும் சொல்லவில்லை. ஒன்பது வருடங்களாக ஒரு சுவரையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். யாரும் அழைக்கவில்லை. சுவரை விட்டுவிட்டு வெளியேறினார். அறையில் யாரும் இல்லை. திறந்த கதவின் வழியே சூரியன் வந்தமர்ந்தது. இரவில் சந்திரன் வந்தமர்ந்தது. அறையின் ஓரத்தில் சுவர். அந்தச் சுவர் யாருக்கும் தெரிவதில்லை. புரிவதும் இல்லை.

நட்சத்திரங்கள்

இம்மரத்திலிருந்து நட்சத்திர இலைகள் உதிர்கின்றன. உதிரும் இலைகளைக் கடந்து அறையை அடைகிறேன். தரையில் கருங்கற்களின் சிதைவு பொன்போல் ஒளிர்கிறது. சுவரில் முஷாஷி செடியின் ஓவியம். கண்களை மூடி தியானிக்கிறேன். உடலின் எடை கரைகிறது. முஷாஷி செடியின் நறுமணம் காற்றில் பரவுகிறது. புல்வெளியெங்கும் கருப்பு முயல்கள் தாவுகின்றன. என் நிழலில் கரைகின்றன. கண்ணைத் திறக்கிறேன். உடலைக் கடக்கிறேன். அறையைக் கடக்கிறேன். பாதையை, இம்மரத்தை அதன் காலடியில் கிடக்கும் சிறுகுட்டையைக் கடக்கின்றேன். என் உடல் மரத்திலிருந்து உதிரும் நட்சத்திர இலைகளாகின்றன. என் ஆன்மா, இக்குட்டை மேல் மிதக்கும் நட்சத்திர மீன்களாகின்றன.

மாமை

சூரியன் மறைந்துவிட்டது. உன் உடலில் படரவேண்டிய மாமை, கனவில் என் உடலில் பரவுகிறது. உன் முகத்தை நினைத்தபடி, பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன், இவ் வயலோரத்தில், இரவும் கறுத்துவிட்டது. உன் வார்த்தைகளின் லயத்தைப்போல், அந்தரத்தில் இரு மின்மினிகள் ஏறி, தாழ்கின்றன. அவை, உன்னைக் கடந்தும் பறக்கலாம். என் இந்திரியத் துளிகளே அவை என்பதை, ஒரு வேளை, நீ உணரவும் கூடும். இல்லை எனில் நாளை விடிகின்ற காலைப்பொழுதில், உன்னை அடையாளம்காணும், நீ வளர்க்கும் செடியின், இலையில், உறைந்த பனித்துளிகளும், என் சுக்கிலத் துளிகளாகட்டும். இக்குளிரான இரவில், காற்று ஏறி, தாழ்கிறது. விம்மித்து எழுந்து அடங்கும், நான் தீண்டாத உன் நரைமுலைகளின் உஷ்ணத்தை நினைத்தபடி. என் உடலைச் சாந்தமாக்குவேன்.

விமர்சனம்:

ஷோபாசக்தி-யின் ம்

ஜீ.முருகன் ( G Murugan )

முப்பதாயிரம் வருடங்களாகக் கொடிய யுத்தம்! ஒரு இலட்சம் மனிதர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், அய்ம்பதினாயிரம் அங்கவீனர்கள், இருபதாயிரம் விதவைகள், பத்தாயிரம் பேருக்கு பைத்தியம். பூசா, மகசீன், களுத்துறை,பாரிய இடப்பெயர்வுகள், புலப்பெயர்வுகள், இயக்கங்கள், மாவீரர்கள், தமிழீழ ஒறுப்புச் சட்டம், தமிழீழ சிறை, துரோகிகள், பேச்சுவார்த்தை மானுட ஒன்றுகூடல் பொங்கு தமிழ் கதைகளும், பெருங்கதைகளும் சொல்லப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன. எல்லாக் கதைகளையும் கேட்டுக்கேட்டு ம் சொல்லிக்கொண்டேயிருக்கும் என் சனங்களுக்கு… இப்படித்தான் இந்த நாவலை அர்ப்பணம் செய்கிறார் ஷோபா சக்தி.

சமீபத்தில் என்னால் முழுமையாக வாசிக்க முடிந்த புத்தகங்களில் ஒன்று அசோகமித்திரனின் ஒற்றன் (மூன்றாவது முறையாக வாசிக்கிறேன்), இன்னொன்று ஷோபசக்தியின் ம். முன்பு அவருடைய கொரில்லா நாவலையும், ‘தேசதுரோகி சிறுகதைத் தொகுப்பையும் வாசித்திருக்கிறேன். ம் அவர் எழுத்தின்மேலிருந்த மரியாதையையும் நம்பிக்கையையும் இன்னும்கூட்டியிருக்கிறது. இவரைப்போன்றே இலங்கை எழுத்தாளர்களில் அ.முத்துலிங்கத்தின் எழுத்துக்களும், சக்கரவர்த்தியின் எழுத்துக்களும் (இரண்டாவது யுத்தம்) கவனத்துக்குரியவைகளாக இருக்கின்றன. அ.முத்துலிங்கத்தின் கெர்னல் கிட்டுவின் குரங்கு கதையை வாசித்த போதுதான் இலங்கை பிரச்சினைக்கும் அவருக்கும் ஏதோ ஒட்டு உறவு உண்டு என்பதை தெரிந்துகொண்டேன். சக்கரவர்த்திக்கும், ஷோபாசக்திக்கும் ரத்தமும் சதையுமான உறவு.

தமிழில் கொடிகட்டியும் கட்டாமலும் பறக்கும் எழுத்தாளர்களோடு ஒப்பிடுகையில் ஷோபசக்தி சற்று மேலானவராகவே தெரிகிறார். உணர்ச்சிவசப்படாமல் தயக்கமில்லாமல் சொல்லமுடியும், இவருடைய எழுத்து சர்வதேச தரம் கொண்டதென்று. தீவிரமும், எள்ளலும், லகுவானதுமான இவருடைய நடை அபூர்வமானதாகவே தோன்றுகிறது. சகபடைப்பாளியாக என்னைப் பொறாமை கொள்ளச் செய்யகூடியதாகவும் இருக்கிறது. அவசியத்தை மீறி ஒரு வரிகூட எழுதப்படவில்லை என்பது கவனிக்கப்படவேண்டிய விஷயம். சம்பவங்கள் நிகழும் இடங்களைப்பற்றி விவரிப்புகள்கூட கச்சிதமாகத்தான் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. தேர்ந்த தொழில் நுட்பம் கொண்டவராக தெரிகிறார் ஷோபாசக்தி. தீவிரமான வாழ்வு மட்டுமே படைப்பை நிறைப்பதில்லை. சொல்லபட்ட விதத்தில்தான் அது ஒளிர்வுபெறுகிறது. சொல்பவனின் அக்கறை எதைச் சார்ந்துள்ளது என்பதும் முக்கியமான விஷயம். இன்னொரு சந்தோஷமான விஷயம் நாவல் 168 பக்கங்கள் மட்டுந்தான். அதிலும் 85 எம்.எம் காலம் மட்டுமே கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன பக்கங்கள். 500, 600 பக்கங்களை பார்த்து மிரண்டு போயிருப்பவர்களுக்கு இது ஆறுதளளிக்கக்கூடிய விஷயம்தானே.

ஷோபாசக்தியைப்போல இலங்கை இனப் பிரச்சனையில் போராளியாகவோ, வதைகளுக்கு ஆளானவராகவோ, புலம்பெயர்ந்தவராகவோ உள்ள ஒருவர் இந்த எழுத்தை எப்படி மதிப்பிடுவார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. தீராநதியில் பிரசுரம் செய்யப்பட்ட பத்மாநாப ஐயரின் நேர்காணலில் ஷோபாசக்தியின் ஆன்டி எல்.டி.டி.ஈ மனப்பான்மையே அவருக்கு தமிழில் வரவேற்பை பெற்றுத் தந்துள்ளதாகக் கூறுகிறார். எழுத்தின் வீரியம்தான் இந்த மதிப்பை ஷோபாசக்திக்கு வழங்கியுள்ளதாக நான் கருதுகிறேன். எழுதமட்டும் தெரிந்தால் போதாது, கவனத்தைப்பெற வாய்சவடால்களும், விற்பனை நுட்பமும் தெரிந்திருக்கவேண்டும் என்ற தகுதியெல்லாம் ஷோபாசக்திக்கு தேவையிருக்கவில்லை.

கொரில்லா யுத்தங்களை மேற்கொள்பவர்களோ, அரசியல் இயக்கங்கங்களோ, ஜனநாயக அரசாங்கங்களோ, சர்வாதிகார அரசாங்கமோ நிகழ்த்தும் மனித படுகொலைகளுக்கு அவர்கள் எந்த நியாயங்களை கற்பித்தாலும் மனித குலம் அவர்களை மன்னிக்கப்போவதில்லை. அவர்களின் புனிதத் தேரின் சக்கரங்களில் அடிப்பட்டு சாகும் மனித உயிர்களுக்கு பதிலாக எதைத் தரமுடியும்? தேர் வேண்டுமானால் அதன் இலக்கை சென்று அடையலாம். இப்படி ஒரு புனிதத் தேரில் அடிப்பட்டு உயிர் மீண்டு வந்தவன்தான் நேசகுமாரன். ம் கதையைச் சொல்லிச் செல்பவன். பிரதான கதாபாத்திரமும் அவனே.

ஆரம்பம் முதலே அவன் சித்திரவதைக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்துவிடுகிறான். தனது உடலை பிளேடால் கீறி தோழர் அமிர்தலிங்கத்தின் நெற்றியில் திலகமிடுவதிலிருந்தே தொடங்குகிறது. அவன் புகலிடமான அந்த ஐரோப்பிய நகரத்தில் தன் சொந்த மகளின் கர்ப்பத்திற்கு காரணமாக இருந்தான் என்பதற்காக ஏதோ ஒரு இயக்கத் தோழர்கள் அவனை தாக்குவது வரை இந்த சித்திரவதை அவனை தொடர்கிறது.

குற்றங்களை காரணம் காட்டி, மனிதர்களும், இயக்கங்களும் ஒருவருக்கொருவர் தண்டனைகளை பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள். ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிக்கொண்டு மடிகிறார்கள். இந்த மனிதர்களுக்கு என்ன பைத்தியம் பிடித்தவிட்டதா என்று அலறத்தோன்றுகிறது. இந்த சித்திரவதைகளை நிகழ்த்தும் பாத்திரங்களாகவே மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். இந்த அபத்த நாடகம் குறியீடு போல ஒரு இடத்தில் நிகழ்த்திக்காட்டப்படுகிறது.

மன்னித்து விடுங்கள் சுவாமி, நான் கள்ளுக் குடித்தது இதுதான் முதற் தடவை, இது தான் கடைசித் தடவையும்

நான் ஒரு தனிமனிதன், நீங்கள் ஒரு தனிமனிதன் என்றால் மன்னித்து விடுவேன். ஆனால் நாம் இருவருமே தனிமனிதர்கள் அல்ல. உங்கள் தவறுக்கும் நிச்சயமாக அமைப்பு தண்டனை வழங்கும், இல்லாவிட்டால் இயக்கம் நடத்த முடியாது ஒப்புக் கொள்கிறீர்களா?’ ஓம் கலைச்செல்வன் மௌனமானான்.

நேசகுமாரன் கலைச்செல்வன் சட்டையைக் கழற்ற சொன்னான். கலைச்செல்வன் மறுபேச்சுப் பேசாமல் சட்டையைக் கழற்றினான். ஒரு பனையைச் கட்டிப் பிடிக்குமாறு நேசகுமாரன் உத்திரவிட்டான். கலைச்செல்வன் கட்டிப் பிடித்தான். நேசகுமாரன் இடுப்பு பெல்டை அவிழ்த்துக் கலைச்செல்வனின் முதுகில் வீசினான். இரண்டு மூன்று அடிகள் அடித்தவன் நிறுத்திவிட்டு தோழர் நான் செய்வது சரிதானே?’ என்று கலைச்செல்வனிடம் கேட்டான். சரி என்றான் கலைச்செல்வன். நேசகுமாரன் மீண்டும் கலைச்செல்வனை அடிக்க ஆரம்பித்தான்.

அபத்தங்கள் முதல் பக்கத்திலேயே சுட்டிக்காட்டப்படுகிறன. பதினாறு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இந்திய தூதுவரின் செயலர் கல்பனா சர்மாவிடம், இந்திய அரசு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மீதான தடையை விலக்கிக்கொள்ள வேண்டுமென்று கேட்கிறார்கள். அவர் சொல்கிறார், ‘புலிகள் மீதான தடையை விலக்குவது குறித்து நிச்சயம் பரிசீலனை செய்கிறோம், அதுசரி, புலிகள் உங்கள் மீது விதித்திருக்கும் தடையை எப்போது விலக்கிக்கொள்ளப்போகிறார்கள்?’

பதினெட்டு வருடங்களாக வெளியில் எவருடனும் எந்தவிதத்தொடர்பும் இல்லாதிருந்தவரிடம் (கனகரட்ணம் சண்முகநாதன்) பிரபாகரன் எங்கே ஒளிந்திருக்கிறான் என்ற பைத்தியக்காரத் தனமான கேள்வி அதிகாரிகளால் கேட்கப்பட்டபோது வேலுபிள்ளை பிரபாகரன் வன்னியில் சர்வதேச பத்திரிகையாளர்கள் மாநாட்டை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.

சிறையிலிருந்து வெளியே வந்த கனகரட்ணம் சண்முகநாதன் இறந்து விட்டதாக அரசாங்கத்தால் சான்று வழங்கப்பட்டுவிடு அவர் கூறுகிறார்: எனவே எனது இப்போதைய கவனமெல்லாம் நான் உயிருடன் இருப்பதை எப்படியாவது நான் அரசாங்கத்திற்கு நிரூபித்துக்காட்டவேண்டும் என்பதே

மாவோ சே துங் சிந்தனைகள் என்ற மாவோவின் புகழ் பெற்ற புத்தகத்தை தீவிரமாகப் படித்துக்கொண்டிருந்த போது ஜே.வி.பி.யினரைச் சிறையில் அடைத்துவைத்துக் காவலுக்கு நின்ற போலிசார் மாவோ அரசு சிறிலங்கா அரசுக்கு வழங்கிய நவீனரக துப்பாக்கிகளைத் தங்களது கைகளில் வைத்திருக்கிறார்கள்.

தங்களோடு சிறையிலிருக்கும் சவுரிமுத்து பாதிரியாருக்கு நேசகுமாரனும், பக்கிரியும் தந்திரமாக ஒரு யோசனை சொல்கிறார்கள், குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டால் விடுதலை செய்யப்படுவார் என்று. குற்றமே செய்திடாத அந்த பாதிரிக்கு பைத்தியக்கார நீதிபதி 32 ஆண்டுகள் கடுங்காவல் தண்டனை வழங்குகிறான். அதே போன்று குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளும் இயக்கக்காரர்களான நேசகுமாரனையும் பக்கிரியையும் விடுதலை செய்கிறான்.

நேசகுமாரன் என்கிற கதாநாயகன் தீரமிக்க புரட்சிக்காரனாகவோ, சாகசக்காரனாகவோ, எந்த கணத்திலும் நியாயம் மறக்காதவனாகவோ சித்திரக்கப்படுவதில்லை. தான் பெற்ற மகளுடனேயே உடலுறவு கொண்டு அவளை கர்ப்பமடையச் செய்கிறான். தனக்கு உதவி செய்யும் சிறிகாந்தமலரை முட்டாள்தனமாக காட்டிக்கொடுக்கிறான். தன்னுடன் போலிஸ்நிலையத்திற்கு குண்டுவைக்க உதவிய கலைச்செல்வனையும் அவன்தான் காட்டிக்கொடுக்கிறான். தன் கண்ணெதிரிலேயே அவன் போலிஸ்காரர்களால் சுட்டுக்கொல்லப்படுவதை பார்க்கிறான். நெருக்கடியான ஒரு கணத்தில் முட்டாள்தனமான அவன் நடத்தையால் சந்திரகலா என்கிற பெண் காரில் வைத்து கொல்லப்படுகிறாள். இறுதியில் பக்கிரி புலிகளிடம் சிக்க அவனே காரணமாகிறான். அவனுடைய கோழைத்தனத்திலிருந்து அவனால் மீள முடியாமல் போகிறது. வெலிகட சிறையில் சிங்களக் கைதிகள் கொல்லவரும்போது நான் புலி அல்ல, நான் பயங்கரவாதி அல்ல, நானொரு கிறித்துவ பாதிரியார்… சகோதரர்களே எனக்கு இரக்கம் காட்டுங்கள்… என்று கதறி அழுகிறான்.

இந்த நாவலின் பிரதான நிகழ்வுகளில் ஒன்று சிறை அதிகாரிகளின் ஒப்புதலோடு வெலிகட சிறையில் நடக்கும் படுகொலைகள். சிங்களக் கைதிகள் தமிழ் சிறைக்கைதிகளை இரக்கமின்றி கொல்லப்படுகிறார்கள். படுகொலைகள் நிகழும் பக்கங்கள் மிக நுட்பமாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஜேயவேவா என்ற கோஷத்துடன் வரும் மரணத்தின் கோர தாண்டவம் நம்மை பீதிகொள்ளச் செய்கின்றன.

துயரங்களும், அவமானங்களும், வலிகளும் நிறைந்த வரிகளுக்கிடையே அவரால் எல்லாவற்றையும் இயல்பாக கேலிசெய்துகொண்டும் போக முடிகிறது என்பதுதான் ஷோபாசக்தியிடம் நாம் காணும் வசீகரம்.

மாலை ஆறுமணியளவில் குணசேகரனிடமிருந்து இன்று வேண்டாம் என்ற தகவல் கோணேஸ்வரன் மூலம் எங்களுக்கு வந்து சேர்ந்தது. ஏன் அப்படி ஒரு செய்தியை அனுப்பினார் என்பதை நான் பின்பு தெரிந்துகொண்டேன். எங்கள் சிறையின் பின்புறம் மதிலுகள் உண்டு. மதிலுகளுக்கு அந்தப் பக்கம் குடியிருப்பு வீடுகள். எங்களிடையே இருந்த சில வைக்கம் முகமது பஷீர்கள் மதிலுகளுக்கு அப்பால் இருந்த நாராயணிகளிடம் பிரியாவிடை கேட்டுப் பெற்றிருக்கிறார்கள். நாராயணிகள் மூலம் வெளியே செய்தி பரவி பதற்றம் தொற்றியிருக்கிறது.

பிரதான கதையோட்டத்தை இடையீடும் செய்யும்விதமாக இடம்பெறும் சில பகுதிகள் நாவலின் அர்த்தத்தை வேறுதளத்திற்கு கொண்டுபோவதாக இருக்கிறது. எதேச்சையாக இல்லாமல் ஷோபாசக்தி மிக கவனமாக இதை செய்திருக்கிறார்.

ஏர்னஸ்ட், நேசகுமாரனின் தந்தை மகனின் சித்திரவதையை கண்டு கதறும் இவர் ராஜேந்திரன் என்ற 12 வயது சிறுவனை வீட்டு வேலைக்கு என்று கொண்டுவருகிறார். நீரில் முக்குவதுபோல் அவனை வேலைகளில் போட்டு முக்குகிறது அந்த குடும்பம். ஏர்னஸ்டின் மகள்கள் மார்த்தாளும் மரியாளும் தங்கள் சந்தோஷத்திற்காக அவனை பிரம்பால் அடித்து சித்திரவதை செய்து மகிழ்கிறார்கள்.

நேசகுமாரன் தண்டனை அனுபவித்துவரும் ஐரோப்பா சிறையில் அவனுக்கு திரையிட்டுக்காட்டப்படும் படத்தில், இரண்டு விபச்சாரிகளை அழைத்துக்கொண்டுபோய் சித்திரவதை செய்து மகிழ்கிறார்கள் இரண்டு சகோதரர்கள். அந்த விபச்சாரிகளிடம் இரக்கம் காட்டும் விடுதியின் உரிமையாளன் அந்த இரண்டு சகோதரர்களையும் அழைத்து வந்து அந்த பெண்களுக்கு எதிரிலேயே சித்திரவதை செய்கிறான்.

நாவலின் இறுதி அத்தியாயத்தில் ஒரு கதை சொல்லப்படுகிறது. பனிப்பிரதேசத்தில் வாழும் ஒரு கிழவனுக்கு துர்நாற்றம் வீசும் பிரேதம் கிடைக்கிறது. அதை கொண்டு வேடிக்கை காட்டுகிறான். அதை பிய்த்து மற்றவர்களுக்கு உணவளிக்கிறான். தானும் உண்கிறான். பாரத்தை ஏற்றிக்கொண்டு வரும் குதிரை வண்டிக்காரன் மலையில் ஏற முயற்சிக்கிறான். அந்த நோஞ்சான் குதிரை வண்டியை இழுக்க முடியாமல் திணறுகிறது. கோபமுற்ற வண்டிக்காரன் சாட்டையால் அந்த குதிரையை விளாசுகிறான். அதைக்கண்டு பதறிப்போகும் கிழவன் தடுக்கப்பார்க்கிறான். வண்டிக்காரனின் சாட்டை கிழவனின் முகத்தில் சொடுக்கப்பட கிழவன் மனம் பிறழ்ந்துபோகிறான்.

இவ்வாறு முடிவுபெறுகிறது நாவல். நாவல் நிகழும் காலம் நம்முடைய சமகாலம் என்பதும், நமக்கு மிக அருகில் இருக்கும் நிலப்பகுதியில் நடந்தவை என்பதும் இப்போதும் அது தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதும் நம்மையும் பொறுப்பாளியாக மாற்றுகிறது. இந்த நிகழ்வுகளுக்கெல்லாம் நாமும் பார்வையாளனாக இருந்ததுபோன்ற ஒரு குற்ற உணர்வைக்கூட இந்த நாவல் ஏற்படுத்திவிடுகிறது. 1981, 82 என்று வருடங்களை குறிப்பிடும்போதெல்லாம் இக்காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்ந்த பாதுகாப்பான வாழ்க்கையை ஞாபகப்படுத்துகிறது.

ஒரு பிரதி பரவலாக பேசப்படுவதற்கும், அது புதைமணலில் புதைந்து போவதற்குமான காரணகாரியங்கள் இங்கே தெளிவாக இருப்பதில்லை. இந்த சூழலையும் மீறி இந்த நாவல் கவனத்தைபெறும் என்று நம்புவோம்.

வெளியீடு: கருப்புப் பிரதிகள், 45, இஸ்மாயில் மைதானம்,

லாயிட்ஸ் சாலை, சென்னை – 600 005 பக்கங்கள்:168, விலை: 80

விமர்சனம்:

ஆமிர்தராஜின் கவிதையுலகு

ஓர் ஆறிமுகம்

பிரம்மராஜன் ( Brammarajan )

நவீன தமிழ்க்கவிதையின் 40வருட பரப்பெல்லையில் உருவான கவிஞர்களை மூன்று தலைமுறைக்காரர்கள் என பொதுவாகப் பாகுபடுத்தினாலும் மொழியைப் பயன்படுத்தும் வகையிலும் வெளிப்பாட்டு முறைமையிலும் அவர்களை இரு பெரும் பிரிவினராகவே பிரிக்க இயலும். தவிரவும் தொடக்கத்தில் இப்பிரிவுகள் சுயப்பிரக்ஞை கொண்ட எழுத்துக் கவிஞர்கள் எனவும் சுயஅனுபவமற்ற வானம்பாடிக் கவிஞர்கள் எனவும் பாகுபடுத்தப்பட்டன. மேற்குறித்த பழைய வகைப்பாட்டியல் அணுகுமுறை இன்று பொருத்தமிழந்து போய்விட்டதால் அதீத மொழிப்பிரக்ஞை கொண்டவர்கள் என்றும் மொழிப்பிரக்ஞை இல்லாதவர்கள் எனவும் நவீன வகைப்பாட்டியலை ஆரம்பித்து வைக்க வேண்டிய அவசியமிருக்கிறது. இப்புதிய வகைப்பாட்டியலில்தான் பெண் கவிஞர்களும் அடங்குவார்கள்.

மொழிப்பிரக்ஞையுடன் புதுக்கவிதையின் தொடக்க தசாப்தத்தில் எழுதிய தர்மு சிவராமு (பிரமீள்) போன்ற கவிஞர்கள் படிம வெளிப்பாட்டினைத் தேர்ந்து கொண்டனர். இது ஒரு பாரம்பரியமாக இல்லாவிட்டாலும்கூட பிற இளைய தலைமுறைக் கவிஞர்களுக்கு உத்வேகமளித்தது. ஆரம்பகால சுகுமாரன், தொடக்க கால ரமேஷ்-பிரேம், சத்யன் போன்றோர் படிமங்களைக் கவிதையில் கையாண்டனர். வார்த்தையின் ரஸவாதம் பற்றிய சுயப்பிரக்ஞை காரணமாகவே ஒரு கவிஞன் சுற்றி வளைத்து வெளிப்படுத்துவதைத் தவிர்க்கிறான். மேலும் கவிதையின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பு தொடர்பான உள்ளுணர்வின் வெளிப்பாட்டிலும் நாம் மொழி இறுக்கத்தினைப் பார்க்க வேண்டும். தளர்வான மொழி, கதை சொல்லுதல், விவரணைப் பதிவு போன்றவை கவிதைக்கு இன்றியமையாதவையல்ல.

அழகியல்வாதியாக இருக்கும் கவிஞன் பிரத்யேகத்துறை ஒன்றின் வல்லுனனாய் இருக்கிறான். அவன் தன் பிரத்யேகத்தன்மை தவிர வேறொன்று பற்றியும் அக்கறையற்றவனாய் இருப்பதால் அதை ஒரு மதமாகப் பயின்று விடுகிறான். ஆனாலும் இத்தனைப் பிரத்யேகமானவனாய் உலவும் கவிஞன் பிரத்யேக உணர்வு அறவேயற்ற ஒரு பொதுஜன வாசகக் கூட்டத்தை எதிர்கொள்கிறான்.

அமிர்தராஜை அதீத மொழிப் பிரக்ஞை உள்ள கவிஞர்களின் பிரிவில் நான் இனம் காண்கிறேன். ஒரு நாவலின் ஒரு பக்கத்தினைப் போல மிகச் சரியான சித்தரிப்பாய் கவிதை இருக்க வேண்டியதில்லை என்ற உணர்வு கொண்டவர் அமிர்தராஜ். ஆனால் கவிதை கனவினால் சூழப்பட்டிருக்க இயலும் என்பதையும் உணர்ந்திருப்பவர். கவிஞனின் எதிர்மறை உணர்வானது கச்சாவானதும் கசடானதுமான யதார்த்தங்கள் மற்றும் நுண்மையான புனைவுகள் ஆகிவற்றுக்கு இடையே இடையிட்டு பணியாற்ற இயலுமென்பதையும் அமிர்தராஜ் அறிந்திருக்கிறார்.

அமிர்தராஜின் முதல் தொகுப்பான பொற்கணம் 90களில் வெளிவந்தாலும்கூட நான் அவரை 80களின் கவிஞராகவே அடையாளம் காண்கிறேன். காரணம் பொற்கணம் தொகுதியில் இடம்பெறும் நிறைய கவிதைகள் 80களின் மத்தியில் எழுதப்பட்டவை. அமிர்தராஜின் சமகாலத்தவர்களாக எஸ்.ஷண்முகம், ஹோஸப் டி.சாமி, அமலன் ஸ்டேன்லி போன்றவர்களையும் குறிப்பிட வேண்டும்.

பொதுவாய் பத்துப் பன்னிரண்டு வரிகளில் பெரும்பான்மை நவீன கவிதைகள் அடங்கிவிடுகின்றன. அமிர்தராஜின் கவிதைகள் அவற்றின் நீளம் காரணமாயும் பிரத்யேகமாய் சொல்லப்பட வேண்டியவை. மேலும் இக்கவிதைகள் எழுத்துக் கவிதைகளின் தனி லட்ஷணமான சிந்தனை-தியானம் என்ற அம்சத்தைக் கொண்டிருப்பவை. கவிதை என்றாலே உணர்ச்சிப் பிரவாகம் என்பது எந்த அளவு ஏற்றுக் கொள்ள முடியாததோ அதே அளவுக்கு கவிதையின் மையம் கருத்துருவங்களால் நிரம்பியது என்பதையும் நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ளவியலாதது. எண்ணமும் உணர்ச்சியும் சமன்பெற்றுக் காணப்படுகிறது அமிர்தராஜ் கவிதைகளில்.

நவீன கவிதையின் விமர்சகனும் வாசகனும் பல்வகை கவிதைகள் வெளிப்படுத்தும் உண்மைகளை எதிர்கொள்ளும்போது பொத்தம்பொதுவானதும் எளிமைப்படுத்தப் பட்டதுமான அணுகுமுறையைக் கையாள்வது பொருத்தமற்றது. அது சிலவிடங்களில் செல்லாததாகவும் ஆகிவிடுகிறது. எனவே அமிர்தராஜின் கவிதைக்கென்று அவர் கவிதைகளின் ஊடாகப் பயணித்துக் கிடைத்த அனுபவமே அவர் காட்டும் கவியுலகினை அடையப் பொருந்தும்.

சகலத்தையும் அரவணைத்துக் கொள்ளும் ஒரு அத்வைத கவிப்பிரக்ஞை பொற்கணம் தொகுதியின் ஊடாய் விகசிக்கிறது. இந்த அத்வைதப் பிரக்ஞையும் பல சமயம் உரையாடலின் வழியாகவோ அல்லது பிளவுபட்ட மனங்களுக்கிடையிலான கருத்தாடலாகவோ பரிணமிக்கிறது. விருட்சப் படிமம் பொற்கணம் கவிதைகளை ஒரு ஆணிவேரால் இறுகப்பற்றியிருக்கிறது. இந்தப் படிமம் ஒரு குறியீடாகவும் பயன்படுகிறதோ என்ற ஐயம் உண்டாகிறது. நிறங்கள் மிளிர தங்கக்காவியில் தீட்டப்பட்ட ஒரு மந்திர ஓவியம் போல உருக்கொண்டு வியாபிக்கிறது கண்ணிப்பாவை என்ற கவிதை. விருட்சமாகிப் போய்விட சாபம் பெற்ற ஒருத்தியின் தன்னிலை விளக்கம் போலவும், தனிமொழி போலவும் இயங்கும் இக்கவிதையின் அசேதனத்தன்மை உலுக்கப்பட்டுவிடும் சாத்தியம் கவிதையின் இறுதியில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இலைகளின் நாட்பட்ட தூசி கழுவப்பட்ட ஒரு பரிசுத்த மரம் பற்றிய மற்றொரு சித்திரம் நம்மல்லாதது என்ற கவிதையில் இடம் பெறுகிறது. நம்மல்லாதது கவிதையின் விவரணையாளன் ஒரு ஆணாக இருக்க வாய்ப்பிருந்தாலும் நான்-நீ என்ற பேதமறுந்து கவிதையின் இறுதியில் ஒரே ஒரு நபர் மாத்திரமே மிஞ்சுகிறார். உதடும்’, ‘மார்பும் சரிந்து படர்தலும் கரைந்து போய் ஒரு ஹரன் உயிராய் எஞ்சுகிறான். பெற்ற மனம் கவிதையின் விவரணையாள் ஒரு பெண்தான் என்பது அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியாதபடிக்கு அமைந்துள்ளது. அதிக இழப்புக்களைச் சந்தித்த ஒரு ஆண் தன் விரக்தியை நெறிப்படுத்தி தாயுமானவனாய் ஆகிறான் இந்தக்கவிதைகளில். ஒரு ஆணுக்குள் இருக்கும் தாய்மைப் பண்பு மகா கோலம் தொகுதியில் உள்ள பிற கவிதைகளிலும் தென்படுகிறது. கவி-விவரணையாளனாய் வரும் இந்த ஆணுக்கும் சிவ பிம்பத்திற்கும் ஒற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன.

அகச்சுற்று கவிதையில் சுட்டி விளிக்கப்படும் பெண் ஒரு சூப்பர் உமனாக(நன்ல்ங்ழ் ரர்ம்ஹய்) வியாபகம் கொள்கிறாள். அரிவை, தெரிவை என்ற நிலைகளைத் தாண்டிய, ‘ஆறறிவையும் மீறிய ஆரணங்கு அவள். இந்தக் கவிதையின் ஆண் விவரணையாளனுக்கு ஆண்-பெண் தன்மைகள் இருப்பது உணர்த்தப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும் அப்பேர்க்கொத்த ஆரணங்கை விவரணையாளன் ஏன் உமையவளே ஊமைப் பெண்ணே என்று அழைக்கிறான் என்ற கேள்வி எழுதுவது இயல்பு. இதில் இடம் பெறும் இருமைகள் கிளை பிரிந்தாலும் இறுதியில் ஒருமை பெற்று அந்த ஒருமையும் சுவடழிந்து போகிறது. சங்கார சுழிப்பு’, ‘ஓங்கரிப்பு நீலகண்டம் சிவநிசி போன்ற பதங்கள் ஆன்மீகம் கடந்தும், சைவக்குறிப்பர்த்தங்களைத் தாண்டியும் அடுத்த ஒரு புதிய பரிமாணத்தில் இயக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன. வர்ண ஜாலம் மிக்க இக்கவிதை கவிதை எழுதும் செயல்பாட்டின் உருவமாற்றமாகவும் அர்த்தம் தரக் கூடிய சாத்தியங்கள் மிக்கது. சொல்-பொருள், ஒருமை-இருமை, அறிவு-அறியாமை, அர்த்தம்-அனர்த்தம், காரிருள்-நண்பகல் போன்ற எதிர்மறைகளின் ஆதிக்கம் இக்கவிதையில் அதிகம். மொழிநடை பழந்தமிழ்க் கவிதைகளின் மொழியைக் கைக்கொள்கிறது. அகால நங்கூரம் என்ற கவிதை பொற்கணத்தின் மிகச் சிறந்த கவிதையாகிறது.

அமிர்தராஜின் மொழி பண்டைத்தன்மைமிக்கதானாலும் தேவையான அளவு தொழில்நுட்பக் காலத்திற்கென வனைக்கப்பட்டு தகவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. பிரம்ம லிபியைக் கையாளும் அதே சமயம் நியூஸ் பேப்பர் பர்ஸனல் கம்ப்யூட்டர் மற்றும் இ-மெயில் போன்ற நவீனத்துவ சாதனங்களையும் கையாள்கிறார். இந்த உயர்ந்த நடையின் இடையே கொச்சைப் பிரயோகங்களும் ஆங்காங்கே விரவி வருகின்றன.

மினுக்கும்

சொற்சேற்றை

நாகரீக நாணலை

நதிக்கரையை

நகர் சேரிகளை

நரகலை

ஆசை நட்சத்திரத்தை என

எல்லாம் விழுங்கி

துள்ளி விரிகிறது கொண்டாட்டம் (பொற் கணம். பக்.60)

மேற்கண்ட வரிகளில் பன்மைகள் உட்கிரகிக்கப்படுவது போலவே மொழியின் பல நவீன அம்சங்கள் புராதன சொற்தேர்வுக்குள் சங்கமமாகின்றன.

மகா கோலம் வரிகள் அளவில் பெரிய கவிதைகளைக் கொண்டது. கவிதையின் வகைமைகள் கலந்து காணப்படுகிறது. ஒரு சாதாரண மருந்தரைக்கும் சிறு கல் பற்றிய தியானமாய் அமையும் கவிதையொன்று இதில் உள்ளது. தலைப்புக் கவிதையான மகா கோலம் கனமும் அடர்த்தியும் விரிவும் கொண்டது. இக்கவிதையில் இடம் பெறும் புராணிகக் குறிப்புகள் சைவநெறியைத் தாண்டியவை என்றுதான் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. மரபாக நாம் புரிந்து கொண்டிருக்கும் தமிழ்த் தெய்வங்கள் பற்றிய கற்பிதங்கள் சிதைவுறுகின்றன. ஒரு வித நாடகத்தன்மையை உள்ளடக்கியிருக்கும் மகா கோலம் சித்தாங்களின் மோதல் போலத் தோன்றக் கூடும். பொதுவான பிரம்ம-சிவ புராணிகத்திற்கு மறு உயிர்ப்பளிக்காது பிரம்ம-விஷ்ணு பற்றிய புராணிகத்தை கவிதையில் சித்திரிக்கப்பட்ட ஒரு தொல்கதையாய் மறுவார்ப்பு செய்திருக்கிறார். இக் கவிதையின் புராணிக தளங்களை விரிவாக விளக்க இது இடமல்ல. அரிச்சுவடியில் பிரம்ம லிபி என்ற கவிதை ஏறத்தாழ இதே புராணிகத் உறவுவினைத் தொடர்ந்தாலும் அது, அத்தயந்தமான புரிந்து கொள்ளல் மிக்க நவீன நப்பின்னைக்கான காதல் சொற்பாடாகிறது. கவிதை சொல்லியே மாலவன் என்பதை அறிவது சிரமமில்லை என்றாலும் கவிதை நிகழ்வது ஒரே சமயத்தில் இவ்வுலகிலும்தான்; புராணக் கடவுளரின் உலகிலும்தான்.

அகச்சுற்று கவிதையில் இடம் பெறும் பெண்ணும் இதில் வரும் திருமகளும் ஒருவரோ என்று தோன்றுகிறது. இந்தத் திருமகளுக்குக் கவிதை சொல்லி வலப்பக்கத்தில் வசதியாக இடம் தரத் தயாராய் உள்ளார். கவிதையின் தொடக்கத்தில் உள்ள வரிகள் புராணிகத்தில் நவீன விஞ்ஞானத்தையும் இணைத்து விடுகின்றன. இந்த நீள் கவிதை கட்டமைப்பில் தளர்வானது என்றாலும் தமிழுக்கு முற்றிலும் புதுமையானது.

இவ்வளவு தீவிரமாய் அணுக வேண்டியிருக்கும் கவிதைகளைக் கொண்ட இதே தொகுதியில் பியர் அருந்தியபடி பெங்களூரிலிருந்து கோவா செல்லும் இன்பப் பயணம் பற்றிய கவிதையும் உள்ளது. ஆனால் அங்கேயும் அமிர்தராஜின் தத்துவப் பார்வை செயல்படுவது சரியா தவறா என்பதை வாசகர்கள் தீர்மானித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு ஓவியனுக்கான அளவு தீர்க்கமாயும், கலை நுட்பத்தோடும் கவிதையில் வண்ணங்களைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார் அமிர்தராஜ். ஆரஞ்சு மற்றும் நீலம் ஆகிய நிறங்கள் பல கவிதைகளை ஓவியக் கித்தான்களாக மாற்றி விடும் ரஸவாத ஆற்றல் கொண்டவையாக விளங்குகின்றன. குறிப்பாக ஓவியர் சந்ருவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ள கவிதைச் சொல்லலாம். ஒரு ஓவியர் சிறப்பாக அக்கவிதையை புரிந்து கொள்ளவியலும்.

இதில் இடம் பெறும் சந்திப்பு என்ற தலைப்பிலான கவிதை உதிர்ந்தும் உயிர்த்தல் தொகுப்பின் ஒரு முன்னோடிக் கவிதை போன்று தெரிகிறது. பெரும்பாலும் அமிர்தராஜின் காதல் கவிதைகள் பேச்சிலும் பரிமாற்றத்திலும் அதிகபட்சமாய் முத்தத்திலும் சென்று முடிந்து விடுகிறது. அசூயை உணர்வெழுப்பும் உடலின் அந்தரங்கப் பாகங்களின் குறிப்புகளைத் தந்து அமிர்தராஜ் சிரமமப்படுத்துவதில்லை. அப்படியே சில கவிதைகளில் சில இடங்களில் தென்பட்டாலும் அவை ஒரு எக்ஸிபிஷனிஸ்ட்டின் கடைவிரிப்பு போல காட்டப்படுவதில்லை.

அமிர்தராஜின் மூன்றாவதும் சமீபமானதுமான உதிர்ந்தும் உயிர்த்தல் தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் பற்றிய விரிவான அலசல்களை செய்யவியலாதிருப்பது அவை முந்தைய இரு தொகுப்புகளின் வீர்யத்திலிருந்து குறைவுபட்டவை என்பது காரணமல்ல. உதிர்ந்தும் உயிர்த்தல் தொகுதியில் தலைப்புகளே கவிதைகளாகின்றன. இதே போலத்தான் இதற்கு முந்திய தொகுதியின் தலைப்புகளும். கவிதையின் உடலிலிருந்து ஒரு வரியை எளிதாய்க் கழற்றி எடுக்காமல் சுதந்திரமான ஒருவரிக் கவிதையாகவே ஆக்கியிருக்கிறார் தலைப்புகளை. தாமரை மணம் வீசும் மறுவரம் என்ற கவிதை இத்தொகுப்பின் மிகச்சிறந்த காதல் கவிதை. உதிர்ந்தும் உயிர்த்தல் தொகுப்பினை ஒரு நீண்ட கவிதையாகவும் கூடப் படிக்கலாம். தனித்தனிக் கவிதையாக எழுதப்பட்டு ஒரு மையச் சட்டகத்தில் பொருத்தப்பட்ட சிறிய சிற்பப் பகுதிகளாகவும் அவை பார்க்கப்படலாம். எனினும் அக்கவிதைகள் தரும் புத்துணர்ச்சியில் முந்தைய இரு தொகுதிகளின் தீவிரத்தன்மை குறைவாக இருக்கிறது என்பதையும் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

0

1 Comment

  1. brammarajan said,

    Jayamohan is our only and great “ALL IN ALL ALAGU RAJA OF MODERN TAMIL ILAKKIAM”.
    Please give him tile on my behalf

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: